ΡΑΤΣΙΣΜΟΙ... ΕΥΓΕΝΕΙΑΣ

Αυτές τις ημέρες, φίλοι καλοί και σεβαστοί κοινοποιούν με ιδιαίτερο ζήλο στο facebook μία «είδηση» που περιγράφει ένα «επεισόδιο» στο οποίο «πρωταγωνιστούν» ένας ταξιτζής της Αθήνας κι ένας επιβάτης με Αραβική καταγωγή. Αντιγράφω το (ας το πούμε) ρεπορτάζ και… εδώ είμαστε να τα ξαναπούμε!

Ένας αφοσιωμένος Μουσουλμάνος Άραβας μπήκε σε ένα ταξί κάπου στην Αθήνα. Ζήτησε κοφτά από την ταξιτζή να απενεργοποιήσει το ραδιόφωνο, επειδή, όπως συνάγεται από τη θρησκευτική διδασκαλία του, δεν πρέπει να ακούει μουσική, επειδή την εποχή του προφήτη δεν υπήρχε μουσική και κυρίως Δυτική μουσική που είναι η μουσική των άπιστων. Ο ταξιτζής σβήνει το ραδιόφωνο, σταματάει το ταξί και ανοίγει την πόρτα. Οπότε ο Μουσουλμάνος Άραβας τον ρώτησε: Γιατί σταμάτησες, τι κάνεις; Και ο οδηγός του απαντάει ευγενικά: Αγαπητέ μου φίλε στην εποχή του προφήτη όπως γνωρίζεις δεν υπήρχαν ταξί, γι’ αυτό κατέβα και περίμενε για καμήλα!

Για να είμαι ειλικρινής, αυτό εμένα δε μου μοιάζει και τόσο για πραγματικό γεγονός (πιο πολύ μου «φέρνει» σε ανέκδοτο με σύναξη καραφλών και κασιδιαρέων που παίζουν με… airsoft), αλλά ας προσπεράσω τις επιφυλάξεις μου κι ας το θεωρήσω ως αληθινό για να μπω και στα… κύρια.

Πριν απ’ όλα, υπάρχει το ανησυχητικό κομμάτι της ιστορίας που αφορά στους φίλους μου, αυτούς καθ’ αυτούς. Κι επειδή μία «αυστηρότητα» ως προς την αποδοχή των «διαδικτυακών μου δεσμών» τη διατηρώ, τρόμαξα τα μάλα με την ευκολία (και μάλιστα μετ’ επαίνων) που υιοθέτησαν τη συμπεριφορά του (κατά Χατζιδάκι) «κίτρινου γάιδαρου». Άνθρωποι που γενικά «κινούνται» στον προοδευτικό χώρο, άνθρωποι με χριστιανικές αναφορές και θεολογικές γνώσεις, άνθρωποι που «γεφυρώνουν» τις καλλιτεχνικές τους ανησυχίες με ομότεχνούς τους από τα πέρατα της οικουμένης, βρέθηκαν ξαφνικά ένθερμοι υποστηρικτές αυτής της επαγγελματικής και πολιτισμικής αγένειας. Αυτού του «χαριτωμένου» φανατισμού.

Δεν το κρύβω. Από κανέναν «δικό» μου δεν περίμενα να «πέσει» στην «ακροδεξιά παγίδα» με τόση… αγαθοσύνη. Δε μου πάει (ακόμη και τώρα) να διαβάζω το «καλή φάση» κάτω από το όνομα του πολυαγαπημένου μου Άλκη. Με θλίβει και με πονά ο «θρησκευτικός διαχωρισμός» όταν γίνεται από ιερείς που με επηρέασαν βαθύτατα με το λόγο και τους τρόπους τους. Και αναρωτιέμαι: αν αυτοί έτσι, οι άλλοι άραγε πώς;

Γιατί, αν η πράξη του ταξιτζή προβάλλεται με «πολιτισμένο στυλ» γαρνιρισμένο από ολίγη πατροπαράδοτη ελληνική «ευγένεια» και «εξυπνάδα», δεν παύει να είναι ένα απαίσιο δείγμα της νεοελληνικής μαγκιάς που ζέχνει φτηνό νταηλίκι και διάθεση κανιβαλισμού.

Διότι εδώ, πέρα από την πολιτική διάσταση που περιέχει το ίδιο το περιστατικό, επαινείται και θαυμάζεται μία συμπεριφορά που βρίσκεται έξω από κάθε κανόνα επαγγελματικού ήθους. Πρώτον, γιατί ο οδηγός είναι υποχρεωμένος από τον Κώδικα να σεβαστεί την απαίτηση του πελάτη του να μην ακούει μουσική καθ’ όλη τη διάρκεια της μίσθωσης, να ζητάει άδεια για οποιαδήποτε χρήση που θα μπορούσε να ενοχλήσει τον πελάτη του (π.χ. κάπνισμα) και γενικά να οδηγεί εν μέσω σιωπής και ευγένειας. Και δεύτερον, είναι το ίδιο (μην πω άλλο τόσο) υποχρεωμένος να δεχτεί τις όποιες «ιδιαιτερότητες» που πηγάζουν από τις θρησκευτικές πεποιθήσεις του καθενός και να τις αποδεχτεί στο μέτρο που αυτές δεν τον επηρεάζουν στη δουλειά του.

Όλα τα υπόλοιπα, απλά μία λάιτ (;) ξενοφοβία κι ένας «επιτηδευμένος» ρατσισμός. Να πω μήπως ότι όλο αυτό το σκηνικό ταιριάζει γάντι με το «νέο πρόσωπο» που πάει να επιβάλλει η (κατά Μπάμπη Παπαδημητρίου)… σοβαρότερη Χρυσή Αυγή; Τα όσα συμβαίνουν τα δύο τελευταία χρόνια στο χώρο των ταξιτζήδων της Αθήνας, με προτρέπουν να πω… ναι!

Και να σιγοψιθυρίσω: στενεύουν τα περάσματα, κι οι φίλοι μου φαντάσματα…  

ΠΡΟΕΚΛΟΓΙΚΟ ΜΟΝΤΑΖ...

Εδώ και κάμποσο καιρό, την καθημερινή μου αρθρογραφία στη Νέα Εγνατία, επέλεξα να τη «μοιράζομαι» και με τους διαδικτυακούς μου φίλους και αναγνώστες, μέσω του προσωπικού μου blog και της σελίδας μου στο facebook. Αυτό, μοιραία, έχει ως αποτέλεσμα το «ζωντάνεμα» των κειμένων μέσω της δοκιμασίας των άμεσων σχολιασμών, της κριτικής, των προβληματισμών, των επιδοκιμασιών ή των αποδοκιμασιών που αυτά προκαλούν. Αν μη τι άλλο, διαδικασία γοητευτική και δημοκρατική. Σε μερικές περιπτώσεις δε, θα πρόσθετα, και άκρως… ιντριγκαδόρικη.

Όπως είναι φυσικό, τα κείμενα που –συνήθως– «ανάβουν φωτιές» και μονοπωλούν το ενδιαφέρον στις συζητήσεις που ακολουθούν, είναι εκείνα που αφορούν σε πρόσωπα και γεγονότα της πόλης. Ιδιαίτερα όταν αυτά «τυγχάνει» να συμπίπτουν χρονικά και με περιόδους «υψηλής έντασης». Ας πούμε προεκλογικές.

Τελευταία, οι απόψεις μου για δύο υποψηφίους δημάρχους και για έναν εν δυνάμει… αόριστο (ονομαστικά, για τον Βαγγέλη Παππά, τη Δήμητρα Τσανάκα και τον Βασίλη Λιόγκα), έγιναν αιτία στο να εξαχθούν πλείστα όσα συμπεράσματα για τον «πολιτικό μου ρόλο» (μέχρι και σε «ποιητικό έπος» συμπεριλήφθηκα) και –κυρίως– για το πώς δια μέσου αυτού του ρόλου «προσπαθώ» να ελέγξω, να καθοδηγήσω, να χειραγωγήσω και να… μαγειρέψω ένα μέρος των τοπικών εξελίξεων. Ειλικρινά

το λέω, αλλά με τέτοιες ικανότητες, δε «με είχα» φανταστεί ποτέ!

Μέσα σε αυτό το «κλίμα», ήρθε και ένα μακροσκελές – για τα διαδικτυακά πρότυπα – σχόλιο του κυρίου Δημοσθένη Μπρούσαλη, που νομίζω ότι δεν μπορώ να το αφήσω «ανεκμετάλλευτο», καθόσον «ολοκληρώνει» με περισσή φροντίδα (και σπουδή) την εικόνα που πριν λίγο σας περιέγραψα. Με δεδομένο ότι οι αναφορές του έχουν ως «βάση παραδείγματος» μερικά από τα κείμενα που δημοσιεύθηκαν για πρώτη φορά στη Νέα Εγνατία, έκρινα ότι του αξίζει μία άλλη… μεταχείριση. Ήγουν, να το κοινωνήσω και στους πιστούς μου… τυπο–λάτρες.

Για την ιστορία και την τάξη, η «έμπνευση» του κυρίου Μπρούσαλη πηγάζει από μία δικιά μου αντίδραση – δήλωση (άντε και διάψευση) που προήλθε από την (να πω εμμονική;) προσπάθεια ορισμένων καλοθελητών να ταυτίσουν τις προσωπικές μου απόψεις με την (λέμε τώρα) «γραμμή ΣΥΡΙΖΑ».

Γράφει λοιπόν ο φίλος Δημοσθένης:

Αγαπητέ Μπάμπη, γράφω αυτό το διευκρινιστικό σημείωμα γιατί δεν έχω πρόθεση να παραπληροφορήσω, και μάλιστα δόλια, σχετικά με όσα γράφεις και όσα ίσως εννοείς μ’ αυτά. Ούτε θέλω να φανώ ανέντιμος και αντιδεοντολογικός. Κυρίως όμως γιατί πιστεύω ότι οι λέξεις και οι πράξεις όλων μας πρέπει να έχουν πραγματικό νόημα. Αφού επαναλάβω το αυτονόητο περί αναφαίρετου δικαιώματός σου να λες ενυπόγραφα τη γνώμη σου, σταχυολογώ από τα κείμενά σου του τελευταίου τριμήνου:

Β. Τραϊφόρος

Παραβάτης «αριστερής ηθικής» (άρα ανήθικος;), ασεβής προς παλιούς συνεργάτες, ψαρεύει σε θολά νερά, αναξιόπιστος, χωρίς ευθύτητα (χρονική σύμπτωση η αναφορά του κ. Τραϊφόρου ότι δεν αποκλείεται πιθανή συνεργασία με την παράταξη Σιμιτσή;).

B. Λιόγκας

Θα συμπεριφέρεται «σαν χέλι γλοιώδικο», αν συνεργαστεί με την παράταξη Σιμιτσή (πάλι τυχαία υποθέτω).

Β. Παππάς

Ενδιαφέρων, έξυπνος, «το έχει», αποτελεσματικός αντιδήμαρχος, με χειροπιαστές προτάσεις που έχουν νόημα, δεν φλυαρούν, χωρίς κενά (καμία αναφορά σου στις «προτάσεις» αυτές, πολλώ μάλλον αποδόμησή τους, αν και δεν θα σου ήταν δύσκολο).

Δ. Τσανάκα

Ανοιχτή, ελεύθερη, ανιδιοτελής, σχεδόν ...αριστερή. Αν δεν έχει χρίσμα από την ΝΔ, θα μπορούσε να υπάρξει συνεργασία της με την παράταξη του ΣΥΡΙΖΑ στον 2ο γύρο (χωρίς χρίσμα είναι λιγότερο ΝΔ και άρα δεν υπάρχει ιδεολογικό ή άλλο πρόβλημα;)

Επειδή όπως λες και εσύ, «λάθη» που επαναλαμβάνονται παύουν να είναι «λάθη», θα πρέπει να παραδεχθείς ότι από όλα αυτά προκύπτει εύκολα κι' άλλη ανάγνωση, εκτός από αυτήν της προσωπικής γνώμης σου για κάποιους πολιτικούς της πόλης μας. Ίσως δεν είναι απόλυτα σωστή και μπορεί να αποδειχθεί ότι δεν ήταν πρόθεσή σου να φτιάξεις κλίμα, να ανακόψεις πιθανές συνεργασίες, να δημιουργήσεις πιθανότητες για άλλες κλπ. Με στόχο να βοηθηθεί (αλλά με αμφίσημους τακτικισμούς και συζητήσιμες μεθοδεύσεις) η παράταξη που στηρίζει ο ΣΥΡΙΖΑ και δεν δείχνει να πηγαίνει καλά και, κυρίως, να αποδυναμωθεί με κάθε τρόπο η παράταξη Σιμιτσή που εμφανίζεται να προηγείται σημαντικά.

Οι εκλογές είναι μιας μορφής «πόλεμος» και, όπως λέει και ο Νίτσε, ίσως «όλα επιτρέπονται στον έρωτα και στον πόλεμο». Όμως, όπως και εσύ πρεσβεύεις, πρέπει να υπάρχει στοιχειώδες ήθος, δεοντολογία και συνέπεια σε αρχές και ιδέες πίσω από όσα προτείνονται και προγραμματίζονται. Ιδιαίτερα όταν ο υπογράφων δηλώνει αριστερός, τίτλος τιμής που από μόνος του βαρύνει τις λέξεις και τις σκέψεις.

Λες ότι δεν έχεις καμία σχέση με τον ΣΥΡΙΖΑ και με την παράταξή του στις δημοτικές εκλογές. Όμως, η επιμελής ενασχόλησή σου να προβάλλεις διαδικτυακά και από την στήλη σου, όσα αφορούν τους δύο αυτούς χώρους και, κυρίως, η ακούραστη φροντίδα με την οποία απαντάς σε κάθε σημαντικό ή ασήμαντο σχόλιο αντίθετο με τον ΣΥΡΙΖΑ και την παράταξη Βέρρου εδώ στο facebook, δυσκολεύει ακόμη και τους καλόπιστους να δεχθούν την απόσταση που διεκδικείς.

Μάλλον σε ταυτίζουν με αυτά από τα οποία θέλεις να αποστασιοποιηθείς και

- επίτρεψέ μου την αυθαιρεσία -, σου δίνουν το ρόλο του «θεωρητικού» και άτυπου «υπεύθυνου τύπου» και των 2 φορέων. Προσωπικά, αυτό πιστεύω ότι ισχύει στην ουσία και δεν είμαι ο μόνος.

Εννοείται ότι αν αποδειχθεί ότι κάνω λάθος, πρώτος θα φροντίσω να επανορθώσω και να ζητήσω συγγνώμη. Αλλά μέχρι τότε θα διατηρώ την άποψή μου, θα την παραθέτω ενυπόγραφα και δημόσια, και θα την υποστηρίζω με επιχειρήματα.

Αγαπητέ Δημοσθένη,

Πριν διαβάσω όλα αυτά που με τόση επιμέλεια περιγράφεις (και υπαινίσσεσαι), είχα την εντύπωση ότι το προνόμιο της «μονταζιέρας» το είχε μόνον ο Μουρούτης και ο Φαήλος. Με διέψευσες. Η ασθένεια τελικά είναι μεταδοτική. Λέω λοιπόν και προκαλώ: Βρες μου μία (τονίζω: μία) αυτούσια πρόταση από τα κείμενά μου για τον Τραϊφόρο, τον Λιόγκα, τον Παππά και την Τσανάκα, η οποία συμπερασματικά να συμβαδίζει με τους χαρακτηρισμούς που με «βάζεις» να τους αποδίδω και είμαι έτοιμος να ικετεύσω δημόσια χάρη και έλεος. Όμως, φιλικά, αδελφικά και… συντροφικά σε προτρέπω να μην κουραστείς άδικα. Δε θα βρεις καμία!

Το να απομονώνουμε μερικές «πιασάρικες» λέξεις οι οποίες στη συνέχεια θα μας βοηθήσουν να «φτιάξουμε» το δικό μας βολικό και επιθυμητό (άλλα τελικά, αυθαίρετο) σενάριο, είναι μία τακτική που ελάχιστα απέχει από την αντίστοιχη (και αποτρόπαια) του Γκαίμπελς. Συγχώρα με για τον ακραίο παραλληλισμό, αλλά τη λέξη «κοπτοραπτική» την θεώρησα πολύ λάιτ για να εκφράσει τον τρόπο με τον οποίον «έντυσες» τις προθέσεις σου.

Επί του διακυβεύματος, λίγες μόνο μικροπαρατηρήσεις και επισημάνσεις:

Η μακρόχρονη πορεία μου στα κοινά της πόλης «κουβαλάει» πίσω της δεκάδες προσπάθειες για κοινές πορείες στην Τοπική Αυτοδιοίκηση, με πρόσωπα και χώρους που μικρή – ή και καμία – σχέση δεν είχαν με τη «δική μου Αριστερά». Περί τούτου, μπορείς να ρωτήσεις και μερικούς από αυτούς που (με τόση στοργή και συμπάθεια) αναφέρεις στο κείμενό σου.

Δε γνωρίζω από πού αντλείς τα συμπεράσματά σου για το «προβάδισμα Σιμιτσή», αλλά εγώ, σε μία (ας την πω) έρευνα που είδα πρόσφατα στα ηλεκτρονικά Μέσα, στο ερώτημα, πόσο ευχαριστημένοι είναι οι συμπολίτες μας από το έργο της σημερινής διοίκησης, το ποσοστό ικανοποίησης ήταν κάπου ανάμεσα στο 14 με 16%. Δε θέλω να σου αναφέρω το αντίστοιχο αρνητικό, γιατί καραδοκούν και… εγκεφαλικά. Εκτός κι αν δούμε ξαφνικά να ξεφυτρώνει Μητροπολιτικό Πάρκο στα Στρατόπεδα, πεντάστερο ξενοδοχεία στο παλιό Νοσοκομείο και να γίνεται Ντουμπάι ο κόμβος του

Φαλήρου (τι πήγα και θυμήθηκα τώρα)… Εγώ που γενικά πιστεύω στα θαύματα, έχω και την υπομονή να περιμένω…

Πράγματι, στις παρεμβάσεις μου στους διαδικτυακούς διαλόγους, μία προσπάθεια να υποστηρίξω – αν και όποτε κρίνω – τον ΣΥΡΙΖΑ, την καταβάλλω. Άλλωστε, δεν υπήρξα ποτέ από εκείνους που κρύβονται πίσω από μισόλογα και… ανερμήνευτα. Άλλα, μιας και το έφερε εδώ η κουβέντα… εσύ, καλέ μου Δημοσθένη, ποιο κόμμα υποστηρίζεις στις δικές σου (συχνότατες) παρεμβάσεις; Και ποια δημοτική παράταξη; Κι αν (για ευνόητους λόγους) σιγουρέψουμε την «Ανοιχτή Πόλη» του Σιμιτσή, για τα άλλα τι να υποθέσω; ΠΑΣΟΚ; ΔΗΜΑΡ; Να πω μήπως… την ΕΛΙΑ και τους «58»;

Ελεύθερα, μεταξύ μας είμαστε…

Τέλος, με κολακεύουν (και με τιμούν) οι «χρεώσεις» και οι ρόλοι του «θεωρητικού» και του «άτυπου υπεύθυνου Τύπου» του τοπικού ΣΥΡΙΖΑ, έτσι όπως μου τους αποδίδει η… περιρρέουσα, αλλά ως γνωστόν, άλλαι αι βουλαί των πολιτών και άλλα το κόμμα κελεύει…

Κι όποιος κατάλαβε, κατάλαβε…

ΛΙΣΤΕΣ ΕΥΤΕΛΕΙΑΣ, ΑΛΗΘΕΙΑ ΕΥΓΕΝΕΙΑΣ

Αντιγράφω μερικά παντελώς άγνωστα ονόματα από μία λίστα που πήρα μόλις τώρα στα χέρια μου: Kings Antonella, Stan, Melisses, Νικηφόρος, Κωνσταντίνος Αργυρός, Μηδενιστής, Γιώργος Γιαννιάς, Ηλίας Βρεττός, Πάνος Καλίδης, Ελένη Χατζίδου, Μύρωνας, Demy, Κωνσταντίνος Γαλανός, Ελένη Φουρέιρα, Ήβη Αδάμου, Δημήτρης Γιώτης, Αμαρυλλίς…

Αν σε αυτόν (τον κατά τι… εξωφρενικό) κατάλογο δεν ερχόταν να προστεθούν τα «βαριά ονόματα» μερικών «φτασμένων» του «καλλιτεχνικού μας σκοταδισμού» (ήγουν, του Σταμάτη Γονίδη, του Μιχάλη Χατζηγιάννη, του Γιώργου Μαζωνάκη, του Γιάννη Πλούταρχου, του Σάκη Ρουβά, του Αντώνη Ρέμου, του Νότη Σφακιανάκη, της Έλενας Παπαρίζου, του Πάνου Κιάμου, του Γιώργου Τσαλίκη, της Πέγκυ Ζήνα…) καθώς και κάποια άλλα από τις «περιφερειακές δυνάμεις» της μουσικής μας κουλαμάρας (αραδιάζω εν τάχει: Νίκος Οικονομόπουλος, Παντελής Παντελίδης, Τάμτα, Κώστας Καραφώτης, Πάολα, Γιώργος Σαμπάνης, Νίκος Μακρόπουλος, Νίνο, Οnirama, Κώστας Μαρτάκης …), με τίποτε δε θα πήγαινε το μυαλό μου ότι βρισκόμουν μπροστά στη λίστα με τα 100 πρώτα τραγούδια που, προς μεγάλη μας ατυχία, είχαν ξελαρυγγιαστεί τη χρονιά που μας πέρασε μέσα από τις εκατοντάδες ραδιοφωνικές (εικάζω και τηλεοπτικές) συχνότητες.

Όμως, μην πανικοβάλλεστε, αγαπητοί μου, «έντεχνοι» και «ποιοτικοί». Μπορεί να μην είναι μούφα ο κατάλογος (όπως, για παράδειγμα, ήταν ο σχολιασμός της Τρέμη «πάνω» στο βίντεο όπου ο Χριστόδουλος Ξηρός παίζει μπαγλαμαδάκι πίσω από την Ελένη Λεγάκη), αλλά μία κουτοπονηριά και παραπλάνηση made in MEGA την κουβαλάει. Κι εξηγώ, αφού πρώτα σημειώσω το εξής σημαντικό.

Από το κλείσιμο της ΕΡΤ και μετά, το «μουσικό» είδος που εκπροσωπεί όλη αυτή η κυνολαϊκοπόπ πλέμπα «παίζει»… άνευ αντιπάλου. Πάει να πει, επί ένα εξάμηνο ξεσαλώνει μονοπωλιακά σε όλο το εύρος των ελληνικών συχνοτήτων. Με «στρωμένο το χαλί» από τους Κεδικογλοκαψήδες, οι αντάβαλοι κι αμόρφωτοι (ενίοτε μπράβοι και καταχραστές) ιδιοκτήτες και «παραγωγοί» των ιδιωτικών ραδιοφΟνικών σταθμών αναπαράγουν από ανατολής μέχρι εσπέρας (και τούμπαλιν) ό,τι τους «χώνουν» οι παρακμιακοί των εταιριών.

Σε κάθε περίπτωση, αυτές οι μουσικές και στιχουργικές «ριπές» είναι αδύνατο να μην επηρεάζουν ένα μεγάλο μέρος της εφηβικής (κυρίως) μάζας, αλλά ας μη μας «μαυρίσει» και η ψυχή. Το παιχνίδι όλο παίζεται στις εντυπώσεις. Μπορεί, ας πούμε, τα «ραδιόφωνα–σκύλοι» να «χτυπάνε» ακόμη ζηλευτές ακροαματικότητες, μπορεί τα αντίστοιχα «ειδικά» να έχουν υποχωρήσει υπό το βάρος της οικονομικής κρίσης, αλλά η ζώσα ελληνική μουσική πραγματικότητα καταγράφει άλλα (ελπιδοφόρα) πράγματα.

Πρώτα απ’ όλα, στην πιο χαρακτηριστική (και την πλέον ενδεικτική για το πού «τραβάει» το ελληνικό τραγούδι) λίστα με τις πωλήσεις, κανείς από αυτούς τους τσαρλατάνους δε «βλέπει φως». Που πάει να πει, η αισθητική τους φτήνια είναι ταυτισμένη με το τζαμπατζιλίκι των δωρεάν ακροάσεων. Δεύτερον, στη μεγάλη λίστα με τους πιο εμπορικούς δίσκους από καταβολής τραγουδιού, η θέση των «ιερών βινυλίων» παραμένει ακλόνητη. Εδώ, την πρώτη εκατοντάδα κοσμούν τα αριστουργήματα των συνθετών και των ποιητών μας και –ας σημειωθεί– αυξάνουν συνεχώς το ακροατήριό τους. Τρίτον, η εικόνα των συναυλιών και των μουσικών σκηνών είναι ένα άλλο στοιχείο που μειώνει (έως μηδενισμού) την ψευδαίσθηση που παράγει η λίστα με τους «καλλιτέχνες–νεάντερνταλ».

Την ίδια ώρα που οι συναυλίες και τα ρεσιτάλ με τα έργα του Χατζιδάκι και του Θεοδωράκη «σπάνε ταμεία», που η κάθε παρουσία του Ξαρχάκου, του Σαββόπουλου, του Μικρούτσικου, του Ξυδάκη και του Κραουνάκη αποκτά χαρακτήρα «προσκυνήματος» κι εκεί όπου εμφανίζονται ο Μάλαμας, ο Θανάσης Παπακωνσταντίνου, ο Αγγελάκας, ο Ιωαννίδης, η Μποφίλιου, η Ζουγανέλη, ο Μπακιρτζής, οι «παλιοσειρές» όλες, από τον Παπακωνσταντίνου μέχρι τον Πορτοκάλογλου και από τους Κατσιμίχα μέχρι τους Last Drive γίνεται ο «χαμός του χαμού», την ίδια ώρα οι παρκαδόροι της (καταπατημένης) παραλιακής βαράνε τα πιο βαρετά νυχτοκαμάτα!

Να και οι λόγοι που δεν πτοήθηκα διόλου από τη λίστα των 100 σούργελων. Κι αν θέλετε να το ψάξετε και παρακάτω, ανακαλύψτε και αφουγκραστείτε τα μικρά (ολόλαμπρα όμως) διαμαντάκια των νέων δημιουργών. Θα εκπλαγείτε από το ταλέντο τους…

ΓΕΩΡΓΑΛΑΔΕΣ ΣΕ ΥΣΤΕΡΙΑ...

Δε χωράει καμία αμφιβολία! Η Νέα Δημοκρατία, αισθανόμενη καθημερινά ότι χάνει το έδαφος κάτω από τα (ούτως ή άλλως, γυάλινα) πόδια της, ξεπερνάει συνεχώς τα θεσμικά εσκαμμένα, παίζοντας το μέλλον της Δημοκρατίας, κορώνα–γράμματα! Με τους φτηνούς (και υστερικούς) γκαιμπελίσκους του γραφείου Τύπου σε συνειδητή «αποστολή λάσπης», το «κομματικό της προσωπικό» σε πλήρη ιδεολογική αποσύνθεση και τον αρχηγό της να προσαρμόζει ολοένα και πιο πολύ την κυβερνητική του στρατηγική στην ατζέντα της Χρυσής Αυγής (της κατά Δένδια και εγκληματικής οργάνωσης), καταφεύγει πλέον σε μετεμφυλιακές ακρότητας που δίνουν συνεχώς «πάσες απαξίωσης» του πολιτεύματος στους καραδοκούντες νοσταλγούς των… πτηνών και των τανκς!

Αυτήν τη στιγμή, η Νέα Δημοκρατία –επικουρούμενη σαφώς και από την ένοχη σιωπή του παραπαίοντος ΠΑΣΟΚ– δεν αντιπαρατίθεται πολιτικά και ιδεολογικά με την Αξιωματική Αντιπολίτευση (γεγονός που θα ήταν απόλυτα έντιμο και φυσιολογικό) αλλά ουσιαστικά με αυτήν την ίδια τη Δημοκρατία! Κι αν το κυβερνητικό έργο είναι αυτό που κοινωνικά συνεπικουρεί στην πλήρη αποδόμηση και τον ευτελισμό των δημοκρατικών αξιών, ο πολιτικός της λόγος συμβάλλει τα μέγιστα στο να «ιδεολογικοποιηθεί» η έκπτωση και ο λαϊκισμός!

Η τελευταία ανακοίνωση των «καθοδηγητών» της Νέας Δημοκρατίας με τον απίστευτο τίτλο ΣΥΡΙΖΑ και Τρομοκρατία ξεπερνάει κάθε όριο λογικής και σοβαρότητας και συνοδοιπορεί μέσα στους ίδιους «επικοινωνιακούς υπονόμους» που χρησιμοποιούν τα τρωκτικά της φασιστικής ακροδεξιάς. Ίδια μόχλευση, ίδια «επιχειρήματα», ίδια ψεύδη, ίδια αθλιότητα, ίδια αλητεία!

Το ότι ένα κόμμα της «ημετέρας δεξιάς» (του οποίου η μεταπολιτευτική του πορεία σημαδεύτηκε από το «ευρωπαϊκό πνεύμα» και τον μετά–αστικό φιλελευθερισμό του Κωνσταντίνου Καραμανλή) φτάνει στο σημείο να εκπροσωπείται σήμερα από τη βαφτιστήρα του Βασιλέως, Μισέλ Ασημακοπούλου, δεν είναι απλώς κατάντια, είναι όνειδος και κατάρα μαζί! Κι επειδή όλο αυτό το «σκηνικό Μακρονήσου» που συνειδητά πλέον «στήνουν» οι σύγχρονοι Γεωργαλάδες του Σαμάρα, είναι ό,τι χειρότερο μπορεί να συμβεί σε μία χώρα που –εκτός από τα «γενετήσια πάθη» της– βρίσκεται και στο απόγειο της παρακμής της, είναι μέγιστο το καθήκον όλων των συνειδητοποιημένων δημοκρατών να αποδομούν καθημερινώς και αδιαλείπτως τις λεκτικές φρικαλεότητες των «θεωρητικών μπουραντάδων» που ενέσκηψαν στο κόμμα της Νέας Δημοκρατίας. Σε κάθε άλλη περίπτωση, θα τους βαραίνει εσαεί το βάρος της σιωπής και της ανοχής που, δυστυχώς, δε θα αφορά πια μόνο στους ίδιους αλλά στο συλλογικό μας μέλλον. Στον τόπο ολόκληρο!

Στο δια ταύτα λοιπόν και με όση προσωπική ευθύνη μού αναλογεί.

Πρώτα και κύρια, εκτιμώ ότι δεν υπάρχουν πιο επικίνδυνοι άνθρωποι από τους αδιάβαστους, τους αμόρφωτους και τους ανίδεους που οι συγκυρίες τούς «ανέβασαν» σε δημόσια αξιώματα και η φωνή τους (μοιραία) διαμορφώνει ένα μεγάλο κομμάτι της κοινής γνώμης. Πόσω μάλλον όταν το «πνευματικό τους πλαίσιο» συναντιέται και συνυπάρχει με τον έμφυτο αμοραλισμό του ημιμαθούς ασπόνδυλου, μετατρέποντας τη διαστρέβλωση και την παραχάραξη στο ιδανικότερο εργαλείο για την κομματική και ιδεολογική τους επιβίωση.

Βγαίνει και μιλάει (ως φερέφωνο, φυσικά) η αστοιχείωτη Ασημακοπούλου και προσπαθεί να τη «βγει» στον ΣΥΡΙΖΑ με παραδείγματα «τραβηγμένα» από τα «λιγοστά μαλλιά» των νεοναζιστικών σάιτ. Όσοι έχουν το βίτσιο (ομολογώ πως με διακατέχει) να επισκέπτονται τις ηλεκτρονικές σελίδες των (έσω–έξω) καραφλών, θα διαπιστώσουν ότι αυτά που σήμερα λέει το γραφείο Τύπου της Νέας Δημοκρατίας, είναι μία ανατριχιαστική αντιγραφή των «απόψεων» της χρυσαυγίτικης συμμορίας.

Το επιχείρημα για τον Αντόνιο Νέγκρι για παράδειγμα, «παίζει» εδώ και χρόνια (τόσο ετεροχρονισμένοι οι κουλοί του Μουρούτη) στα ακροδεξιά μπλογκς, με τους ίδιους ακριβώς ανιστόρητους παραλογισμούς και τα ίδια ψέματα. Η μόνη «ποιοτική διαφορά» της Νέας Δημοκρατίας; Η αύξηση του χρόνου φυλάκισης του (ξεχωριστού και μεγάλου διανοητή) Νέγκρι. Τα τεσσεράμισι χρόνια της (τονίζω) προφυλάκισής του (γιατί στο δικαστήριο αθωώθηκε) μετατράπηκαν για τις ανάγκες των εντυπώσεων, σε 13 χρόνια κάθειρξη!!!

Στη συνέχεια, ανακυκλώνεται η γνωστή ιστορία της «σχέσης» του ΣΥΡΙΖΑ με τη 17 Νοέμβρη, με γνώμονα την παρουσία κάποιων μετέπειτα στελεχών του στη δίκη ως μάρτυρες υπεράσπισης. Βέβαια, το ότι αυτοί που υπερασπίστηκαν οι άνθρωποι της Αριστεράς (εννοείται πως τότε δεν υπήρχε ΣΥΡΙΖΑ!) αθωώθηκαν από το δικαστήριο, γίνεται… γαργάρα, καθότι και άβολο!!!

Το αθλιότερο όλων όμως είναι πως χρησιμοποιεί την «εξαφάνιση» του Χριστόδουλου Ξηρού (και όχι απόδραση, όπως προβοκατόρικα αναφέρεται) για να επιτεθεί στην καθ’ όλα νόμιμη και συνταγματική αξίωση ορισμένων στελεχών του ΣΥΡΙΖΑ σχετικά με το δικαίωμα της άδειας των κρατουμένων, πολλώ δε μάλλον του επιτακτικού αιτήματος εξόδου από τη φυλακή του (ερείπιου, πια) Σάββα Ξηρού.

Ουσιαστικά, αυτό που λέει επίσημα η Νέα (Σαμαρική) Δημοκρατία, είναι (αν δεν το καταλάβατε) να καταργήσει μία μεγάλη κατάκτηση του νομικού μας πολιτισμού και να γυρίσει το (ούτως ή άλλως σακατεμένο) σωφρονιστικό μας σύστημα στον μετεμφυλιακό μεσαίωνα!!! Τόσο απλά!

Επιμένω στο αρχικό: η τακτική της αντιπαράθεσης που επιλέγει η Νέα Δημοκρατία για να αντιπαρατεθεί στο ΣΥΡΙΖΑ, «σπέρνει» ανέμους που, αργά ή γρήγορα, θα τους βρει μπροστά της ολόκληρη η ελληνική κοινωνία. Προτού λοιπόν οδηγηθούμε στους ανελέητους θερισμούς των θυελλών, ας μεριμνήσουμε από ΤΩΡΑ για τη δημοκρατική μας νηνεμία. Χρέος ατομικό και συλλογικό από δω και πέρα…