ΘΡΑΣΥΔΕΙΛΟΙ ΜΕ ΚΟΥΚΟΥΛΑ

Εντάξει μωρέ. Πώς κάνετε έτσι; Ένα αποκριάτικο πάρτι ήταν. Και ως γνωστόν –αυτό δα το ξέρουμε και από τα παιδικά μας χρόνια– στα αποκριάτικα πάρτι, όλοι, λίγο πολύ, ντυνόμαστε αυτό που ενδόμυχα θα θέλαμε να ήμασταν αλλά μας το «στερούν» οι κοινωνικές μας συμβάσεις. Γι’ αυτό, με το που θα μας δοθεί η πρώτη ευκαιρία, αρχίζουμε το ξεσάλωμα. Ο ένας τρέχει και μεταμφιέζεται σε Μπάτμαν, ο άλλος σε Ζορό, μια άλλη σε Μπάρμπι, ο παραδίπλα Δράκουλας, κάποια άλλη υπηρέτρια… πολλά υποσχόμενη, η φίλη της αφέντρα με όλα τα αξεσουάρ, ένας άλλος πάει

και «το απελευθερώνει» με… φούστα, μπλούζα… Τα ξέρετε, τι να σας τα λέω.

Ε, μέσα σε αυτόν τον οργασμό της αποκριάς, μέσα σε αυτήν τη φετιχιστική διέγερση των αισθήσεων, ο βαρεμένος της Χρυσής Αυγής επέλεξε να ντυθεί με την κουκούλα και το (ζουρλο)μανδύα της Κου Κλουξ Κλαν. Πού το κακό; Θα ποινικοποιήσουμε τα «γούστα»; Θα καθίσουμε να δικάσουμε τον… καρνάβαλο;

Όχι δα. Αυτό κατά βάθος (καρα)γουστάρει να είναι ο κουλός ο χρυσαυγίτης και αυτό ακριβώς πήγε και μασκαρεύτηκε. Με αυτά διασκεδάζει, με αυτά τη βρίσκει και με αυτά εκτονώνεται. Και ‘κει επάνω στο «ρατσιστικό του μεθύσι», πάνω στη φυλετική του καύλα, πάει και «ντύνεται»… ολόιδιος ο εαυτός του. Το «μέσα» του βγάζει. Τον καταχωνιασμένο του υπάνθρωπο. Τον εγκληματία. Το κτήνος. Να σκούζει μίσος και θανατικό. Μαχαιροβγάλτης. Άμορφος, απρόσωπος και σκοτεινός. Σε ένα «τριώδιο φρίκης»…

Αλλά, ρε παλίκαρε, αφού την κάνεις που την κάνεις την καφρίλα και αφού αυτή η πουτάνα η χαρά δε σε αφήνει να κρύψεις τον φασίστα που κουβαλάς στους υπόνομους της ψυχής σου, γιατί έρχεσαι μετά σαν μαδημένο κοτόπουλο Μιμίκος και μας το γυρίζεις στο… μπαλνταφάν; Δηλαδή Jumboστολή ήταν αυτό που σε είδαμε να φοράς; Αστειάκια μάς έκανες; Σάτιρα; Πλακίτσα; Και οι μαγκιές; Τα τσαμπουκαλέματα; Οι αγριάδες; Μόνον όταν είσαι «πρώτο νούμερο πίστα» στα μούτρα του αρχηγού; Όταν νιώθεις προστατευμένος από τους ξυρισμένους μπράβους του «πυρήνα»; Όταν είσαι υπό την επήρεια της ναζιστικής σου ντρόγκας και φτιαγμένος με την «παραμύθα» της Ωραιότητας και της Ομορφιάς;

Και τώρα που βγήκαν όλα φόρα παρτίδα; Η ουρά στα σκέλια; Δεν ξέρω, δεν απαντώ;

Μούγκα; Καλέ ρε, στάλα ντροπή; Ντιπ αντριλίκι; Ολόκληρος μαντράχαλος, πάπια; Άσε που αφήνεις εκτεθειμένη και την ευφυΐα του Παναγιώταρου. Το πάει κάτω ο εγωισμός σου να «σέρνεις» το παιδοβούβαλο στα κανάλια για να σου καλύψει τα βίτσια; Δεν το λυπάσαι να το βλέπεις να παραλογίζεται για την πάρτι σου; Βγες στα ίσα και πες το μας: Τι σας κόφτει ρε; Γούστο μου και καπέλο μου να μασκαρευτώ κάθαρμα και δολοφόνος!

Αλλά πού. Μια ζωή στα μουλωχτά και στα σκοτάδια. Μια ζωή δειλός και θρασύς! Από το μπλόκο της Κοκκινιάς μέχρι τους Γκοτζαμάνηδες, ίδιοι όλοι σας. Κάτω από κουκούλες. Χαφιέδες και βασανιστές. Υπόκοσμος σκέτος.

Αλλά σε ξέρω. Όσες μάσκες και να βάλεις, όσες προφυλάξεις και να πάρεις, εσύ είσαι. Από το Τενεσί και την Ατλάντα ως το Μεταξουργείο και τον Άγιο Παντελεήμονα, ίδια η στολή, ίδιος και ο θάνατος. Και συ, φτυστός ο δολοφόνος…

Ο ΣΩΡΡΑΣ ΚΑΙ ΟΙ... ΣΩΡΟΙ

Να με συμπαθάτε, αλλά δεν κρατιέμαι και θα το πω. Τελικά πρέπει να «δέρνει» πολύ κόσμο η μαλακία σε αυτόν τον τόπο. Και χοντρά μάλιστα. Γιατί, πώς αλλιώς να εξηγήσω την προθυμία ορισμένων (αφήνω στην άκρη τα πρόβατα του διαδικτύου και τους «ψεκασμένους») να σπεύσουν στο εντελώς χαλαρό να γίνουν συνομιλητές αυτού του γραφικού και ανεπάγγελτου λωποδύτη που ακούει στο όνομα Αρτέμης Σώρρας; Πώς αλλιώς να ερμηνεύσω τη συμμετοχή των τοπικών παραγόντων (από το δήμαρχο μέχρι τους εκπροσώπους της αγοράς) στις προσκλήσεις των «εκπροσώπων» του (έχει και τέτοιους ο κομπογιαννίτης) και να κάθονται (σοβαροί άνθρωποι, υποτίθεται) να συζητάνε για τα «εκατομμύρια που θέλει να επενδύσει» ο άφραγκος στην πόλη; Χάθηκε ένα «άι σιχτίρ, τσαρλατάνε» για να πάει από εκεί που ήρθε;

Αυτός λοιπόν ο αλητήριος, είναι ένας «βαμμένες ρατσιστής» που βρήκε καταφύγιο σε κάτι τριτοκοσμικά κανάλια της Κύπρου και από εκεί εκτοξεύει ό,τι πιο αισχρό και φαιό μπορείτε να φανταστείτε. Δικτυωμένος ταυτόχρονα με δεκάδες ανισόρροπους (και αγράμματους) καναλάρχες της ελληνικής ενδοχώρας, εκπέμπει συνεχώς και αδιαλείπτως καθημερινά ό,τι μπούρδα και σαχλαμαρά είναι ικανή να εξιτάρει τα ένστικτα των ηλιθίων της ανθρωπομάζας. Πρόκειται για ένα καλοστημένο μιντιακό σχέδιο που λειτουργεί με συμπαγείς κανόνες προσωπολατρίας και στα πρότυπα της χιτλερικής προπαγάνδας. Εφιαλτικά ψέματα, σενάρια συνωμοσίας, αγοραίο «πούλημα ελπίδας», εθνικές και φυλετικές οξύνσεις συνθέτουν το «επικοινωνιακό παζλ» μιας οργάνωσης (ναι, ναι, οργάνωσης) που μπολιάζει με μίσος και δηλητήριο μια εξαντλημένη και ανήμπορη κοινωνία. Γι’ αυτό και ευάλωτη και επιρρεπή…

Δείγμα των αθλιοτήτων του ήταν και τα όσα ισχυρίστηκε πρόσφατα για τον Αλέξη Γρηγορόπουλο και, μάλιστα, λίγες ημέρες πριν τη θλιβερή επέτειο της δολοφονίας του. Διαβάστε τα για να καταλάβατε με τι υποκείμενο έχουμε να κάνουμε. Η αρχή αφορά στα γεγονότα του Πολυτεχνείου και η συνέχεια «δένει» με το… εβραιόπουλο! Όλη η ανοησία και η φρίκη μαζεμένη σε λίγες λέξεις…

Βέβαια… Εγώ θα σας πω αυτό: πρώτον οι σφαίρες πέσανε και βρήκαν τους κάλυκες, έχουμε τα έγγραφα που δηλώνει ότι οι σφαίρες αυτές δεν ανήκαν στον Ελληνικό στρατό. Δεύτερον δεν έγινε και τίποτα στο πανεπιστήμιο, όλο αυτό είναι μια ψεύτικη φούσκα, γιατί έτσι στήθηκε. Τα πάντα μας έχουν στημένα, όπως και με τον Αλέξη. Θυμάστε με τον Αλέξη; τον μικρό Αλέξη που σκοτώθηκε και κάποιος τον σημάδεψε; Εντελώς τυχαία, βρε παιδί μου, ο Αλέξης ζει. Εντελώς τυχαία ο Αλέξης ήταν εβραιόπαιδο. Εντελώς τυχαία η μάννα του είναι εβραία. Εντελώς τυχαία παππούδες, μάννα και όλοι μαζί πίνανε καφέ στην Εκάλη. Και κάηκε η Αθήνα για τον Αλέξη μωρέ; Δεν αφήνετε τις μαλακίες; Ο Αλεξάκος είναι εβραιόπαιδο και η μάννα του εβραία. Ούτε που έκλαψε, μια χαρά κηδεία. Σκοτώσαμε την Ελλάδα, γεμίσαμε το μαγαζί ένα σωρό φωτιές, τι να λέμε; Και τον Αλέξη τον γιορτάζουμε μαζί με την 17 Νοέμβρη. Για ποια 17 Νοέμβρη βρε παιδιά; Για τη τρομοκρατική οργάνωση τη δικιά τους; 

Σε αυτόν τον σιχαμερό φασιστάκο άνοιξαν οι πόρτες των τοπικών φορέων. Αυτό το ανθρωποειδές έκαναν συνομιλητή τους. Γι’ αυτόν τον τσαρλατάνο ξόδεψαν χρόνο και «επιχειρήματα». Δίνοντάς του απλόχερα και το κύρος που εναγωνίως ψάχνει. Αλλά, να το ξέρουν. Η άγνοια συνήθως σκοτώνει. Μπορεί αργά, μπορεί ύπουλα, άλλα σκοτώνει. Ελπίζω από εδώ και πέρα να μην την επικαλεστούν. Τουλάχιστον…

Ο ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ ΣΤΟΝ ΑΣΤΕΡΙΣΜΟ ΤΟΥ ΑΥΡΙΑΝΙΣΜΟΥ

Αναμφίβολα, το πιο «βαρύ φορτίο» στην τιμητική εκδήλωση για τον Λευτέρη Αθανασιάδη ανέλαβε να το «σηκώσει» ο Κοσμάς Χαρπαντίδης, αποδεχόμενος να μιλήσει για την πιο σχιζοφρενική σχέση. Αυτής, του Αθανασιάδη με τον Πολιτισμό! Και, κακά τα ψέματα, ο Κοσμάς ήταν ο μόνος ο οποίος θα μπορούσε να «διαπραγματευτεί» αυτό το κομμάτι της πολιτικής του Αθανασιάδη και με το λόγιο ταλέντο του (αγαπημένο μου, έτσι κι αλλιώς) να το αποδώσει στο επιθυμητό (και όχι μόνο για τους διοργανωτές) μέτρο. Υποχωρώντας ενίοτε και από τις προσωπικές του εκτιμήσεις.

Όμως, στην αντίπερα των «τιμών» (και των… μνημοσυνών) όχθη, θα υπάρχει πάντα και η «άλλη ματιά». Η «δεύτερη γραφή». Αυτή που (συνήθως) «χαλάει τη γιορτή» και βάζει τα πράγματα σε μία ισορροπία. Που «φέρνει την πλάστιγγα» στα ίσα της. Κι αυτό θα προσπαθήσω στον έμμεσο διάλογό μου με τον Κοσμά Χαρπαντίδη.

Για να προχωρήσω, ας ξεκαθαρίσω κάτι από την αρχή: σε καμία περίπτωση δεν υπήρξα «οπαδός» της «συγχωρήσεως» που περιέχεται στον δογματικό όρο: ο νεκρός δεδικαίωται. Ποτέ δεν μπόρεσα να τον κατανοήσω και, ως εκ τούτου, να τον αποδεχτώ. Γιατί –εκτός από «πλυντήριο ευθυνών» – τον θεωρούσα πάντα και άκρως υποκριτικό. Πόσο μάλλον όταν ο εκλιπών είχε προλάβει να καθορίσει με τη στάση του και τις επιλογές του την πορεία και την εξέλιξη δεκάδων γεγονότων που (εύλογα) συναρτούνταν ευθέως και με τις ανθρώπινες διαστάσεις τους.

Κάπως έτσι (ή ακριβώς έτσι) αντιμετωπίζω και το έργο του Λευτέρη Αθανασιάδη. Ανεπηρέαστος από τις υπερβολές που παράγουν οι συγκινήσεις της απουσίας του, οι υπερτιμητικές «κορώνες» της «φίλιας αυλής», ο αποθεωτικός λόγος της «αγοράς». Ελπίζω και χωρίς τις προκαταλήψεις των εγγενών μας διαφορών.

Προτάσσω λοιπόν το μείζον: ο Αθανασιάδης ήταν η επιτομή της πασοκικής αισθητικής! Ο γκουρού του λαϊκισμού. Ο άνθρωπος που μέσα στην πνιγερή αλαζονεία της ακμής του, δε θα διστάσει να μετατρέψει την είσοδο του Αρχαίου Θεάτρου σε υπαίθριο σουβλατζίδικο, την ώρα που στην ορχήστρα του βρισκόταν ο Μάνος Χατζιδάκις!

Με χωρίζει άβυσσος από το «πολιτιστικό έργο» του Αθανασιάδη. Είτε αυτό έχει τις αναφορές του στο δημόσιο χώρο (παράμετρος που «διαφεύγει» από πολλούς) είτε στον τρόπο και την έκταση που αναπτύχθηκαν οι υποδομές φιλοξενίας του είτε, τέλος, σε αυτό καθ’ αυτό το περιεχόμενό του. Παραδείγματα; Κοιτάξτε το «σχεδιαστικό γούστο» της πλατείας Ελευθερίας, της πλατείας Καπνεργάτη, της πλατείας του Μωχάμετ Άλη. Δείτε το αρχιτεκτονικό όνειδος (έσω–έξω) της Δημοτικής Βιβλιοθήκης. Τον τρόπο με τον οποίο αντιμετώπισε τον πλούτο των Καπναποθηκών. Την πλήρη απαξίωση και ευτέλεια (πλην Ωδείου) των νεοκλασικών που ανήκουν στην κυριότητα του Δήμου. Από την  «περιπέτεια» της Δημοτικής Καπναποθήκης μέχρι τα… βαλσαμωμένα πουλιά του (και καλά) Λαογραφικού Μουσείου. Το πώς κατάντησε η Μεγάλη Λέσχη μετά το «πανηγύρι της κατάληψης»… Μη μιλήσω για τα θαλάσσια λουτρά Τερμεντζή και την εξόντωση της ψαραγοράς. Της πιο γνήσιας έκφρασης «πολιτισμού της αγοράς»…

Δεκαέξι χρόνια –και μάλιστα τα πιο εύρωστα στην ιστορία της Τοπικής Αυτοδιοίκησης– αποδείχτηκαν λίγα για να οργανώσουν μία Δημοτική Πινακοθήκη και μία σύγχρονη αίθουσα εκθέσεων. Τα έργα που κατά καιρούς αγόραζε ο δήμος από τους καλλιτέχνες (μερικά από αυτά, σκέτοι θησαυροί) ρήμαξαν και λεηλατήθηκαν, καθώς στοιβαγμένα και αφύλαχτα σε βρώμικες αποθήκες. Να προσθέσω; Κανένας χώρος με (έστω συμβατικές) υποδομές που θα ανταποκρίνονταν αξιοπρεπώς σε μία σειρά από μουσικά γεγονότα. Πλήρης απαξίωση και υπονόμευση της ιδέας για το Μέγαρο Μουσικής. Καμία σοβαρή και ελκυστική στεγαστική μέριμνα για το Μουσείο Καπνού… Ενδεχομένως, την ίδια ακριβώς τύχη θα είχε και η θεατρική στέγη του ΔΗΠΕΘΕ αν στην πορεία δεν προέκυπτε το «τέλος» του Παλλάς και η (ομολογώ) αστραπιαία κίνηση για την αγορά του από το δήμο. Μόνον που εκεί εξελίχθηκε μία «πονεμένη ιστορία» (ακόμη βοούν οι καταγγελίες του Κραουνάκη στην ΕΤ3), γι’ αυτό και το «κλείνω» εδώ… Και μην πω πώς «αρπάχτηκε» το Θεατρικό Εργαστήρι από το Σύνδεσμο Φίλων Γραμμάτων και Τεχνών για να μετατραπεί μέσα σε μία νύχτα σε… ΔΗΠΕΘΕ, κουβαλώντας σε αυτό όλα τα συμπτώματα της ερασιτεχνικής του νοοτροπίας.

Μαζί με αυτά, δεν μπορώ να λησμονήσω την κατάντια και την παρακμή του Φεστιβάλ Φιλίππων επί διοικήσεως Αθανασιάδη και τον υποβιβασμό του σε ένα «καλοκαιρινό αναψυκτήριο» τριτοκλασάτου συλλόγου. Τι να πρωτοθυμηθώ; Τον Ψάλτη στο ρόλο του Ξανθία στους Βατράχους; Τον Ηλιόπουλο να τον σέρνουν στον απόλυτο εξευτελισμό; Τον Βουτσά και τον Μουστάκα να αναπαράγουν την «κουλτούρα της βιντεοταινίας»; Την είσοδο (και από τότε παραμονή) στο Φεστιβάλ των συναυλιών προς τέρψιν της αχαλίνωτης μάζας του τσιφτετελληνισμού;

Παρ’ όλα αυτά (και με τον «αντί – κατάλογο» να μη έχει… τερματίσει), ας μην ξεχνάμε κάτι. Ο Αθανασιάδης δεν υπήρξε ποτέ «δήθεν». Δεν «έπαιξε ρόλους». Δεν προσποιήθηκε. Ποτέ του δεν καμώθηκε τον «πολιτισμένο». Ήταν ένας «ατόφιος πασόκος» (κατά… παρέκκλιση, οξυδερκής και ταλαντούχος) που μεγαλούργησε μέσα στη μεγάλη άνθηση του Αυριανισμού. Και, ως τέτοιος, πορεύτηκε μέχρι το τέλος. Αν μη τι άλλο, δε μας είχε «παραμυθιάσει» ποτέ. Αυτός ήταν και αυτό «πούλαγε».

Και μεταξύ μας; Το προτιμώ από τους… ιμιτασιόν του είδους. Τουλάχιστον με τον Αθανασιάδη, ήξερες με τι έχεις να κάνεις. Και με ποιον…

ΜΕ ΟΡΑΜΑ ΤΗΝ ΟΥΔΕΤΕΡΟΤΗΤΑ

Ίσως να πρόκειται για τον σπουδαιότερο πολιτικό ορισμό της Μεταπολίτευσης. Και διόλου τυχαίο που αυτός ακούγεται σήμερα μέσα στο «ωχρό λυκόφως» της ιστορίας μας από τα χείλη της κορυφαίας μεταπολιτικής προσωπικότητας της πατρίδας μας. Από τον Μέγιστο Μίκη Θεοδωράκη!

Ο μόνος δρόμος που οδηγεί από το Χάος στην Αρμονία, είναι η Ουδετερότητα!

Αυτή η λόγια παρακαταθήκη του Μίκη είναι το καταστάλαγμα της συγκλονιστικής του πορείας στα χαρακώματα της Τέχνης και των Κοινωνικών Αγώνων. Και είναι η Μαρτυρία της συλλογικής μας συγκίνησης. Ο ήχος των σπλάχνων μας. Ο ρυθμός που μας συνδέει αέναα, πότε με τα Δελφικά Μυστήρια και πότε με τα τραγούδια της κλεφτουριάς. Από την Ολυμπία μέχρι το Γοργοπόταμο και από την Αντιγόνη μέχρι την Ηρώ Κωνσταντοπούλου. Από το προσάναμμα του ‘21 έως το φυτίλι του Άρη.

Τώρα που το σύρσιμο από το χορό των Χοηφόρων φτάνει έξω από το κατώφλι της ζωής μας, τώρα που της γενιάς μας το βαθύριζο κακό κοχλάζει στα πολυστέναχτα κι αβάσταχτα δεινά, αυτός ορθώνει πάλι το πνευματικό του ανάστημα και μας καλεί σε μια νέα Προοπτική. Σε ένα νέο Όραμα. Σήμερα. Τώρα. Την ώρα αυτή. Την ύστατη στιγμή. Τώρα που ο πολυθρυμματισμός μας έχει ξεπεράσει κάθε όριο και μας οδηγεί σταθερά στο να γίνουμε ένας λαός χωρίς Πατρίδα. Όπως ένα φύλλο αποκομμένο από τον κορμό των δέντρων, έρμαιο στην οργή των ανέμων.

Ο Μίκης χαρτογραφεί πάνω σε μία λέξη τα συνειδησιακά μας σύνορα. Χτίζει από την αρχή τα αρχέγονα γεφύρια της εθνικής μας συνάφειας. Μας καλεί στην πιο γόνιμη και ειρηνική επανάσταση για το αυτεξούσιο. Στην Πνευματική μας Έξοδο. Ξαναφτιάχνει μία καινούρια Ουτοπία. Κοιτάξτε πίσω. Το ίδιο δεν έκανε πάντα; Η ίδια φλόγα δεν ήταν που έκανε τον οικοδόμο να τραγουδάει πού να βρω τη ζωή μου, το τετράφυλλο δάκρυ; Η ίδια πίστη δεν ήταν που ακούμπησε πάνω στους εφηβικούς θύλακες τα άνθη της πέτρας μπροστά στην πράσινη θάλασσα με φλέβες που μου θύμιζαν άλλες αγάπες; Το ίδιο «αίμα» δεν ήταν που αντάμωσε αδελφικά στις φλέβες του Παύλου και του Νικολιού;

Αυτό έκανε συνέχεια ο Μίκης. «Έχτιζε» Ουτοπίες και «θεμελίωνε» Θαύματα. Πρωτόγνωρα, πρωτοπόρα, επαναστατικά. Από την τεράστια και μεγαλοδύναμη Τέχνη του μέχρι την ηρωική, ασυμβίβαστη και ανιδιοτελή πολιτική του πράξη. Και αυτό κάνει και τώρα. Σαν έφηβος από καιρό, σαν Έτοιμος…

Το κείμενο αυτό γράφτηκε με αφορμή την αναγόρευσή του Μίκη Θεοδωράκη ως επίτιμου μέλους της Ακαδημίας Αθηνών. Ολόκληρη την ομιλία του μπορείτε να την διαβάσετε στην διεύθυνση http://www.enet.gr/?i=news.el.politikh&id=402329

Η ΜΝΗΜΗ... ΩΣ ΠΡΟΕΚΛΟΓΙΚΟ ΠΡΟΤΖΕΚΤ

Το κείμενο αυτό γράφτηκε σχεδόν απνευστί, την ίδια ημέρα (μην πω και στιγμή) που έλαβα γνώση το περιεχόμενο της τιμητικής εκδήλωσης που διοργάνωσε εχθές ο δήμος Καβάλας για τον Λευτέρη Αθανασιάδη. Επέλεξα να το «κρατήσω» αδημοσίευτο μία ολόκληρη εβδομάδα για να μη θεωρηθεί ότι υπονομεύω (ή «προβοκάρω») μία πρωτοβουλία της οποίας κεντρικό της πρόσωπο ήταν ένας άνθρωπος που δε ζει πια ανάμεσα μας. Αυτό μόνο σεβόμενος, περίμενα υπομονετικά τη… σειρά μου. Τώρα όμως που έχουν τελειώσει οι τελετές και οι συγκινήσεις, δικαιούμαι να καταθέσω δημόσια τους συλλογισμούς, τις εντυπώσεις και τις παρατηρήσεις μου…

Εν αρχή ην… η πρόσκληση. Πιο αντιαισθητική, χοντροκομμένη και παλιομοδίτικη, δε θα μπορούσε να υπάρξει. Εκτός κι αν ο σχεδιαστής της ήθελε να της προσδώσει… αέρα «παντερμαλικού γούστου». Όμως, άλλο τα «ατόφια» και τα «γνήσια» κι άλλο τα… μαϊμουδίσματα. Και βέβαια, δίπλα στην εικαστική κακογουστιά, ήρθε κι «έδεσε» εκείνο το μεγαλόπρεπο (ή ένοχο;) Σαν Ευχαριστώ… του τίτλου, για να συνυπογράψει το επικοινωνιακό ανοσιούργημα.

Ως συνέχεια της πρώτης εντύπωσης, έρχεται να προστεθεί ο άνευρος, άκεφος και εντελώς προβλεπόμενος κατάλογος των ομιλητών. Κάτι σαν «να βγούμε από την υποχρέωση». Να ξεμπερδεύουμε. Ξεπέτα στην κυριολεξία! Καμία έκπληξη, κανένας «αιφνιδιασμός», καμία «αίρεση». Μία (ως επί το πλείστον) «παρέλαση θαυμαστών», με ικανότητες μέτριου έως κακότεχνου… αγιογράφου. Μόνον που όλο αυτό το «σκηνικό» μοιάζει να «φέρνει» πιο πολύ σε «πολιτικό μνημόσυνο» και διόλου σε ένα γεγονός Μνήμης και Προβληματισμού. Σκέψη που αυτομάτως μετατρέπει την όλη «ιδέα» σε (άλλο) ένα προεκλογικό πανηγύρι της… διοργανώτριας αρχής. Τόσο απλά και τόσο… ανερυθρίαστα.

Σε μία δεύτερη (και πιο λεπτομερή ανάγνωση), οι «πολιτικοί αναλυτές» του έργου του μακροβιότερου δημάρχου της πόλης, μπορεί να ενταχθούν και σε ένα «κλίμα κεντροαριστεράς». Και πώς αλλιώς να σκεφτεί κάποιος «ψυλλιασμένος», όταν από αυτούς που θα καταθέσουν τις απόψεις και τις εμπειρίες του για τον Λευτέρη Αθανασιάδη, απουσιάζει (επιδεικτικά όμως) η «άλλη ματιά». Η κριτική. Η αντίθετη γνώμη. Εκτός κι αν εκτιμήθηκε ότι αυτό το «βάρος» θα το «σηκώσει» εξ ολοκλήρου ο Βασίλης Τραϊφόρος. Της «κεντροαριστεράς», βεβαίως, βεβαίως…

Επειδή όμως μία μικρή καχυποψία την κουβαλάω εξ αρχής μέσα μου, εύλογα θα αναρωτηθώ: υπάρχει άραγε κάποιος προγραμματισμός από τα επιτελεία του δήμου, ο οποίος να προβλέπει ανάλογες «τιμές και αναφορές» σε αποδημήσαντες δημάρχους; Να εικάσω ότι το χθεσινό «πρότζεκτ» ήταν μέρος ενός τέτοιου σχεδιασμού; Κι αν η απάντηση ως προς αυτά είναι θετική; Δεν εγείρει αυτόματα και θέμα προτεραιότητας; Γιατί (για παράδειγμα) όχι τώρα ο Μήτσος Παρτσαλίδης ή ο Κώστας Τσολάκης αλλά ο Λευτέρης Αθανασιάδης;

Αν όμως η απάντηση είναι (και –μεταξύ μας– προς τα ‘κει την «κόβω») ότι δεν υπάρχει καμία σκέψη για εκδηλώσεις ανάλογου περιεχομένου, ένα μόνο θα πω και μάλιστα χωρίς κανέναν ενδοιασμό: τέτοια υποκρισία και τέτοια καπηλεία του έργου και της ιστορίας του εκλιπόντος, ποτέ άλλοτε! Και το οξύμωρο (ή το τραγικό;): όλα αυτά να οργανώνονται χωρίς την παραμικρή ντροπή και τσίπα από εκείνους που συμπεριφέρθηκαν στον Αθανασιάδη με τον πιο σκαιό και ιταμό τρόπο. Που δε δίστασαν να τον «κάψουν» με υποτιμητικές «προσφορές θέσεων» και με συνεχή «αδειάσματα».

Άλλα ξέχασα. Τι δουλειά είχε ένας «λαϊκός» στα πόδια της… αριστοκρατίας.