Η ΛΙΣΤΑ ΜΙΑΣ ΖΩΗΣ...

Όπως και να το δει κανείς, μία προσωπική λίστα τραγουδιών του Γιάννη Πετρίδη, είναι από μόνη της… γεγονός! Πόσο μάλλον όταν αυτή «καταγράφει» τα 40 καλύτερα τραγούδια της (καθ’ όλα θρυλικής) εκπομπής του. Από την πρώτη ημέρα που ξεκίνησε να εκπέμπει στο Α΄ Πρόγραμμα μέχρι σήμερα! Ναι, μπορεί κάποιοι να την πουν «εμμονική», μπορεί στο σύνολό της να μην «κάνει τα κέφια» ολονών, μπορεί ακόμη να θεωρηθεί και ολίγον «εμπορική», όμως δεν παύει να είναι μία λίστα του Πετρίδη! Με όλο το κύρος και όλο το αισθητικό βάρος που «κουβαλάει» το όνομά του. Για μας τουλάχιστον που «μεγαλώσαμε» μαζί του μέσα στα ατέλειωτα απομεσήμερα…

Ενστάσεις ως προς τις επιλογές του έχω κι εγώ, αλλά πολλές φορές τα κριτήρια και οι εκτιμήσεις για ένα τραγούδι (ή για ένα άλμπουμ) είναι πολύ πιο σύνθετα από το κομμάτι της «απόλαυσης». Αλλιώς «δοκιμάζεται» κάτι στην εποχή του και αλλιώς το «ανταμείβει» πολλές φορές ο χρόνος. Με άλλα «εφόδια» κρίνεις στα 20 και στα 25 σου και με εντελώς άλλα στις ηλικίες της «ωριμότητας». Για παράδειγμα, στα μεταπολιτευτικά μου νιάτα δε θα έδινα ποτέ σημασία στο Vogue της Madonna, ή στο Crazy In Love της Beyoncé, αλλά αυτό δε σημαίνει απαραίτητα και τη συνολική τους απόρριψη. Τουναντίον. Αφήστε που η «συμμετοχή» τους τώρα στη λίστα σε ωθεί σε «δευτέρες ακροάσεις», με κίνητρο την ανακάλυψη πραγμάτων που απέτρεπαν οι πρώτες αγκυλώσεις. Ενίοτε και οι… φανατισμοί!

Τι θα «απέρριπτα» από τη λίστα του Πετρίδη; Ίσως το Fallin’ της Alicia Keys παρ’ ότι κούκλα και φωνάρα! Το Wonderwall των Oasis γιατί το «έλιωσα» στα πικάπ και το βαρέθηκα. Το Billy Jean του Michael Jackson γιατί ποτέ δε μου «έκατσε». Το Nuthin But A G Thang των Dr Dre και Snoop Dogg, γιατί δεν είναι το… είδος μου. Προτιμώ Eminem και Lose Yourself. Το εντελώς «άκυρο» Don't You Want Me των Human League.

Τι θα «συνυπέγραφα»; To Because The Night της μέγιστης Patti Smith. Το Rock The Casbah των τρισμέγιστων The Clash. Τον Iggy Pop στο Lust For Life γιατί με «φέρνει» στον παλιό Απόλλωνα για το Trainspotting. Το When Doves Cry γιατί είναι Prince. Εννοείται U2 και το One. Το Nothing Compares 2U γιατί λάτρεψα την Sinéad O Connor. Μπορεί και το Jeremy των Pearl Jam γιατί είναι διαμαντάκι.

Τι θα πρόσθετα; Bob Dylan! Απουσιάζει σε βαθμό… ύβρεως! Rolling Stones και Led Zeppelin! Δε σου «διαφεύγουν» με τίποτε! Ούτε ο Eric Clapton και ο Neil Young! Πού πας 40 χρόνια χωρίς τους… θεούς! Α, και το On Some Faraway Beach του Brian Eno. Γιατί με αυτό ξεκίναγε για χρόνια την εκπομπή του κι «έφαγα κόλλημα».

Από την άλλη, μία τέτοια λίστα σε βάζει και σε μία ελκυστική περιπέτεια με το χρόνο. Σε «βυθίζει» σε ένα παιχνίδι ηδονών με τη μνήμη. Σε προκαλεί να ξαναπιάσεις τον εαυτό σου σε λημέρια μετα-εφηβικών εκρήξεων και σε χοάνες πολιτικής μονομέρειας. Να «πιάσεις» χνάρια που έσβησαν. Χέρια που σ’ αρνήθηκαν. Αγκαλιές που σε πλάνεψαν. Να «τσιτώσεις» το Creep των Radiohead και να βγεις στη νύχτα ακλόνητος. Να «γκαζώσεις» τους Joy Division με το Love Will Tear Us Apart και να ξαναοδηγήσεις με 170 στην εθνική. Να ξανανιώσεις για λίγο αθάνατος! 

 

ΕΥΓΕ!

Έπρεπε να περάσουν κοντά εβδομήντα χρόνια για να τιμήσει μία Δημοτική Αρχή τη μνήμη των 1.484 Εβραίων Καβαλιωτών που χάθηκαν στα χιτλερικά στρατόπεδα της Γερμανίας. Εβδομήντα ολόκληρα χρόνια για το αυτονόητο! Για ένα γεγονός που, ενώ κανονικά θα έπρεπε να βρίσκεται στην υποχρεωτική ύλη διδασκαλίας όλων των σχολείων του νομού, εμείς καταφέραμε να το καταχωνιάσουμε στη συλλογική μας λήθη. Να το εξαποστείλουμε στα «αζήτητα» της τοπικής μας Ιστορίας.  

Αξίζουν χίλια εύγε σε αυτήν την πρωτοβουλία του δήμου! Κι άλλα τόσα στη Δήμητρα Τσανάκα και τον Μιχάλη Λυχούνα που ανέλαβαν να σηκώσουν το «πολιτικό της βάρος» και να ανταποκριθούν σε ένα τόσο μεγάλο και σπουδαίο «ηθικό αίτημα». Και μάλιστα σε μία πολύ «δύσκολη» και «περίεργη» εποχή! Σε μέρες που ζέχνει από παντού η ναζιστική μυρουδιά. Που η ελληνική κοινωνία βυθίζεται ολοένα και πιο πολύ στο φυλετικό μίσος. Που ο φόβος για το «διαφορετικό» γίνεται κυρίαρχος σε ολόκληρη την Ευρώπη.

Η πόλη όφειλε αυτήν την τιμή! Την όφειλε στην ίδια της την Ιστορία! Σε αυτούς που έσβησαν μέσα στα «τρένα της μεγάλης φυγής», που πνίγηκαν στα ταραγμένα νερά του Δούναβη, που έλιωσαν στα κρεματόρια της Τρεμπλίνκα. Γιατί η θυσία των Εβραίων συμπολιτών μας, είναι μία «δικιά μας υπόθεση»! Μέρος ξεχωριστό της «τοπικής μας ταυτότητας». Αίμα από το αίμα μας.

Αναρωτιέμαι όμως: πού να ήταν όλα αυτά τα χρόνια οι «προοδευτικοί» δήμαρχοι; Πού γυρόφερνε ο «σοσιαλισμός» τους; Πού ήταν οι «αντιφασιστικές τους ευαισθησίες»; Τίποτε δεν είχαν ακούσει για εκείνη τη νύχτα που οι Βούλγαροι στρατιώτες στρίμωχναν τις οικογένειες των Εβραίων στις καπναποθήκες της Commercial; Τίποτε δε διάβασαν από αυτά που κατά καιρούς είχαν δημοσιεύσει ο Νικόλαος Ρουδομέτωφ και ο Κυριάκος Λυκουρίνος;

Δε μέμφομαι. Απλά επισημαίνω το μείζον: το πόσο διαφορετικά θα ήταν τα πράγματα αν οι Δημοτικές Αρχές είχαν μεριμνήσει από παλιά γι’ αυτήν την τιμή. Αν από παλιά είχαν προβλέψει να εντάξουν στην «κοινή μας συνείδηση» το Ολοκαύτωμα των δικών μας Εβραίων. Να το αναδείξουν σε κυρίαρχο μάθημα αφύπνισης. Και σε μέσο αντίστασης ενάντια σε κάθε είδος φασισμού.

Αλλά, είπαμε: κάλιο αργά παρά πότε…

Στην φωτογραφία, ο Μωϋσή Πεσάχ, στο εσωτερικό της Εβραϊκής Συναγωγής της Καβάλας. Η Συναγωγή έπαψε να λειτουργεί στις αρχές της δεκαετίας του ΄80, μαζί με την επίσημη διάλυση της Εβραϊκής Κοινότητας της πόλης (Αρχείο εφημερίδας Χρονόμετρο)

ΟΙ ΟΝΟΙ ΚΑΙ ΤΑ ΣΑΜΑΡΙΑ

Τα κατάφεραν τελικά! Αντί τα 90χρονα του Μίκη να αποτελέσουν την ευκαιρία ενός συλλογικού αναστοχασμού, αντί να γίνουν η αφορμή για μια γενναία αναψηλάφηση των «εθνικών μας πληγών», αντί να μας βυθίσουν στα άδυτα της Ιστορικής Μνήμης, αντί όλων αυτών, εμείς καθόμαστε και συζητάμε για τον… Sakis! Και λέω: αν αυτό δεν είναι η οδυνηρή μας κατάντια, τότε ποιο; Αν αυτό δεν είναι ο πνευματικός μας κατήφορος και εξευτελισμός, ποιο άλλο θα μπορούσε;

Και εντάξει, από αυτούς τους αρχοντοχωριάτες κι από αυτά τα βλαχαδερά της Τοπικής Αυτοδιοίκησης, δεν έχεις να περιμένεις και πολλά. Δείτε μόνον την (ακόμη και… οικογενειακή) αισθητική αυτού του απίθανου προέδρου της ΚΕΔΕ, για να καταλάβετε και το βάθος του πάτου. Δείτε με τι αηδίες κάθονται κι ασχολούνται οι διάφοροι «Πολιτιστικοί Οργανισμοί» των δήμων, για να διαπιστώσετε το μέγεθος της φρίκης. Δείτε από τι «ατσίδες» και από τι χαϊβάνια είμαστε ζωσμένοι, για να πάρετε τη «γεύση» της εντός μας ήττας. Τα ζούμε, άλλωστε, και στο «τοπικό μας πετσί».

Από τους άλλους όμως; Τους και καλά ανησυχούντες για τον ξεπεσμό και την ευτέλεια; Τους κατέχοντες το προτέρημα της κρίσης; Τους «διαβαστερούς» και τους «ψαγμένους»; Πού πατέ, ορέ αδέλφια, με τόση μίρλα και ξινίλα; Πού πάτε χωρίς γνώση και εφόδια να αυτο-χριστείτε υπερασπιστές του τεράστιου Μίκη; Να γίνετε οι «Θερμοπύλες» του μεγαλειώδους έργου του; Ο Ρουβάς σάς ενόχλησε; Και για να μη γίνω περισσότερο «κακός» –γιατί τσούρμο τα παραδείγματα δικών σας «πνευματικών ατασθαλιών»– σας παραπέμπω στις δικές σας… σιωπές!

Ας πούμε: πού ήσασταν τότε που ο Μίκης επέλεξε τον Πάριο να ερμηνεύσει τα «ερωτικά» του τραγούδια, ντυμένος μάλιστα ο ίδιος στα ολόλευκα! Πού ήσασταν τότε που ο Ρέμμος ως εκλεκτό μέλος της Ορχήστρας Θεοδωράκη, περνούσε σε «ποιοτικά επίπεδα». Μην πω για την Αλέξια! Πού ήταν τότε οι ειρωνείες και τα περιπαίγματα; Πού ήταν οι απαξιώσεις και οι χλευασμοί; Τι σας έκανε να «χωνέψετε» την Όμορφη Πόλη από τον Πάριο και το Βρέχει στη φτωχογειτονιά από τον Ρέμμο περισσότερο από το Της Δικαιοσύνης Ήλιε Νοητέ του Ρουβά; Σας συγκράτησε μήπως το γεγονός της προσωπικής ευθύνης του Μίκη;

Όπως και να ‘χει, το πρόβλημα δεν είναι αν ο Ρουβάς ερμήνευσε χάλια, μέτρια, ή συμπαθητικά τα λαϊκά μέρη του Άξιον Εστί. Αν κάποιοι καταφέρουν να «ακονίσουν» τη μνήμη τους, ίσως θυμηθούν τη μεταπολιτευτική θλιβερή ερμηνεία του Μπιθικώτση και ίσως τότε καταλάβουν ότι δε χρειάζεται πολύ φασαρία και αντίδραση σε αυτές τις περιπτώσεις. Είναι τόσο μεγάλη η δύναμη αυτών των έργων, είναι τέτοια η ενέργειά τους που μπορούν να «ξεβρακώσουν» οτιδήποτε τα προσβάλει και τα υπονομεύει. Οτιδήποτε δεν περιέχει ήθος και αλήθεια. Ξέχωρα από προθέσεις και ξέχωρα από πολιτικές.

ΓΙΑ ΕΝΑΝ ΦΙΛΟ...

Με τον Θόδωρο Θεοδωρίδη με δένει μία ξεχωριστή και σπάνια φιλία. Χωρίς να είμαστε αυτό που οι περισσότεροι θα τον ονόμαζαν «κολλητοί», καταφέρνουμε να διατηρούμε μια πολύχρονη σχέση γεμάτη αλληλοσεβασμό και αγάπη. Μια σχέση ανοιχτωσιάς και αλήθειας. «Χτισμένη» μέσα σε μία αδελφική ζεστασιά που δεν αφήνει τίποτε να την «κρυώσει» και να την «ψυχράνει». Ακόμη κι όταν βρίσκεται «περικυκλωμένη» από τις εμμονές και τους εγωισμούς μας. Ακόμη κι όταν οι διαφωνίες και οι διαφορές μας… χτυπούν κόκκινο.

Στον Θόδωρο χρωστάω την ενασχόλησή μου με το γράψιμο. Αυτός ήταν που μου έδωσε βήμα στο δημόσιο λόγο στο παλιό καλό Χρονόμετρο, παραχωρώντας μου απεριόριστο χώρο και περίσσια ελευθερία για να μπορώ να λέω και να εκφράζω αυτά που τότε πίστευα. Αυτός ήταν που συγχωρούσε τα λάθη μου και τις υπερβολές μου. Τις αδυναμίες μου, τα κουσούρια μου, τις ιδιοτροπίες μου. Κι αυτός που πρώτος μου συμπαραστάθηκε σε δύσκολα και ριψοκίνδυνα εγχειρήματα. Αυτός που έσκυψε με πίστη κι αφοσίωση επάνω από αναγεννητικές προσπάθειες και πρωτοβουλίες.

Ο Θόδωρος είναι ένας ευγενικός, σεμνός και χαμηλόφωνος άνθρωπος. Γι’ αυτό, ό,τι πολύτιμο δικό του, όποια του δημιουργία, έχει πάντα κι ένα στοιχείο χειροποίητου. Θαρρείς και το μεράκι του αφορά μόνο σ’ αυτόν και τους φίλους του. Την παρέα των εκλεκτών του. Κάπως έτσι κυκλοφόρησε τα πρώτα του Επτά Απωθημένα Τραγούδια, κάπως έτσι τα παρουσίασε ένα βράδυ στο Παλιό Ωδείο, κάπως έτσι ήρθε μετά και το Θέλω Να Πάρω Τα Βουνά. Αυθόρμητα, αβίαστα και λαϊκά. Λες και όλα κυλούσαν μέσα σε ένα ανοιξιάτικο κυριακάτικο απόγευμα στο γήπεδο.  

Μετά από τόσα χρόνια, με τον ίδιο γνώριμο τρόπο, μου εμπιστεύτηκε πάλι τη χειροποίητη έκδοση του Ισορροπιστή Αεροσκαφών. Δε θέλω να γράψεις τίποτε, μου είπε, καθώς μου εξηγούσε την καινούρια «περιπέτεια». Μία μικρή ιστορία είναι που απλά την μοιράζομαι με τους φίλους μου. Δεν αλλάζει ο Θόδωρος, είπα, και το πήρα στα χέρια μου…

Το διάβασα καταμεσής του πελάγους. Προχωρημένο Φθινόπωρο, με τους τουρίστες να λιγοστεύουν γύρω μου και ‘γω να σφίγγομαι μη σκάσω από τα γέλια. Εις μάτην. Φτάνω στη σελίδα όπου ο μαθητής-συγγραφέας γυρίζει από το σχολείο γεμάτος πίκρα και παράπονα που οι συμμαθητές του τον κοροϊδεύουν «χοντρό» και η μάνα του για να το παρηγορήσει του σερβίρει ένα πιάτο γεμάτο με σμυρνέικα σουτζουκάκια… Τότε ήταν που ένιωσα να γυρίζει όλο το πλοίο προς το μέρος μου!

Τον καταχάρηκα τον Ισορροπιστή του. Και λυπήθηκα πολύ που οι υποχρεώσεις μου δε μου επέτρεψαν να βρίσκομαι στην παράσταση-αναλόγιο που «έστησε» ο Γκόνης με τον Πιάτα στο θέατρο Αντιγόνη Βαλάκου. Ο Θόδωρος όμως το ξέρει: κοντά του ήμουνα. Γιατί οι φίλοι, οι πραγματικοί φίλοι έχουν το πλεονέκτημα να καταργούν τις αποστάσεις. Και να ενώνονται εις το διηνεκές…

ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΓΙΑ ΤΑ... ΓΚΟΥΛΑΓΚ!

Από την ΤΕ Καβάλας του ΚΚΕ, έλαβα την παρακάτω επιστολή.

Απάντηση στην αήθη επίθεση του γνωστού λιβελογράφου Γαμβρέλλη

Με αφορμή το νέο λιβελογράφημα του αρθρογράφου της «ΝΕ» απέναντι στο ΚΚΕ και το ΓΓ της ΚΕ του Κόμματος, η ΤΕ Καβάλας υπογραμμίζει τα εξής:

Όταν καταπίνεις την κάμηλο της συνέχισης του αντιλαϊκού δρόμου, της μετατροπής του εμπορίου ελπίδας σε εμπόριο φόβου, τότε δεν απομένει τίποτα άλλο από τον αντικομμουνισμό που σε περιόδους επίθεσης στα εργατικά λαϊκά δικαιώματα αποτελεί ένα πρώτης τάξεως όπλο για την άρχουσα τάξη.

Άξιος ο μισθός του κυβερνητικού Γαμβρέλλη. Της κυβέρνησης του ΝΑΤΟ και της ΕΕ, των «αριστερών» ιδιωτικοποιήσεων, των «αριστερών» Πράξεων Νομοθετικού Περιεχομένου!

Πρώτη φορά αριστερά, πολλοστή φορά ψέμα και αντικομμουνισμός!

Οι αναφορές του Γαμβρέλλη στο σοσιαλισμό και στο πρόσωπο του ΓΓ της ΚΕ του ΚΚΕ, καθώς και η φρασεολογία του, θυμίζει τους ιδεολογικούς αναμορφωτές της Χούντας. Αλλά πέρα από τη «δημοσιογραφική μαεστρία» χρειάζεται και απύθμενη τύφλωση για να ξεκινήσει κάποιος από τη θέση του ΚΚΕ για το νέο νόμο για τις φυλακές τύπου Γ΄ και να καταλήξει σε ένα συνονθύλευμα – οχετό που τα χωράει όλα: τα γκούλανγκ, τους ομοφυλόφιλους, την εσωκομματική διαφωνία…

Έχει κάθε δικαίωμα ο οιοσδήποτε αρθρογράφος να κάνει κριτική στις θέσεις του ΚΚΕ, ακόμα και αν αυτές υποστηρίζονται από συναδέλφους και ομοϊδεάτες του. Οι εμμονές όμως του Γαμβρέλλη γεννούν και σε εμάς κάποια ερωτήματα:

Δηλαδή, πως τον κόβεται εσείς το Γαμβρέλλη; Τα φυσιογνωμικά του χαρακτηριστικά δεν σας θυμίζουν κάτι από τη μουντάδα και τη καταχνιά… των «αριστερών» απολογητών της ΕΕ και του ΝΑΤΟ, των σφαγέων του Γιουγκοσλάβικου λαού, της FRONTEX του σκυλοπνίγματος των μεταναστών που σύμφωνα με άλλους «αριστερούς» έρχονται στην Ελλάδα για να λιαστούν;

Έτσι που κάθεστε και τον κοιτάτε, δε σας έρχεται κατευθείαν στο νου… το αριστερό άλλοθι που έχει ανάγκη το σύστημα για να συνεχίσει τα βάρβαρα μνημόνια βαφτίζοντάς τα «πρόγραμμα» και «έντιμη συμφωνία»;

Προς την ΤΕ Καβάλας του ΚΚΕ.

Αγαπητοί σύντροφοι, ειλικρινά δεν το είχα καταλάβει ότι εκτός από λιβελογράφος είμαι και… γνωστός! Με ανεβάσατε επίπεδο και με γεμίσατε με ευθύνες. Θα προσπαθήσω να ανταποκριθώ. Είναι, βλέπετε, κι αυτός ο μισθός που εν αφθονία μού παρέχει η άρχουσα τάξη και τον οποίο πρέπει άμεσα να εξαργυρώσω. Εξ άλλου, το λένε και οι… παραδόσεις: ουδείς ασφαλέστερος αντικομουνιστής από τον ευεργετηθέντα… οπορτουνιστή. Γνωστά πράγματα!

Πριν απ’ όλα όμως, δύο-τρεις μικρές επισημάνσεις, για να μην εκτίθεστε τζάμπα! Εσείς και το κόμμα «σας».

Πρώτον: όποιος διαφωνεί μαζί σας, δε σημαίνει απαραίτητα ότι είναι και… συριζαίος. Ξεκολλήστε! Υπάρχουν κι άλλοι που δεν τα πάνε καλά με τις απόψεις σας και τις πρακτικές σας. Απλά τώρα δεν είναι εποχές για να τους… ξεπαστρέψετε, κάτι που ενδεχομένως να σας δημιουργεί φόβους, ανασφάλειες και… ταμπουρώματα.

Δεύτερον: καμία αναφορά δεν έκανα στον «σοσιαλισμό». Για βαρβάτο (και βάρβαρο) καθεστωτικό ολοκληρωτισμό μίλησα. Και για ηγέτες φασίστες που καταξευτέλισαν πανανθρώπινες αξίες και ιδέες. Που διέλυσαν κάθε έννοια ουμανισμού και ελευθερίας. Που στο όνομα του σοσιαλισμού και του κομμουνισμού διέπραξαν χιλιάδες εγκλήματα. Ως εκ τούτου, μάθετε να διαβάζετε και να μη «χρεώνετε» πράγματα που δεν έχουν ειπωθεί.

Τρίτον: αλίμονο αν η «δημοσιογραφική μου μαεστρία» χρειαζόταν το νόμο για τις φυλακές Γ΄ τύπου για να ανακαλύψει την ιδεολογική κατάντια του σημερινού ΚΚΕ. Απλά ήταν τόσο ανατριχιαστικές οι αναφορές του Γενικού σας Γραμματέα σε αυτές, ήταν τόσο σκληρές και απάνθρωπες οι απόψεις του για τους ανάπηρους ισοβίτες, που μου «βγήκαν» αυθόρμητα οι συνειρμοί και οι ταυτίσεις. Το αν οι τελευταίες είχαν και φυσιογνωμικά χαρακτηριστικά, τα πυρά σας στη… φύση!

Τέταρτον: το ότι τα αντίστοιχα δικά μου ταιριάζουν με εκείνα των «σφαγέων της Γιουγκοσλαβίας» και των δυνάμεων της FRONTEX, πράγματι με ξεπερνάει ως θέση. Μετά δε και από αυτό, οφείλω δημόσια να δηλώσω το «ανίκητο» των επιχειρημάτων σας. Το έχετε… τερματίσει!

Στη διεύθυνση http://gavrefl.blogspot.gr/2015/04/blog-post_28.html το κείμενο που προκάλεσε την απάντηση της ΤΕ Καβάλας του ΚΚΕ.