Δύο Κείμενα για τον Φόβο, το Μίσος, τη Σάτιρα και την Υποκρισία

1
Αφήνιασαν οι ρεμπεσκέδες της πολιτικής μετά το κακό που χτύπησε τη γαλλική σατιρική εφημερίδα Charlie Hebdo. Όλοι οι παραληρηματικοί της ακροδεξιάς, όλοι οι υστερικοί που βρήκαν κομματικό καταφύγιο στις νεοφασίζουσες αποκλίσεις της Νέας Δημοκρατίας, όλοι οι σκοταδιστές των παραεκκλησιαστικών σεχτών βρέθηκαν να ομονοούν και να ταυτίζονται με την ίδια ιδέα: την ισλαμοφοβία!

Κοινή τους ρητορική; Το κλείσιμο των συνόρων, η επέκταση του φράχτη στον Έβρο, ακόμη-ακόμη και η επαναφορά της σχιζοφρενικής άποψης για τη ναρκοθέτηση των «περασμάτων»! Κι αυτά να συμβαίνουν λίγα μόλις εικοσιτετράωρα μετά την τραγική ιστορία της τετράχρονης Τάλα από τη Συρία που βρέθηκε ξεπαγιασμένη στο Θούριο δίπλα στον νεκρό της πατέρα.

Το ξύπνημα των φοβικών ενστίκτων, η διασπορά του φυλετικού μίσους, τα θυμικά ορμητήρια και η ζωώδης αγριότητα των εθνικοπατριωτικών ξεσπασμάτων μετάγγισαν το «γαλλικό σοκ» στον καθ’ ημάς υπανθρωπισμό, εκτονώνοντας όλα τα μισαλλόδοξα αποθέματα που μπορεί να αποθηκεύσει εντός μας ο φανατισμός, η βλακεία και ο μεσαιωνισμός. Κι όλα βέβαια, στο όνομα αξιών που, ακόμη και θεωρητικά, ουδέποτε θα μπορούσαν να «συνομιλήσουν» με αυτήν τη ρατσιστική εκροή. Με αυτό το άθυρμα του ευρωπαϊκού φονταμενταλισμού.

Κι αναρωτιέμαι τώρα: πόσο πιο οδυνηρό κι αβάσταχτο μπορεί να είναι το θανατικό που σκόρπισαν οι φανατικοί μουσουλμάνοι στο κέντρο του Παρισιού από εκείνη τη μαζική εκτέλεση που προκάλεσε ο Μπρέιβικ στη Νορβηγία το 2011; Τι είναι αυτό που κάνει πιο αποτρόπαιους και επικίνδυνους τους τζιχαντιστές από έναν βορειοευρωπαίο νεοναζί; Το χρώμα; Η φυλή; Η θρησκεία;

Σε κάθε περίπτωση, η απαξία της ανθρώπινης ζωής είναι κοινό γνώρισμα (και ιδεολόγημα) και των δύο πλευρών. Συνέπεια τούτου –και με δεδομένη τη διάχυση της «εκδικητικής μανίας» σε ολόκληρη την οικουμένη– ποιος άραγε μπορεί να αποκλείσει έναν «άλλο Μπρέιβικ» στα μέρη μας; Και ποιος μπορεί να πει με σιγουριά ότι η «εξαγωγή της βίας» έχει γεωγραφικά όρια; Ότι είναι μονομερής και μονοδιάστατη ιδεολογικά; Οπότε τι; Να μας κυριεύσει ο φόβος και να κλείσουμε τα σύνορά μας και στους Νορβηγούς;

Όπως καταλαβαίνετε, για μερικούς το αίμα της Charlie Hebdo δεν είναι τίποτε άλλο από μία ευκαιρία για να «πουλήσουν» το πολιτικό τους κατακάθι. Να εμπορευτούν το μίσος που τους εκτρέφει. Γι’ αυτό, το αίμα των αθώων συνεργατών της, εκτός από τα άψυχα σώματα, βάφει ανεξίτηλα και το ήθος της κυβερνητικής προπαγάνδας. Μελανό, όσο δεν παίρνει…

2

Ωραία! Τώρα που ανακαλύψαμε και την Charlie Hebdo (έστω και μέσα από ένα τραγικό γεγονός), ας «ανοίξουμε» και την συζήτηση για τα «όρια της σάτιρας» και την «ελευθερία του λόγου». Ας «μετρήσουμε» τις δικές μας αντοχές και ανοχές απέναντι σε αυτό που διαφωνούμε. Σε αυτό που ενδεχομένως να μας προσβάλλει και να μας προκαλεί. Ανατρέχω σε δύο (μόνο) «ελληνικά παραδείγματα» πρόσφατων εμπειριών:

Μία θεατρική παράσταση στο Χυτήριο, γίνεται η αφορμή για να βγουν στο δρόμο τα αγριεμένα πλήθη των παλαιοημερολογιτών, συνεπικουρούμενα από τους μπράβους και τους αγράμματους της Χρυσής Αυγής. Το Corpus Christi (που ανάθεμά με αν όλοι αυτοί οι ημιάγριοι γνώριζαν το περιεχόμενό του – για να το είδαν, ούτε λόγος) αποτέλεσε τον ιδανικό στόχο για τους φανατικούς του «πνευματικού παραλογισμού» και την καταλληλότερη ευκαιρία για ένα νέο «σάλπισμα» θρησκευτικού μίσους. Αυτήν τη φορά, άκρως… ελληνορθόδοξου!

Τον Ιανουάριο του 2014, το Α΄ Αυτόφωρο Μονομελές Πλημμελειοδικείο Αθηνών καταδικάζει τον Φίλιππο Λοΐζο σε δέκα μήνες φυλάκιση με τριετή αναστολή για εξύβριση θρησκεύματος κατ’ εξακολούθηση. Αν το όνομα του νεαρού δε σας λέει τίποτε, να σας θυμίσω το… καλλιτεχνικό του: Γέροντας Παστίτσιος! Και να σας θυμίσω επίσης ότι για τη σύλληψή του χρειάστηκαν μόνο λίγα δημοσιεύματα σε χρυσαυγίτικα έντυπα, ικανά να κινητοποιήσουν την «ευαισθησία» της Δίωξης Ηλεκτρονικού Εγκλήματος.

Τα γράφω αυτά για έναν και μόνο λόγο. Για να πω και να τονίσω ότι η απόσταση που χωρίζει την ελευθερία του λόγου από την ύβρι, είναι πολύ μικρή όταν εντός της «διακυβεύονται» πολιτικές και θρησκευτικές πεποιθήσεις. Πόσο μάλλον όταν αυτά τα «πιστεύω» φυλάγονται καταχωνιασμένα μέσα σε θερμοκρασίες ακατέργαστων και αφιλτράριστων συναισθημάτων. Αυτός ο «συναισθηματισμός» (κατά κανόνα ανεξέλεγκτος), όταν φορτίζεται από συνθήκες και γεγονότα που περιθωριοποιούν την «κανονικότητα» της ζωής, απασφαλίζει όλων των ειδών τις εκρήξεις. Μάταιες και ατελέσφορες μεν, τραγικές και δραματικές δε.

Παρακολουθώντας όλες αυτές τις ημέρες το πολιτικό και αισθητικό επίπεδο της σάτιρας που εκπροσωπούσε η Charlie Hebdo, ένιωθα ότι η «ελευθερία» των συνεργατών της είχε ένα τεράστιο έλλειμμα πολιτικής και αισθητικής «συνείδησης». Όχι γιατί «παραβίαζε» τους αντιεξουσιαστικούς προσανατολισμούς της σάτιρας, αλλά γιατί δεν «κατανοούσε» τους κοινωνικούς συσχετισμούς που διαμόρφωναν τα μουσουλμανικά γκέτο και η αποικιοκρατική προϊστορία των γαλλικών συμφερόντων.

Όταν αγνοείς αυτά τα «κοινωνικά αναγνώσματα» και όταν οι «εκφράσεις» σου μεταχειρίζονται την πρόκληση ως αυτοσκοπό, πολύ εύκολα η σάτιρα μπορεί να μεταμορφωθεί σε πολιτικό –εδώ και θρησκευτικό– άλλοθι για κάθε φανατικό και εκκολαπτόμενο δολοφόνο. Αφήστε που κάνει τον κάθε υποκριτή (Ολάντ ή άλλον) να φαντάζει αθώος μέσα στο αίμα τόσων ανθρώπων!

ΣΤΟ ΔΡΟΜΟ ΓΙΑ ΤΗ ΚΑΛΠΗ

Χωρίς τίποτε το ιδιαίτερο και εντελώς «συμβατικά» αποδείχθηκαν τελικά τα τοπικά ψηφοδέλτια. Ασυνόδευτα από «εκπλήξεις», «ανησυχίες» και «ενθουσιασμούς», τολμώ να πω ότι ελάχιστα συγκινούν και συναρπάζουν. Το χαμηλό ποσοστό «ευρυχωρίας», οι «κομματικές επιστρατεύσεις» και το νεόφερτο κλίμα «πολιτικής πλαδαρότητας» που διαμόρφωσαν οι διασπάσεις της Νεοφιλελεύθερης Σοσιαλδημοκρατίας, συγκροτούν ένα εκλογικό μείγμα διόλου γόνιμο και ελκυστικό. Πιο αναλυτικά και με τη σειρά:

Η Νέα Δημοκρατία, θέλοντας και μη, «εμπιστεύτηκε» την εκπροσώπησή της στη γνωστή τετράδα των κοινοβουλευτικών της ανδρών, τη σοβαρότητα της οποίας ίσως μόνον ο Νίκος Παναγιωτόπουλος θα μπορούσε να υπερασπιστεί. Το έλλειμμα δεύτερης γυναικείας υποψηφιότητας μπορεί να αποδειχθεί γουρλίδικο για τον «φρέσκο» (και συμπαθή) Λάζαρο Τσαταλμπασίδη.

Ο ΣΥΡΙΖΑ, εγκλωβισμένος σε έναν παράδοξο και ξεπερασμένο κομματισμό, έχασε τη μοναδική ευκαιρία να… σαρώσει. Δυστυχώς, των «κοινωνικών διαθέσεων», επικράτησαν τα «ρεύματα», οι «διαδρομιστές» και οι «καθαρότητες». Ατού του, ήταν και παραμένει ο Δημήτρης Εμμανουηλίδης και ο εσαεί «ταγμένος» Ηλίας Ιωαννίδης.

Το ΠΑΣΟΚ απλά επιβιώνει! Και μόνον το ότι η δυναμική του εξαντλείται στην παρουσία του Δημήτρη Παπουτσή, αρκεί για να καταλάβεις (και να προβλέψεις) την… ειμαρμένη του.

Η Χρυσή Αυγή αξηζη αδερφια οσοι Νιωθεται Ελλην!!!! Και το λεη η Καρδια.... Και πυστεβεται στην Εγλη του Πραγαματικα ΕΛΛΗΝΑΡΑ...... BIG ALEKSANDER…. (Έχει σημασία που ο «δράστης» του παραπάνω σχολίου είναι υποψήφιος βουλευτής στη Δράμα;).

Το ΚΚΕ, σταθερή αξία, σταθεροί υποψήφιοι, σταθερές «γραμμές». Σαν κάτι να έρχεται συνέχεια από το παρελθόν. Τι κι αν λατρεύω Ποτόλια, τι κι αν γουστάρω Χρυσάφη. Ένα κλικ, ρε γαμώτο…

Η ΔΗΜΑΡ (μετά των Πρασίνων) «πληρώνει» τα καμώματα της ηγεσίας της. Σχεδόν «καθαρισμένη», παλεύει για να σώσει τη «χαμένη τιμή» μιας «άλλης Αριστεράς». Αυτής ίσως που κάποτε οραματίστηκε ο Ηλιού, ο Κύρκος, ο Μπριλάκης, ο Χρυσοστομίδης, ο Τζεφρώνης, ο Παπαγιαννάκης… Εδώ, ιδιαίτερη μνεία στην παρουσία του Βασίλη Τραϊφόρου! Αν μη τι άλλο… κύ- ριος και αξιοπρεπής!

Το Ποτάμι, αν δεν ήταν ο Γιώργος Γκαϊντατζής, θα «κυλούσε» με κάτι άλαλους και… εξαφανισμένους. Εκτός κι αν αρκούν οι περισπούδαστες δημοσιεύσεις (τις λες και ξεπατικώματα) κάποιου Θεόδωρου Κουτρουμανίδη. Η απορία μου; Αυτόν τον τιτανομέγιστο τον Λυκούδη τον εκπροσωπεί κανένας στα μέρη μας; Όχι πως με νοιάζει δηλαδή, αλλά να μην ξέρω τι θα ψηφίσει η… Μαρία;

Οι Ανεξάρτητοι Έλληνες, αν και πανταχόθεν λαβωμένοι, άντεξαν και κατέρχονται με «γεμάτη» εξάδα! Και μάλιστα είναι και οι μόνοι που έκαναν την έκπληξη με την υποψηφιότητα του Βαγγέλη Παππά (που πολύ χάρηκα που «την είπε» στην Energean Oil & Gas). Να επισημάνω: την παρουσία του ακούραστου και συνεπούς Γιώργου Τσακίρη και του συγχωριανού μου Παναγιώτη Μαντέχου.

Το Κίνημα Δημοκρατών Σοσιαλιστών θα μπορούσε να είναι η απόλυτη πολιτική φάρσα. Είναι όμως το κόμμα του Γιώργου Παπανδρέου και αυτό το κάνει ακόμη πιο… τρολ! Και μην αρχίσω τώρα να αναφέρω ονόματα υποψηφίων, γιατί θα μου ‘ρθει καμιά όρεξη για… κουραμπιέ!

Κατά τ’ άλλα: αγαπώ και σέβομαι ΑΝΤΑΡΣΥΑ (με τετρά- δα, παρακαλώ), νοσταλγώ τα «αγέρωχα νιάτα» μας με το άκουσμα του ΚΚΕ (μ-λ) και Μ-Λ ΚΚΕ (πρώτη φορά μαζί!) και «πεθαίνω» για  Ένωση Κεντρώων (ακόμη απορώ πού βρέθηκαν αυτοί οι τέσσερις) και Τελεία!

Βάζω… παύλα και αποχωρώ!

ΛΥΠΗΣΟΥ ΜΑΣ ΚΩΣΤΗ...

Το κείμενο που ακολουθεί, το χρωστάω εξ ολοκλήρου στον Κωστή Σιμιτσή. Ήταν τέτοια η «ρέντα» του στη συνέντευξη που έδωσε πριν λίγες ημέρες στον Νίκο Χαζαρίδη (τι ακούει κι αυτό το παιδί!) που τα όσα είπε εκεί αξίζουν ιδιαίτερης τιμής και… περιποίησης! Ξεκινάμε:

Σχετικά με το ψηφοδέλτιο του ΠΑΣΟΚ στην Καβάλα: Θα πρέπει να ξέρετε ότι εμάς μας προβληματίζουν και τα ποιοτικά χαρακτηριστικά ενός ψηφοδελτίου… Τι να σου πω! Βαριά κουλτούρα! Βαβαλέσκος Τέλης, Βερζαμάνης Παναγιώτης, Παπουτσής Δημήτρης, Τζιτζιός Λάκης, Χειμώνα Μελίνα, Χοροζίδης Ιωάννης… Το λες και… άπατο!

Περί… ταπεινότητας: Η διαφορά μας με τα υπόλοιπα κόμματα είναι ότι δεν υπάρχει η αυθόρμητη προσέλευση υποψηφίων που υπήρξε, για παράδειγμα, στην περίπτωση του ΣΥΡΙΖΑ. Αυτό ωστόσο δεν υπήρξε ποτέ στο ΠΑΣΟΚ! Δεν εμφανίστηκαν ποτέ 20 υποψήφιοι για να «κερδίσουν» τη θέση ενός βουλευτή. Ίσως ήταν και μια ταπεινοφροσύνη των μελών του ΠΑΣΟΚ που πίστευαν ότι δεν είναι όλοι άξιοι και ικανοί για να γίνουν βουλευτές… Κλαίωωωω! Ποιος θα πήγαινε, Κωστή μου, να μπει υποψήφιος, με τις θέσεις ρεζερβέ και καπαρωμένες; Είπαμε, ΠΑΣΟΚ ήταν οι άνθρωποι, αλλά μια στάλα νιονιό το είχαν.

Αποκάλυψη… μεγατόνων: Δεν θα ήθελα να «χρωματιστεί» έντονα η πολιτική μου παρουσία με τη συμμετοχή μου σε ψηφοδέλτιο του ΠΑΣΟΚ… Αυτό με τα ποντικάκια και το βυθισμένο πλοίο το ξέρετε;

Κι αμέσως παρακάτω: Ένα ψηφοδέλτιο στο οποίο μαζί με τον Δημήτρη Παπουτσή θα συμμετείχε και ο Μιχάλης Τιμοσίδης, ο Αρχέλαος Γρανάς κι εγώ προσωπικά, 4 άνδρες δηλαδή, θα βρίσκαμε και 2 γυναίκες –την κ. Σπανδώνη για παράδειγμα– θα ήταν πολύ πιο δυνατό και ενωτικό… Μα, ναι! Άσε που θα αποτρέπονταν και ο κίνδυνος του… χρωματισμού! Για την… τρικυμία, θα σας γελάσω!

Ηρωικόν: Μαζί με τον Αρχέλαο Γρανά αναπληρώνουμε το κενό του γραμματέα του ΠΑΣΟΚ, Ιορδάνη Χοροζίδη που βρίσκεται στο εξωτερικό… Κοινώς, προκόψαμε! (Μεταξύ μας και τι δε θα ‘δινα να δω και τον Γρανά σε εγρήγορση…).

Και… πολιτικοθρησκευτικόν: Διατηρώ φιλικές σχέσεις με τον Σάββα Εμινίδη. Προχθές στη λιτανεία των Φώτων περπατούσαμε μαζί, έχοντας στο πλευρό μας και τον Δημήτρη Εμμανουηλίδη… Πάει, τον μαγαρίσανε τον σύντροφο!

Εσώψυχα γενικώς: Ο καθένας έχει το δικαίωμα να αποστασιοποιηθεί. Αν είναι δυνατόν να μένουμε σταθεροί και μονολιθικοί. Αν μένουμε σταθεροί σε θέσεις που δε μας εκφράζουνε πια στο τέλος δημιουργείται μια εσωτερική αντίθεση, μια ψυχοπαθολογία. Ενδεχομένως και ένας φοβερός κλονισμός… Πςςςςςςςς! Συγκλονίστηκα! Όχι τίποτε άλλο, αλλά έβλεπα τόσους «πειραγμένους» γύρω μου και δε μπορούσα να καταλάβω από τι στην ευχή είχαν «χτυπηθεί». Η άτιμη η «σταθερότητα» τούς βάρεσε τελικά. Και ξανά… πςςςςςςςςςςςςςςς!

Αυτοκριτική: Είναι δυνατόν να μας πιάνει τέτοια τρέλα με τη θέση του βουλευτή; Σιγά! Μια χαρά είμαστε στη δουλειά μας! Εγώ, για παράδειγμα, γύρισα στη δικηγορία. Ο Αρχέλαος Γρανάς γύρισε στα χειρουργεία του. Νομίζω ότι βρήκαμε λίγο την ησυχία μας και την προσωπική μας ηρεμία… Δε θέλω να στο «χαλάσω», Κωστή μου, αλλά δε μας λείπετε και πολύ! Ειλικρινά μιλώντας…

Και κάτι το… βαθύ: Η κ. Διαμαντοπούλου έχει κάνει ένα Think Tank –μια δεξαμενή σκέψης όπως λέγεται στα ελληνικά– το Δίκτυο Πολιτών… Λυπήσου μας, Κωστή. Πόσο άλλο να αντέξουμε οι άνθρωποι;

ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΛΗΘΕΙΑ ΤΩΝ ΜΑΤΙΩΝ ΣΥΝΤΡΟΦΟΙ

Όπως ήταν φυσικό και αναμενόμενο, το κείμενο της περασμένης Πέμπτης για τα «περίεργα» του τρόπου επιλογής των υποψηφίων στον τοπικό ΣΥΡΙΖΑ, προκάλεσε –εκτός από τα «συντροφικά μαχαιρώματα» και τους «υπόγειους αφορισμούς»– μία σειρά από ενδιαφέροντα σχόλια στους ανοιχτούς διαλόγους του διαδικτύου. Δεν είχα σκοπό να επανέλθω. Όμως, επειδή αιωρούνται διάφοροι «υπαινιγμοί», θεωρώ απαραίτητη μια συνολική απάντηση στους… κατασκευαστές τους. Αν μη τι άλλο, δεν έχω καμία διάθεση να «παραδοθώ αμαχητί» και να αφήσω την «αριστερή μου τιμή», έρμαια στις σκυλεύσεις των… νεοφώτιστων.

Την πρώτη «κατηγορία» μού την προσάπτει –ομολογώ με το ήθος και την ευγένεια που τον διακρίνει– ο αγαπητός Γιάννης Κανάκης, λέγοντας τα εξής: Ατυχώς ο σύντροφος Μπάμπης δημιούργησε εντυπώσεις διαστρεβλώνοντας τα γεγονότα σε σημείο τέτοιο που εγώ που τα έζησα από κοντά είναι σαν να διαβάζω μια άλλη ιστορία! Κρίμα που λέει κι ο Βενιζέλος…

Όχι για κάποιον άλλο λόγο, αλλά επειδή αντιπαθώ σφόδρα τις «πολιτικές ηθικολογίες», αντιπαρέρχομαι το εμφαντικό «κρίμα» και εισέρχομαι στην ουσία: Ο φίλτατος Κανάκης, χωρίς να παραθέτει κανένα παράδειγμα «διαστρέβλωσης», στερεί από τον διάλογο το πλεονέκτημα των συγκρίσεων, κατατάσσοντας μάλιστα τη δικιά του «ιστορία», στην πλευρά της… αλήθειας. Ελπίζω, όχι και της… μοναδικής! Ταυτόχρονα, αφήνει να αιωρούνται αιχμές μιας δόλιας και ενσυνείδητης από την μεριά μου επίθεσης, εναντίον όλων εκείνων που «ζει από κοντά». Ήγουν, ενάντια στην ηγετική ομάδα της Νομαρχιακής Επιτροπής.

Προφανώς, ο σύντροφος Ιωάννης αγνοεί ότι ένα κείμενο «γοργής επικαιρότητας», από τη «φύση» του και μόνον, αδυνατεί να συμβαδίσει με τους «πραγματικούς χρόνους» που επιβάλλει η ροή των γεγονότων. Ως εκ τούτου, οι όποιες ενστάσεις και διαφωνίες οφείλουν να είναι «συντονισμένες» με το χρόνο της συγγραφής και δημοσίευσής του. Το τι μεσολάβησε από ‘κει και μετά και το πώς εξελίχθηκαν οι «αρχικοί σχηματισμοί», είναι αντικείμενο μίας άλλης αφήγησης.

Όμως, είτε από βιασύνη είτε λόγω του αυθορμήτου της απαντήσεως του, κάτι διέλαθε της προσοχής του. Κι αυτό δεν είναι άλλο από την (να την πω… ευσυνείδητη;) επιλογή μου να μην αναφερθώ στο περιεχόμενο του no paper που υπογράφει ο Συντονιστής της Νομαρχιακής Επιτροπής και το οποίο απευθύνεται στα μέλη της Κεντρικής Εκλογικής Επιτροπής. Σε κάθε περίπτωση λοιπόν, ήμουν γνώστης του «παρασκηνίου» και των «στρεβλώσεων». Και γνώριζα την κάθε λεπτομέρεια αυτής της απίθανης σοφιστείας (ή και… κομματικής καμαρίλας) που επέβαλε την επαναδιατύπωση της εκλογικής ετυμηγορίας της Οργάνωσης Μελών του Νέστου.

Πιστεύοντας ότι η ουσία είχε ήδη «εξαντληθεί» πολύ πριν την «προσφυγή στις εσωκομματικές κάλπες» –διαδικασία που, από ένα σημείο και μετά, κινήθηκε στα όρια της… παρωδίας– και εκτιμώντας ότι η όδευση προς το αποτέλεσμα ήταν ένα προδιαγεγραμμένο (και καλά ελεγχόμενο) «τελετουργικό», ελάχιστη σημασία είχαν οι… λεπτομέρειες. Αυτό που «έκαιγε» ήταν μόνον οι μεθοδεύσεις. Και επ’ αυτών, άλλα λόγια να αγαπιόμαστε…

Τη δεύτερη «κόντρα» μού την επιφύλαξε ο (άγνωστος σε εμένα) Τάσος Ορφανίδης, το νεόκοπον του οποίου λειτούργησε και ολίγον… αποκαλυπτικά των όποιων προθέσεων. Γράφει: Όντος είναι μια εσωτερική διαδικασία και ζώντας την εκ των έσω, θεωρώ φυσιολογικό και τηρουμένων των χρονικών δεσμεύσεων, κάποια πράγματα να μην έγιναν ως πρέπει. Αυτό όμως που με λυπεί ιδιαίτερα, είναι ποιος ο στόχος και τι θέλει να πετύχει ο Μπάμπης, δημοσιοποιώντας επιλεκτικά κάποια από τα γεγονότα, εμπλουτίζοντας τα, δημιουργώντας εντυπώσεις, οι οποίες τελικός είναι ανυπόστατες. Αν η "δική σου αριστερά", Μπάμπη, λειτουργεί με μονταζιέρα, ευχαριστώ δεν θα πάρω.

Εξ αρχής: το αν θα «πάρει» ή όχι κάτι από την «δική μου Αριστερά» ο σύντροφος Ορφανίδης, ποσώς με απασχολεί. Ούτε οπαδούς ζήτησα ούτε ακολούθους. Σε αυτά «ειδικεύονται» άλλοι. Το να με κατηγορεί όμως ότι «μοντάρω» τα γεγονότα, πάει πολύ. Δε θα σταθώ στο ότι το «κατηγορητήριο» είναι εντελώς έωλο –ειδικά από τη στιγμή που δεν τεκμηριώνεται με κανένα στοιχείο. Θα επισημάνω μόνον το οξύμωρον της υποθέσεως: το πώς δηλαδή και ο ίδιος παραδέχεται («στρογγυλεμένα» έστω), ότι «μερικά πράγματα δεν έγιναν ως πρέπει»!

Άσχετα αν συμφωνώ ή όχι με τις «αναγκαίες συμμορφώσεις», θα είχα κάθε λόγο να σεβαστώ την άποψη που θα υπεράσπιζε την επιλογή της μη δημοσιοποίησης των εσωκομματικών προβλημάτων. Ειδικά τώρα που οι (ας τις πούμε) εσωστρέφειες επηρεάζουν άμεσα και το κυβερνητικό διακύβευμα, πιθανόν να τη λάμβανα και πολύ σοβαρά υπ’ όψιν μου. Όμως, όταν η αγνότητα μιας τέτοιας αντίληψης αποσπάται από την «εσωτερική της ειλικρίνεια» και προσπαθεί να «επιβιώσει» σε βάρος της δημοκρατίας, μου είναι αδύνατο να συγχρονιστώ και να προσυπογράψω οτιδήποτε παραβιάζει τις πολιτικές μου αρχές. «Απροσάρμοστος» γαρ σε τακτικές ομαδοποίησης, δε δίνω κανένα δικαίωμα στον εαυτό μου για εκπτώσεις και «προσαρμογές». Και ο λόγος απλός: αυτά που τώρα θα «σκεπαστούν», σε λίγο καιρό θα τα βρούμε μπροστά μας, διογκωμένα και αναπότρεπτα.

Πληροφορώ τον σύντροφο Ορφανίδη –και εμμέσως όλους εκείνους που δεν άντεξαν στον πειρασμό των «ψιθύρων» (ενίοτε και των… απειλών)– ότι στόχος μου μοναδικός ήταν και παραμένει η Αριστερά της Ανοιχτωσιάς και της Δημοκρατίας. Κι επειδή αυτό επιτυγχάνεται μόνον όταν οι σύντροφοι καταφέρνουν να συναναστρέφονται, να συνομιλούν και να συμπορεύονται (μα και να διαφωνούν) με την «αλήθεια των ματιών», θα παραμείνω εσαεί προσηλωμένος στα ανθρώπινα. Τίποτε άλλο δε με αφορά, τίποτε άλλο δε με συγκινεί… Κι όποιος κατάλαβε, κατάλαβε.

Α, και επιμένω: φωλιές νερού θα συντηρώ μέσα στις φλόγες.

ΑΠΟΔΙΟΠΟΜΠΑΙΟΙ ΤΣΙΓΓΑΝΟΙ

Δεν πέρασαν καλά-καλά δύο μήνες από εκείνη την «εισβολή» (επίσημα: συντονισμένη αστυνομική επιχείρηση) στον οικισμό των Ρομά στο Χρυσοχώρι και προχθές (για το… καλό του χρόνου, μάλλον) οι δυνάμεις της Περιφερειακής Αστυνομικής Διεύθυνσης Ανατολικής Μακεδονίας και Θράκης, ξαναχτύπησαν!

Διαβάζω από το δελτίο Τύπου της Αστυνομίας ότι σκοπός της επιχείρησης ήταν η διενέργεια στοχευμένων αστυνομικών ελέγχων για την πρόληψη - καταστολή της εγκληματικότητας και την εδραίωση του αισθήματος ασφάλειας των πολιτών. Συνελήφθη 1 ημεδαπός, προσήχθησαν 11 άτομα και έγινε έλεγχος σε 25. Παράλληλα, ελέγχθηκαν 18 οχήματα…

Επειδή μου είναι αδιάφορο το αποτέλεσμα της «στόχευσης» (με όρους τρέχουσας «αντιεγκληματικής επικοινωνίας» θα μιλούσαμε για άλλο ένα «φιάσκο»), επειδή μικρή σημασία έχουν τα «ευρήματα» από το μεθεόρτιο ντου (τι να πει κανείς για τέσσερεις [4] παραβάσεις του Κώδικα Οδικής Κυκλοφορίας, μία [1] παράβαση Τελωνειακού Κώδικα και για την κατάσχεση 680 γραμμαρίων ακατέργαστου καπνού και ουχί χασισιού, όπως έσπευσαν να διαδώσουν τα διάφορα τζιμάνια της ιντερνετικής δημοσιογραφίας) και επειδή με κάτι τέτοιες «σκηνοθεσίες» δεν πατάσσεται καμία εγκληματικότητα, εισέρχομαι στο επίδικο.

Ξεκαθαρίζω: σε κάθε περίπτωση, δεν είμαι εγώ αυτός που θα υποδείξει στην Αστυνομία σε ποια μέρη της τοπικής γεωγραφίας δραστηριοποιούνται οι έκνομοι και οι παράνομοι. Ούτε βέβαια μπορώ να ισχυριστώ ότι στον εν λόγω καταυλισμό όλα είναι μέλι-γάλα και «αγγελικά πλασμένα». Αν για κάτι όμως μπορώ να βάλω το «χέρι στη φωτιά», αυτό είναι ένα: ότι εν δυνάμει, η παρανομία, βρίσκεται παντού. Από τις πιο χάι αστικές συνοικίες και τα πολυτελή θέρετρα, μέχρι τους πιο εξαθλιωμένους καταυλισμούς του κοινωνικού περιθωρίου.

Γι’ αυτό και επιμένω: ο τρόπος με τον οποίο διενεργείται (αλλά και προβάλλεται) η συγκεκριμένη επιχείρηση, εγείρει μείζον πολιτικό ζήτημα, καθώς διά μέσω αυτής στοχοποιούνται εκατοντάδες άνθρωποι –μεταξύ αυτών και παιδιά– ένεκα της φυλετικής τους καταγωγής, καταστρατηγούνται διεθνείς και ευρωπαϊκές συνθήκες που αφορούν στα ανθρώπινα δικαιώματα και, το χειρότερο, ενισχύεται στο δημόσιο λόγο η «ιδεολογική ατζέντα» του φασισμού και βρίσκουν πρόσφορο έδαφος για να καρπίσουν οι διάφορες θεωρίες περί «ακάθαρτων φυλών».

Νά γιατί τέτοιου είδους επιχειρήσεις «ξεφεύγουν» από τα στενά όρια της καταστολής και γίνονται μέρος ενός πολιτικού ιδεολογήματος, ευθέως ανάλογου με εκείνα που εδραίωσαν κάποτε τον ναζιστικό ζόφο. Το δυστύχημα; Ότι ακόμη και αυτοί οι «ευαίσθητοι» και οι «αντιφασίστες» δε βγάζουν τσιμουδιά. Προφανώς των ανθρωπίνων, προηγούνται οι εκλογές…