ΝΙΣΑΦΙ ΠΙΑ...

Τα όσα διαδραματίζονται αυτό το διάστημα στα εσωτερικά όργανα του ΣΥΡΙΖΑ –τοπικά τε και κεντρικά– υπερβαίνουν τα κομματικά όρια, αφού, θέλοντας και μη, αποτελούν αναπόσπαστο κομμάτι των αυριανών «δειγμάτων διακυβέρνησης». Κι επειδή τα «μηνύματα» που καταφθάνουν καθημερινά δεν είναι διόλου ενθαρρυντικά –το αντίθετο, θα έλεγα– νομίζω ότι έφτασε η ώρα για να «σπάσουν» και οι σιωπές. Νισάφι πια…

Αν κάτι αποκαλύπτουν και επιβεβαιώνουν τα τελευταία (νοσηρά) «κατορθώματα» της Νομαρχιακής Επιτροπής, αυτά είναι: η πολιτική ανεπάρκεια των στελεχών της, το μέτριο των δυνατοτήτων τους, η ασθενική τους σχέση με τις κοινωνικές ανάγκες και αγωνίες, η οφθαλμοφανής αδυναμία παραγωγής γεγονότων και πολιτικής… Ουσιαστικά, πρόκειται για ένα γραφειοκρατικό κονκλάβιο το οποίο προσπαθεί να «επιβιώσει» και να «αναδειχθεί» μέσα από ψιθύρους και τακτισμούς, συνώνυμους προφανώς ενός… μεταμοντέρνου σταλινισμού.

Τη στιγμή αυτή, έχει καταργηθεί ένα μεγάλος μέρος από τα ζωτικά πλεονεκτήματα του «αριστερού πολιτισμού» και των λειτουργικών του κατακτήσεων. Η εσωκομματική δημοκρατία έχει μετατραπεί σε μία ατέρμονη και ανούσια φλυαρία που εκφυλίζει κάθε έννοια σοβαρότητας, ευθύνης και ανοχής. Οι συνιστώσες, από κύτταρα ιδεολογικής πολυχρωμίας, κατέληξαν να εξυπηρετούν μονόχνοτους καριερίστες και ολίγιστους αλαζόνες. Οι διαφορές και οι αντιθέσεις, αντί να συνθέτονται… τασκενδοποιούνται! Μην πω για τη συντροφικότητα και την αλληλεγγύη…

Μέσα σε αυτό το (από κάθε πλευρά) εξουθενωτικό περιβάλλον, προέκυψε και η πνιγερή ιστορία των εσωκομματικών εκλογών, την εξέλιξη και το αποτέλεσμα των οποίων προσπάθησαν να ελέγξουν από την πρώτη στιγμή τα «ιστορικά» –άμα τι και έμπειρα σε μηχανορραφίες– στελέχη της Νομαρχιακής. Τι κατάφεραν σε συνδυασμό με τους ευνοϊκούς κομματικούς συσχετισμούς; Πρώτον: να μειώσουν στο ελάχιστο τη δυνατότητα αξιοκρατικής εκτίμησης των υποψήφιων, καταργώντας από τα μέλη των επαρχιών το πλεονέκτημα να εκλέξουν αυτά τους υποψηφίους που τους αναλογούσαν. Δεύτερον: να αποκτήσουν αριθμητικό πλεονέκτημα μέσω της (μεγαλύτερης) Οργάνωσης Μελών της Καβάλας. Τρίτον: να έχουν αυτοί μόνον το δικαίωμα της επιλογής του ενός υποψηφίου από τη λίστα των ανένταχτων, χρίζοντας μάλιστα τον εαυτό τους ικανότερο αξιολογητή από τα… απλά μέλη. Τέταρτον: να «παίξουν» τα «βουλευτικά τους ρέστα» με τις αποτρόπαιες, ανήθικες μα και… ανίερες δυάδες!

Έστω κι έτσι όμως –και παρά την «ψυχολογική προετοιμασία» που υπέστη η κομματική βάση για τυχόν παρεμβάσεις στο εκλογικό αποτέλεσμα από τα «παραπάνω όργανα»– οι εκλογές της περασμένης Παρασκευής ήταν «μία κάποια λύσις» ως προς την ενίσχυση των συλλογικών αξιών. Φευ! Εκεί που φαίνονταν πως τα πράγματα άρχισαν να ομαλοποιούνται και τα «πάθη» να καταλαγιάζουν, ήρθε το (απίστευτο) χαμπέρι της Κεντρικής Εκλογικής Επιτροπής και τα… γάμησε όλα! Απαριθμώ…

Ένα: «πέταξε» έξω από το ψηφοδέλτιο τον δεύτερο σε ψήφους Γιάννη Ταστσόγλου, αντικαθιστώντας τον με τον πρώτο επιλαχόντα Κώστα Μορφίδη τον οποίο, ειρήσθω εν παρόδω, οι κομματικές αποφάσεις τον δέσμευαν να ασχοληθεί αποκλειστικά με τα ζητήματα της Περιφέρειας, λόγος εξ άλλου που συνετέλεσε στην «αναβάθμισή» του και σε επαγγελματικό στέλεχος.

Δύο: η καθ’ όλα σεβαστή –και απολύτως λογική μετά και την επίσημη συνεργασία του ΣΥΡΙΖΑ με τους Οικολόγους Πράσινους– «είσοδος» της Κατερίνας Γεροστεργίου στην εξάδα του ψηφοδελτίου έγινε η αιτία για να επανέλθουν στο προσκήνιο οι «κολεγιές» και τα «συμμαχιλίκια». Ενίοτε και τα «πλασαρίσματα» κάτω από το τραπέζι. Αντί λοιπόν να εξέλθει του ψηφοδελτίου η πέμπτη στη σειρά Αλεξάνδρα Τσανάκα, βρέθηκε στο «δρόμο» η τέταρτη Αναστασία Μιρλή!

Τρία: η κορύφωση της πλεκτάνης θα έρθει με το επίσημο έγγραφο–μνημείο της Νομαρχιακής Επιτροπής που υπογράφει ο Συντονιστής της Γιώργος Ιωαννίδης και αποτελεί το εφαλτήριο πάνω στο οποίο «οργίασε» η Κεντρική Εκλογική Επιτροπή. Για ευνόητους λόγους, το… φυλάω ως επτασφράγιστο μυστικό.

Και τώρα, τι; Προσωπικά, νιώθω μεγάλη πίκρα και απογοήτευση, συναισθήματα που σιγά-σιγά εξελίσσονται σε φόβο για τα μελλούμενα. Το τονίζω ευθαρσώς: αυτή δεν είναι η «δικιά μου Αριστερά»! Και τρέμω στην ιδέα ότι θα αναγκαστώ να της δώσω εκλογικό συγχωροχάρτι με την ψήφο μου. Τρέμω και αγωνιώ. Σαράντα χρόνια στα μετερίζια της, τέτοιο κακό, ποτέ…

Μικρό υστερόγραφο για όσους (χαιρέκακους και μη) σπεύσουν να χαρούν και να πανηγυρίσουν: Σε μας δεν λοξοδρομούν τα όνειρα. Φωλιές νερού θα συντηρώ μέσα στις φλόγες...

Ο ΓΙΩΡΓΟΣ ΚΑΙ ΟΙ ΑΛΛΟΙ...

Δε μπορώ να ξέρω τι του ξημερώνει αύριο πολιτικά του Γιώργου του Καλαντζή (προσωπικά εγώ του εύχομαι τα καλύτερα), αλλά αν τυχόν και δεν εκλεγεί βουλευτής και έχοντας κατά νου τις τόσες επιτυχείς του προβλέψεις, του έχω πρόταση: να πάει σε μία εφημερίδα και να γράφει τα… άστρα. Ενίοτε και τον Καζαμία.

Θυμίζω ότι ο τιτανομέγιστος Γιώργος προέβλεψε πρόσφατα: την ψήφιση του Προέδρου της Δημοκρατίας ΚΑΙ από βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ και, στο καπάκι, ότι ο αριθμός των βουλευτών που –καθώς εγειρόμενοι των εδράνων θα βροντοφωνάζουν (ως άλλοι Μπούκουροι), το όνομα του Σταύρου Δήμα– θα είναι πάνω από 180!

Δύο στα δύο δεν το λες, αλλά αυτή του η τάση και επιμονή να μαντεύει με τόση ευκολία (και… ακρίβεια) τα μελλούμενα, τον καθιστούν από τώρα ως τη μόνη αξιόπιστη πηγή για να εκτιμήσουμε και το αποτέλεσμα των ερχόμενων εκλογών. Με μία προϋπόθεση: να «ποντάρουμε» στα εντελώς αντίθετα από τα λεγόμενά του! Οπότε, λαμβάνοντας υπ’ όψιν και την τελευταία του πρόβλεψη στην εφημερίδα Ενήμερος, βάσει της οποίας η Νέα Δημοκρατία θα είναι το πρώτο κόμμα των εκλογών, νομίζω ότι έχετε «δέσει» από τώρα τον νικητή…

Πέραν της πλάκας: αν εκτιμήσουμε ότι ο μέσος όρος σοβαρότητας των βουλευτών της Νέας Δημοκρατίας «εκφράστηκε» από την «περίπτωση Καλατζή», ο καθένας μπορεί να καταλάβει σε ποια ποιοτική κλίμακα κυμάνθηκε και το πολιτικό επίπεδο της Κοινοβουλευτικής της Ομάδας. Και για να μην «τρέχουμε» μακριά, πάρτε παράδειγμα τους «εγχώριους».

Ο Νίκος Παναγιωτόπουλος, ποιώντας την ανάγκη φιλοτιμία, προσπάθησε να περιβάλλει με πίστη και εμπιστοσύνη, πράγματα και καταστάσεις που ελάχιστα τον έπειθαν. Μοιραία, η κάθε του κίνηση, η κάθε του εμφάνιση, η κάθε του παρέμβαση αντανακλούσε τον «βιασμό των επιθυμιών» του. Ειδικά μετά την απομάκρυνσή του από το κυβερνητικό σχήμα, έχασε τα «αυγά με τα πασχάλια». Χωρίς ηθικό, χωρίς πειστικό λόγο, χωρίς καν εκείνη την «αστική αίγλη» που του «παρείχε» η οικογενειακή προϊστορία, «έσβησε» από διάθεση και ταπεραμέντο.

Ο Γιάννης Πασχαλίδης πήγε να «σώσει την παρτίδα» με το τρέξιμο, αλλά… δεν! «Έφαγε» τον τόπο ο δύσμοιρος, όμως από αποτελέσματα, μία τρύπα στο νερό. Τι ‘χες Γιάννη ‘μ, τι ‘χα πάντα. Η αλήθεια είναι ότι μία συμπάθεια στην «έβγαζε», αλλά –όπως και να το κάνουμε– μόνον με αυτή, προκοπή κανένας δεν έκανε. Στην καλύτερη, άντε να κέρδιζε κάποιο δευτερότριτο ρόλο σε κανένα ελληνικό μελό. Και μέχρις εκεί.

Για τον Κωνσταντίνο Κλειτσιώτη, η επιστήμη –εν προκειμένω η πολιτική– σηκώνει τα χέρια της ψηλά! Η απόλυτη έκφραση του: αλλού ντ’ αλλού! Η κάθε του εμφάνιση και ένα… επιθεωρησιακό σουξέ. Τον άκουγες να μιλάει και αναρωτιόσουν: βουλευτής είναι τώρα αυτός ή ο Σεφερλής σε τρελά κέφια; Αν μη τι άλλο, αφήνει πίσω του μία λαμπρή συλλογή δηλώσεων, ισοδύναμης πνευματικής και αφηγηματικής αξίας με εκείνη τη μνημειώδη του προέδρου του Εδεσσαϊκού!

Με δύο λόγια: είχε που είχε τα μαύρα της πολιτικά χάλια η Νέα Δημοκρατία, την αποτέλειωσαν και οι εκπρόσωποί της. Πάμε γι’ άλλα; Χμμμμ…

ΘΑ ΜΠΟΡΟΥΣΕ ΚΑΙ ΚΑΛΥΤΕΡΑ

Αν και υπό μερική αίρεση ως προς την τελική του διαμόρφωση, το ψηφοδέλτιο του ΣΥΡΙΖΑ για τον νομό Καβάλας, βρίσκεται ήδη στη διαδικασία της κοινωνικής κρίσης. Επ’ αυτού λοιπόν οι πρώτες εκτιμήσεις και τα πρώτα συμπεράσματα:

Εκτίμηση πρώτη: η σχεδόν καθολική (πέντε προς ένα) κυριαρχία των κομματικών υποψηφίων ακυρώνει εν πολλοίς το πολιτικό διακύβευμα–όραμα του Αλέξη Τσίπρα για την ανάγκη πολιτικής εξωστρέφειας και ουσιαστικού «ανοίγματος» στους «άξιους της κοινωνίας». Το ότι το ποσοστό αυτό ήταν και το αποτέλεσμα μιας καλά οργανωμένης αντίληψης, «φωτογραφίζει» και τα «ταπεινά κίνητρα» της κομματικής πλειοψηφίας.

Εκτίμηση δεύτερη: η περιχαράκωση στα στενά όρια των κομματικών επιλογών, αποδεικνύει μία αυτιστική εμμονή στην (όποια) «ιδεολογική καθαρότητα» και μία διάθεση ενίσχυσης του κομματικού ινστρουχτορισμού. Και ακόμη, ότι δεν υπήρχε οργανωμένη και στοχευμένη πολιτική συνεργασιών. Να πω και ηθελημένη;

Εκτίμηση τρίτη: δύο εκ διαμέτρου αντίθετα εκλογικά παραδείγματα, μοιάζει να μην έγιναν αφορμή για προβληματισμούς και αναστοχασμούς και να μην αποτέλεσαν το «μάθημα» για τα τωρινά. Αναφέρομαι στο απόλυτα επιτυχημένο «δείγμα» των Ευρωεκλογών (με εκείνο το ψηφοδέλτιο–κόσμημα που «ισορροπούσε» ιδανικά ανάμεσα στους άξιους της κομματικής ιεραρχίας και στις εξέχουσες προσωπικότητες της εξωκομματικής Αριστεράς) και στο αποτυχημένο μοντέλο των Δημοτικών και Περιφερειακών Εκλογών, το «βάρος» των οποίων επωμίσθηκαν οι «σύντροφοι υποψήφιοι».

Εκτίμηση τέταρτη: η απουσία της «γεωγραφικής εκπροσώπησης» –αποτέλεσμα μιας προβληματικής απόφασης για συνολική «εκτίμηση» των υποψηφίων– θα αναδείξει ιδιαίτερα προβλήματα «επαφής» με τους ψηφοφόρους, ιδίως εκεί όπου οι δυνατότητες του ΣΥΡΙΖΑ «χτυπάνε» πρωτιά. Και για να γίνω ακόμη πιο… δηκτικός, η για πρώτη φορά απουσία υποψηφίου από τη Θάσο –τη στιγμή μάλιστα που οι εκεί ενδιαφερόμενοι «έλαμπαν» από προσόντα και χαρίσματα– θα αποτελέσει ένα οιονεί παράδειγμα «κομματικού στραβισμού».

Εκτίμηση πέμπτη: εξαιρουμένων των δύο «δεδομένων» υποψηφιοτήτων (ήγουν, αυτές του Δημήτρη Εμμανουηλίδη και του Ηλία Ιωαννίδη), οι υπόλοιποι του ψηφοδελτίου έχουν ελάχιστη έως μηδαμινή εμπειρία εκλογών και είναι αρκούντως «αδόκιμοι» –μα και αδύναμοι– σε σχέση με τις μεγάλες απαιτήσεις και την πολυπλοκότητα που επιβάλλει η θεματολογία αυτών των εκλογών. Γεγονός που «ανεβάζει» στο κατακόρυφο τους «επικοινωνιακούς κινδύνους» που ελλοχεύουν από την (αναγκαία και… αναγκαστική) «δημόσια έκθεσή» τους.

Εκτίμηση έκτη: ζωηρό ενδιαφέρον κομίζει η (διαφαινόμενη) υποψηφιότητα της κυρίας Λάγρα που, με το κοινωνικό και επιστημονικό κύρος της και (προφανέστατα) με την «ευρυχωρία» των γνωριμιών της, «προσφέρει» αυτό που έλειπε πάντα από τα ψηφοδέλτια της Αριστεράς: έναν (ή μία) γιατρό από τις «μαζικές κλινικές» του Νοσοκομείου. Ζήτημα, βέβαια, παραμένει το πόσο θα επηρεάσει τις «εκλογικές αντανακλάσεις» ο παράγοντας του «πολιτικού της ελλείμματος».

Συμπέρασμα; Προς το παρόν, ένα και μοναδικό: Θα μπορούσε και καλύτερα. Απλά, όταν όλα «παίζονται» (και κρίνονται) στη «μάχη των εσωκομματικών παθών», το στοιχείο της αξιοκρατίας πάει περίπατο! Και αυτό ας «κρατηθεί»…

Η ΚΡΙΣΗ ΕΙΝΑΙ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗ

Δεν χρειάζεται  να πας πολύ μακριά για να διαπιστώσεις τι έφταιξε και φτάσαμε σήμερα σε αυτό το χάλι. Για να δεις και να αντιληφθείς ποιοι ευθύνονται για την συλλογική μας παρακμή. Για την αμορφωσιά που μας μαστίζει. Αρκεί μόνο να ρίξεις μία ματιά στους θησαυρούς του Αρχείου της ΕΡΤ και να συγκρίνεις τις εκπομπές του με τα σημερινά σκουπίδια.

Πάρτε για οδηγό και παράδειγμα την εκπομπή Παρασκήνιο και δείτε μέσω αυτής ποιοι άνθρωποι «έμπαιναν» κάποτε μέσα στα σπίτια μας. Ποιος πολιτισμός. Ποιο ήθος. Ποια καλλιέργεια. Ανιχνεύοντας τον παρελθόν της θα συναντήσω: τον Δημήτρη Μαρωνίτη να μιλάει για τον Άρη Αλεξάνδρου. Τον Ταχτσή και τον Βολονάκη για τον Αριστοφάνη. Τον Αλέξη Δαμιανό να ψέλνει εκκλησιαστικούς ύμνους σε μία ανεπανάληπτη συνάντηση με τον Λάκη Παπαστάθη. Την Αγαθή Δημητρούκα για τον Νίκο Γκάτσο. Τον Γιώργο Ιωάννου αυτοβιογραφούμενο. Τον Παύλο Ζάνα στις μυθικές του αφηγήσεις για τον Προύστ, τον Ανδρόνικο, τον Αναγνωστάκη, τον Σινόπουλο… Και είμαι ακόμη στην αρχή της περιήγησης. Ούτε δέκα εκπομπές από αυτόν το τεράστιο κινηματογραφικό θησαυρό του ελληνικού πολιτισμού.

Κι ύστερα ακολουθούν: μία επίσκεψη στο σπίτι του Επαμεινώνδα Γονατά. Η παρουσίαση του τελευταίου διηγήματος του Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη Έρωτας Στα Χιόνια από τον Κοτζιά, τον Χειμωνά και τον Κουμανταρέα. Ο Μιχάλης Κατσαρός ως Σκοτεινός Συνωμότης Στη Μεγάλη Πόλη. Ο Νίκος Καρούζος στην λιτή αφήγηση της Κατερίνας Αγγελάκη – Ρουκ. Ο Φασιανός στο εργαστήριο του Τσαρούχη. Ένα μοναδικό «σόλο» του Γιάννη Σκαρίμπα…

Με αυτόν τον πολιτισμό μεγαλώναμε κάποτε. Με αυτούς τους ανθρώπους «συγκατοικούσαμε». Με τον δικό τους λόγο θρέφαμε τα όνειρα. Το όραμα για τον τόπο. Με αυτούς και μ’ άλλους τόσους από τον αναρίθμητο πλούτο των ελληνικών γραμμάτων. Θυμάμαι το μυθικό Μονόγραμμα των αειθαλών Γιώργου και Ηρώς Σγουράκη, τις καθηλωτικές συζητήσεις στις Αντιθέσεις, το Άξιον Εστί του Βασίλη Βασιλικού, το Εξιστορείν Και Ιστορείν, τα Μονοπάτια Της Σκέψης, τα Μουσικά Οδοιπορικά της Δόμνας Σαμίου, τα σήριαλ… την Αστροφεγγιά, την Γαλήνη, την Ερόικα, τις Ακυβέρνητες Πολιτείες…

Όλα ετούτα, με μια υπόγεια δύναμη, με ένα τρόπο αλλιώτικο από αυτόν που σου μάθαιναν στα σχολεία και στα εκπαιδευτήρια, σε οδηγούσαν την επαύριο στο βιβλιοπωλείο, στο δισκάδικο, στο σινεμά, στο θέατρο. Σε καθοδηγούσαν, σε έπλαθαν και σε διαμόρφωναν.

Δείτε τι έγινε μέσα σε είκοσι χρόνια. Με τι αντικαταστήθηκαν όλα αυτά. Ποιοι πήραν «θέση στο καθιστικό» μας και ποιοι διαμορφώνουν τώρα το γούστο μας και την παιδεία μας.

Αν ακόμη δεν έχουμε αντιληφθεί ότι αυτή είναι η πραγματική κρίση και ότι αυτή η πολιτιστική και πνευματική μετάλλαξη είναι που μας πέρασε τόσο βίαια από την ευμάρεια στην εξαθλίωση, τότε μόνο ένα θα πω: κακό του κεφαλιού μας. Του άδειου…