ΟΥΑΙ ΥΜΙΝ...

Καλέ, ποιος Φαήλος! Εδώ το πράμα έχει ξεφύγει εντελώς! Βγαίνει κοτζαμάν Μητροπολίτης και δηλώνει ότι τάσσεται κατά του Συμφώνου Συμβίωσης, προσθέτοντας ότι η ομοφυλοφιλία είναι ιάσιμη όταν ο «παθών» λάβει την… κατάλληλη αγωγή! Ακριβώς έτσι!

Προσωπικά, δε γνωρίζω αν ο Μητροπολίτης  Φλωρίνης, Πρεσπών και Εορδαίας (συν Υπέρτιμος και Έξαρχος Άνω Μακεδονίας!) Θεόκλητος έχει «επαφή» με το θέμα της ομοφυλοφιλίας, αλλά αν κρίνω από το… πόρισμα, ένα «κουσούρι» μού το βγάζει! Αυτό του φοβικού και του ρατσιστή και ο Θεός να με συγχωρέσει για τις προσάψεις. Ως εκ τούτου –και επειδή, ανίκητη τελικά η εθνικοθρησκευτική φανατίλα– λέω να το «πάρω αλλιώς», λαμβάνοντας υπ’ όψιν και τα συναφή με το σεξ αμαρτήματα, έτσι όπως με κάθε λεπτομέρεια τα περιέγραψε εις το παρελθόν ο Μητροπολίτης Πειραιώς Σεραφείμ. Ήγουν, αυτά που σχετίζονται με τον πρωκτό και το στόμα!

Κατ’ αρχάς –και επειδή εγώ δεν είμαι της… προλήψεως– δεν πήρα ποτέ στα σοβαρά το ότι τα οψώνια της αμαρτίας είναι θάνατος και η  παράχρησις των σωματικών οργάνων του ανθρωπίνου όντος εγκυμονεί τρομακτικές συνέπειες τόσο στην ψυχική όσο και την σωματική υγεία του! Από το ένα αφτί έμπαιναν, από το άλλο έβγαιναν. Ως εκ τούτου, του έδωσα και κατάλαβε, με αποτέλεσμα, μέσα σε λίγο χρονικό διάστημα να εμφανιστούν και οι πρώτες διαταραχές! Ξέρετε, μία αλλαγή της φωνής προς το… μελωδικό, μία τάση… χορευτικού στο βάδισμα, μαγείρεμα με ποδιά, αντιρυτιδικές κρέμες προσώπου, πολύ Αλμοδοβάρ και Ντέιβιντ Μπάουι, ψώνισμα με Βιρτζίνια Γουλφ και Τένεσι Γουΐλιαμς… Αφήστε που δεν άφηνα σόου για σόου του Γιώργου Μαρίνου!

Έκκλητος βίος, αδελφοί μου (και αδελφές μου). Διάβαζα κι εκείνα της Αυριανής για τους «κίναιδους» και, όσο να πεις, μια τρομάρα την πήρα! Σκιάστηκα! Πού θα με βγάλει αυτή η κατηφόρα, σκέφτηκα, και πήρα τη μεγάλη απόφαση: πήγα στον αρχιμανδρίτη της γειτονιάς μου, τον Παχούμιο με τ’ όνομα! Κούκλος μέσα στο γένι και το ξεκούμπωτο ράσο! Συν το ότι έφτιαχνε και χαλαρωτικά κοκτέιλ μέσω ψαλμών και απολυτίκιων. Να μην τα πολυλογώ, η θεραπεία απέτυχε παταγωδώς. Ευτυχώς αποφύγαμε το σκάνδαλο. Εκκλησιαστικό και πολιτικό, καθότι σ’ όλα μέσα ο Παχούμιος (με τ’ όνομα)!

Η δεύτερη απόπειρα «ίασης» και σωτηρίας προέκυψε χάριν μίας εκδρομής του φιλανθρωπικού σωματείου «Η Θωπεία», πρόεδρος του οποίου υπήρξε ο διαχειριστής της πολυκατοικίας μας ο οποίος, εκτός από τα γλυκά μάτια, μου έκανε και ευκολίες στα κοινόχρηστα. Ενίοτε τα πλήρωνε και ο ίδιος! Με τον Τρύφωνα λοιπόν, δρόμο πήραμε, δρόμο αφήσαμε, βρεθήκαμε στο μοναστήρι του Οσίου Δαυίδ, ψηλά εκεί στα όρη και τα βουνά! Και εμένα, δε μου έφτανε η ζαλάδα από το υψόμετρο, είχα και τον Τρύφωνα να μου εξιστορεί τα εγκλήματα των κομμουνιστοσυμμοριτών στα πέριξ του μοναστηριού. Ήρθα και πάνιασα!

Μέχρι που πλησίασε κοντά μου εκείνος ο στιβαρός καλόγερος! Στυλώθηκα αμέσως! Ασπάστηκα με ευλάβεια την δεξιάν του, ένιωσα ένα χάδι στην κεφαλή (κάτι σαν… Θωπεία) και αμέσως μετά, δέχτηκα πρόσκληση για το κελί του! Ο Τρύφωνας μού ψιθύρισε κάτι για «πνευματικό» και με χτύπησε στην πλάτη όλο γλύκα! Άντε μπας και δεις το φως σου, είπε, και με άφησε μόνο με τον Αβακούμ.

Το τι είδα δε θα σας το πω, γιατί σας ξέρω πόσο Τατιάνες είστε. Αυτό όμως που μου έμεινε από την εμπειρία, είναι ένα: με νηστεία και προσευχή, η… πουστία δεν κόβεται. Εκτός κι αν ξέρει κάτι παραπάνω ο σεβαστός Θεόκλητος! Λέτε να τον επισκεφτώ;

ΟΧΙ ΜΙΑ, ΔΕΚΑ ΚΑΡΤΕΣ ΦΙΛΑΘΛΟΥ!

Αντιγράφω την ανακοίνωση του Συνδέσμου Φιλάθλων ΑΟ Καβάλας «Γαλάζιοι Αργοναύτες», η οποία μοιάζει να είναι αρκούντως επηρεασμένη (και προσαρμοσμένη) στο… πνεύμα των ημερών. Λέει: Το νέο έτος, ως Άγιος Βασίλης, ο Σταύρος Κοντονής φιλοδοξεί να φέρει στους οπαδούς ένα μοναδικό δώρο! Την Κάρτα Φιλάθλου. Από την 1/1/2016, λοιπόν, για να μπορέσει οποιοσδήποτε φίλαθλος να εισέλθει στα γήπεδα της Super League, καθώς και στην Α1 του Μπάσκετ και του Βόλεϊ, θα πρέπει να έχει εκδώσει την Κάρτα Φιλάθλου. Είναι πλέον γνωστό σε όλους τι είναι η Κάρτα Φιλάθλου και τι χρειάζεται για να την αποκτήσεις. Χρέος μας, σαν φίλαθλοι–οπαδοί, να αντιδράσουμε ενάντια σε οποιοδήποτε μέτρο καταστρέφει τα Σαββατοκύριακα μας. Είμαστε ελεύθεροι άνθρωποι –οπαδοί και όχι αριθμοί ΑΜΚΑ και θα κάνουμε ό,τι περνάει από το χέρι μας, τις δυνάμεις και το μυαλό μας για να καταργήσουμε αυτό το μέτρο. Η κάρτα είναι για τους οπαδούς κόκκινη γραμμή. Δεν θα μας κόψεις το γήπεδο κ. Κοντονή!

Κατ’ αρχάς, να προβώ σε μία (κατά τη γνώμη μου, αναγκαία) επισήμανση: ουδείς Σύνδεσμος ποδοσφαιρικής ομάδας δικαιούται να χρησιμοποιεί την λέξη «φίλαθλος». Ορθότερο όλων θα ήταν η αντικατάστασή της με αυτήν του «οπαδού» για να αποφευχθούν οι συγχύσεις και τα μπερδέματα. Γιατί αυτά τα μεσοβέζικα «φίλαθλοι - οπαδοί», είναι μόνο για εσωτερική κατανάλωση. Σύνδεσμοι Οπαδών, λοιπόν, για να μπορούμε να συνεννοηθούμε!

Τι εστί οπαδός; Δεν ξέρω τι λέει ο Μπαμπινιώτης, αλλά αν κρίνω από παρεμφερείς καταστάσεις, τα στοιχεία και οι ιδιότητες που τον διακρίνουν είναι: η «πίστη» και η «αφοσίωση» σε μία κοινή «ιδέα» (που δεν είναι απαραίτητο να είναι μόνο θρησκευτική ή πολιτική), η μονομέρεια και η απολυτότητα της κρίσης του, η έλλειψη αντικειμενικότητας, οι τάσεις φανατισμού (ενίοτε και «τυφλού»), πρωτίστως όμως μία εσωτερική ανάγκη «στρατιωτικοποίησης» των (όποιων) ιδανικών.

Κατά κανόνα, οι οπαδοί δεν είναι τίποτε άλλο από απλά φερέφωνα επιτήδειων –θα προσέθετα και επικίνδυνων– παραγόντων του δημόσιου βίου. Ασχέτως «θεωρητικού προσχήματος», άγονται και φέρονται από συγκεκριμένα συμφέροντα, υπακούουν σε αλλότρια κελεύσματα και, αργά ή γρήγορα, μετατρέπονται σε «κοινωνικούς σωματοφύλακες»! Τούτων λεχθέντων, η ανακοίνωση των «Γαλάζιων Αργοναυτών» βρίθει από αθλητικοπολιτικά παραληρήματα και αντιστασιακές κορώνες, κατά το μάλλον ή ήττον, εμφορούμενες και από πνεύμα… ψεκασμού!

Ειλικρινά, δεν θα είχα κανένα πρόβλημα να δεχτώ την οποιαδήποτε αντίδραση για την «κάρτα φιλάθλου», αν αυτή αποτελούσε τη συνέχεια ενός «οπαδικού κινήματος» ενάντια σε ό,τι μας… χαράζει! Γιατί, αν η εν λόγω κάρτα λειτουργεί ως μέσο «φακελώματος», τίποτε καινούριο δεν έρχεται να προσθέσει σε αυτό που κάποιοι θα ονόμαζαν «καταπάτηση της ανθρώπινης ελευθερίας». Έχουν προηγηθεί δεκάδες «κάρτες», δεκάδες pins και δεκάδες «κοινωνικά δίκτυα» για τον σκοπό αυτό. Κι όλα με τη συγκατάθεση όλων. Μηδέ των (νεόκοπα) εξεγερμένων οπαδών εξαιρουμένων.

Όπερ μεθερμηνευόμενο; Κανένα γήπεδο δεν «κόβει» η κάρτα φιλάθλου. Κανένα Σαββατοκύριακο δεν καταστρέφει. Αυτά είναι για τους αφελείς των διάφορων «θυρών», που στοιχίζονται πίσω από τους μαφιόζους προέδρους και τους υπαλλήλους-μπράβους των διάφορων ΠΑΕ. Υπ’ αυτήν την έννοια, οποιαδήποτε «φωνή διαμαρτυρίας» ενάντια σε αυτό το μέτρο «συνομιλεί» (εμμέσως πλην σαφώς) με την ανομία και τη βία. Για να μπορούμε να συνεννοηθούμε (δις)!    

ΟΙ... ΟΝΕΙΡΟΠΑΡΜΕΝΟΙ

Έχει δίκαιο ο Κωστής Σιμιτσής! Κρίνοντας από τις μέχρι τώρα «διαρροές», όντως, τα 80.000 ευρώ που προτίθεται να «σκορπίσει» η δημοτική αρχή για τις Χριστουγεννιάτικες εκδηλώσεις, δεν αντιστοιχούν διόλου με το εύρος και το ενδιαφέρον που αυτές προκαλούν. Αυτό σε ότι αφορά το οικονομικό και πολιτικό μέρος της υπόθεσης. Στο άλλο όμως, το αισθητικό (ενίοτε και το πολιτιστικό) κομμάτι των εκδηλώσεων, η ταύτιση με αυτές μοιάζει να είναι απόλυτη. Όχι μόνο της παράταξης του πρώην δημάρχου, αλλά σύμπασας της αντιπολίτευσης.

Που επικεντρώνεται η ταύτιση; Μα στο ίδιο το... πνεύμα των Χριστουγέννων, έτσι όπως αυτό έχει «σουργελοποιηθεί» τις τελευταίες δεκαετίες! Διάστημα που το κάθε βλαχαδερό της αυτοδιοίκησης, αποτίναζε (ή έτσι νόμιζε) την πνευματική του ένδεια με τα καρουζέλ, τα παγοδρόμια και τους τάρανδους. Σε συνδυασμό δε με την πλαστική ευμάρεια και τις «εθνικές μας ψευδαισθήσεις», το «τσίρκο» πήρε διαστάσεις συλλογικού γούστου.

Κάπως έτσι, οι τριτοκοσμικοί παράγοντες των δημοτικών αρχών (επικουρούμενοι από την απαιδευσιά και την αγραμματοσύνη των «δημοσιογράφων με τα μαρκούτσια»), έστηναν στους κακάσχημους δρόμους και στις θλιβερές πλατείες την εορταστική τους πραμάτεια, ζώντας το «όνειρο του πετυχημένου»! Μέχρι που κάποια στιγμή ήρθε ένας δήμαρχος από τη  Δράμα και τους πήρε τα... σώβρακα! Κοινώς, τους έκανε όλους να λιμπίζονται την Ονειρούπολη! Πάει να πει, την επαρχιώτικη εκδοχή της αμερικανιάς!

Γι αυτό, κάθε χρόνο τέτοια εποχή, όλο και πιο πολλοί ομνύουν στο όνομα της Ονειρούπολης! Έχοντας αναγάγει τις πολυήμερες εκδηλώσεις της (φέτος μαθαίνω ότι αγγίζουν το «τρελό» νούμερο των 36 ημερών!), σε πρότυπο διασκέδασης και κατανάλωσης, δεν χάνουν την ευκαιρία να εξυμνούν τη «ιδέα» και να προτρέπουν τις ημέτερες εξουσίες προς μίμηση και αντιπερισπασμό. Αποτέλεσμα; Κάθε χρόνο να πληθαίνουν τα κρούσματα μαϊμουδίσματος και οι προσπάθειες να γίνουν όλοι... ονειροπαρμένοι!

Όχι, εδώ δεν ισχύει αυτό με την κατσίκα του γείτονα! Δεν είναι θέμα τοπικής αντιζηλίας και αντιπαλότητας. Πάνω απ όλα είναι η νεοελληνική τάση προς το... πιθηκίζειν! Και η άνεση με την οποία μπορούμε να συνυπάρχουμε (και να την καταβρίσκουμε) με το κάθε ζαβό της τηλεοπτικής σαβούρας. Από τον Θέμη Γεωργαντά και τη Μαλού (!!!) μέχρι κάτι απίθανους του στυλ «εκρηκτικής Antonellas» και «Stavento με τα 70.000.000 views» !!!

Ε, αν τώρα κάπου εκεί ανάμεσα σε Sunny Ioannidou (που παρεμπιπτόντως θα παρουσιάσει την επιτυχία της Selfie !!!), Stan (ή αλλιώς ο «κατακτητής των αθηναϊκών σκηνών!!!), και τον (κρατιέστε;) «πρωταθλητή της μουσικής» Γιώργο Σαμπάνη... αν λέω, πάρτε και μία «δόση» από Χατζιδάκι, είναι γιατί... ο καλός ο μύλος όλα τα αλέθει!

Ειδικά όταν το κοινό... σαβουριάζει! 

ΚΙ ΟΜΩΣ...

Αν υπάρχει μία δημοτική παράταξη που «κερδίζει» μέχρι τώρα τις εντυπώσεις (ενίοτε και την ουσία) από τη δράση και τη παρουσία της εντός και εκτός του Δημοτικού Συμβουλίου, αυτή είναι η παράταξη του Μάκη Παπαδόπουλου, Καβάλα Ο Τόπος Της Ζωής Μας! Έκπληξη; Κατά κάποιον τρόπο ναι! Διότι, κακά τα ψέματα, τίποτε ανάλογο δεν προμηνούσε η άνευρη, γενικόλογη και άνευ στίγματος προεκλογική της πορεία. Στη καλύτερη, άντε μία αξιοπρεπή και έντιμη παρουσία στις (εν πολλοίς μίζερες και νυσταλέες) συνεδριάσεις του «τοπικού κοινοβουλίου».

Κι όμως! Μέσα σε δύο χρόνο, η «ωρίμανση» είναι κάτι παραπάνω από εμφανής! Αρκεί κανείς να ρίξει μια ματιά στις μέχρι τώρα δημόσιες παρεμβάσεις της παράταξης (που ΚΑΙ τακτικές είναι ΚΑΙ καίριες), για να διαπιστώσει την πρόοδο των επεξεργασιών της και το ενδιαφέρον των επιχειρημάτων της. Αποτέλεσμα προφανώς μιας συνεπούς και καλά οργανωμένης προετοιμασίας που συντελείται στα ενδότερά της. Αυτή ενδεχομένως που καταφέρνει να ελαχιστοποιεί και τις όποιες (έμφυτες) αδυναμίες «κουβαλάει» ο επικεφαλής της.

Το επίτευγμα δεν είναι μικρό. Σπάνια δημοτική παράταξη που στερείται «κομματικής στέγης» κατορθώνει να «κουμαντάρει» τόσο πετυχημένα το εκλογικό της ποσοστό. Πόσο μάλλον να το εκπροσωπεί και επάξια. Όχι μόνο πάνω σε ένα τυπικό αντιπολιτευτικό πλαίσιο, αλλά και σε μία προοπτική... διακυβέρνησης!

Υπερβολή; Πολύ πιθανόν! Αλλά την στιγμή αυτή μικρή σημασία έχουν οι προβλέψεις και οι εικασίες. Αυτό που πρωτίστως μετράει είναι το τι «εκπέμπει» σήμερα η παράταξη του Μάκη Παπαδόπουλου. Και αναμφίβολα, στο σημείο αυτό, η υπεροχή της απέναντι των υπολοίπων είναι αναμφισβήτητη. Και για να το «υπερβάλω» ακόμη πιο πολύ (ή και για να το... προβοκάρω), θα έλεγα ότι «παίζει» και... άνευ αντιπάλου!

Τι είναι αυτό που κάνει τη διαφορά; Ο τρόπος με το οποίο η παράταξη επέλεξε να διαχειριστεί τις απόψεις και τις προτάσεις της. Χωρίς μεγαλοστομίες και «εκκεντρισμούς», χωρίς φλύαρες επαναλήψεις και κουραστικές συμβατικότητες, χωρίς τις «παραδοσιακές φορτίσεις» και τις γραφικές αντιπαλότητες, καταφέρνει να οικοδομήσει έναν λόγο αρκούντως αυτοδιοικητικό, με ιδιαίτερη σαφήνεια και με απαράμιλλο μέτρο. Θα πρόσθετα δε και με πολιτική ποιότητα.          

ΜΙΚΡΗ ΙΣΤΟΡΙΑ ΓΙΑ ΜΙΑ ΚΑΠΝΑΠΟΘΗΚΗ

Έχω κάθε λόγο (ιστορικό και συναισθηματικό) να προβάλλω την παρακάτω είδηση και να τη συνοδεύσω με τις απόψεις και τις προτάσεις μου. Εν αρχή λοιπόν η είδηση, έτσι όπως την παρουσίασε η ιστοσελίδα της εφημερίδας Πρωινή: Την καπναποθήκη που στέγαζε τη δεκαετία του ’90 τη μουσική σκηνή «Παλιό Ωδείο» πρόκειται να αγοράσει ο Δήμος Καβάλας από θυγατρική εταιρία του Ομίλου της Alpha Bank που διαχειρίζεται τα αστικά ακίνητα. Αυτό ανακοίνωσε την Δευτέρα αργά το βράδυ η δήμαρχος Καβάλας Δήμητρα Τσανάκα στη διάρκεια της συνεδρίασης του δημοτικού συμβουλίου, στη συζήτηση που γινόταν στο σώμα για τον προϋπολογισμό του Δήμου του έτους 2016. Η κ. Τσανάκα ανακοίνωσε ότι η αγορά θα στοιχίσει 200.000€ και ο Δήμος Καβάλας θα έχει τη δυνατότητα να αξιοποιήσει το κτήριο ανάλογα με τις ανάγκες του όταν μάλιστα βρίσκεται λίγες μόλις δεκάδες μέτρα από το δημαρχείο.

Στο ουσιώδες: πολύ ορθά έπραξε η Δημοτική Αρχή και προχώρησε στην αγορά της καπναποθήκης. Και μακάρι να υπήρχαν οι οικονομικές δυνατότητες για ακόμη περισσότερες «επενδύσεις» αυτής της κλίμακας και αυτής της εμβέλειας. Το ζητούμενο από δω και πέρα είναι, σε ποια «κατεύθυνση αξιοποίησης» θα προσανατολιστεί το όλο εγχείρημα. Ποια μορφή δράσης θα επιλεγεί. Τι θα εξυπηρετήσει.

Βέβαια, το ρεπορτάζ αφήνει μία «μικρή υπόνοια» κάνοντας λόγο για το «βολικό» της γειτνίασης με το Δημαρχείο, κάτι που «υπονοεί» ότι πολύ πιθανόν η χρήση της θα συνδεθεί με τις διοικητικές ανάγκες του δήμου. Να στεγάσει, δηλαδή, υπηρεσίες που «ασφυκτιούν» στους χώρους του Δημαρχιακού Μεγάρου. Προσωπικά, απεύχομαι μία τέτοια εξέλιξη –και παρακάτω θα εξηγήσω τους λόγους της αντίθεσης– αλλά αν όντως συμβεί κάτι τέτοιο, τότε ένα είναι το σίγουρο: η κυρία Τσανάκα θα χάσει τη μεγάλη ευκαιρία να συνδέσει το όνομά της με μια σπουδαία κίνηση ουσιαστικής αναβάθμισης του πολιτιστικού τοπίου της πόλης.

Και για να εξηγήσω, εισέρχομαι αμέσως στα περί της «ιστορίας» και των «συναισθημάτων».

Ήταν απόγευμα Ιουνίου του 1993, όταν, συνοδεία του κτηματομεσίτη που εκπροσωπούσε την οικογένεια Δόρφανη (στην κυριότητα της οποίας ανήκε η εν λόγω καπναποθήκη), πρωτομπήκα στο χώρο της. Εισήλθαμε από την είσοδο της οδού Νίκης και την πρώτη υποδοχή μάς την επιφύλαξε μία οικογένεια… ποντικιών! Αρκούντως ευτραφών, απ’ όσο πρόλαβα να δω. Η μέσα κατάσταση, απερίγραπτη έως… απελπιστική! Υπό αυτό το σοκ, το πιο πιθανό, ο εκτελών χρέη «ξεναγού» να ένιωθε ότι σπαταλούσε τσάμπα το χρόνο του, γεγονός που τον έκανε ιδιαίτερα βαριεστημένο. Πού με τρέχει τώρα αυτός, θα σκέφτηκε και άρχισε να δείχνει τα πρώτα σημάδια βιασύνης. Άδικο δεν είχε, αλλά όταν σε πέντε λεπτά γύρισα και του είπα: μας κάνει, θα τη νοικιάσουμε, διέκρινα στο βλέμμα του μία διάθεση… συμπόνιας! Από ευγένεια ίσως, απέφυγε αυτό που κατά βάθος ήθελε να μου πει: μεγάλη τρέλα πρέπει να κουβαλάτε…

Έτσι ξεκίνησε η ιστορία του Παλιού Ωδείου. Στο διάβα της, ο Θοδωρής Μαδυτινός (συνέταιρος και αδελφός στο μικροκαμωμένο Kino της Παύλου Μελά), η Έλσα Σπανουδάκη και ο Δημήτρης Ορφανίδης (πολυτιμότατοι και εμπνευσμένοι), ο Στράτος Σαββίδης και ο υιός Συμεών (με την αξεπέραστη ευρυχωρία τους), ο Στάθης Χαρπαντίδης (εκ γενετής… μπλούζμαν) μαζί με την Γιώτα Κεφαλά… Η πορεία του εμπλουτίστηκε την επόμενη χρονιά από την παρουσία του Τάσου Ευαγγέλου, για να εκτοξευτεί στα χρόνια του εκλεκτού και εσαεί ανοιχτόκαρδου (και ανοιχτόμυαλου) Άρη Οργιανόπουλου!

Το Παλιό Ωδείο δεν ήταν απλά μία μουσική σκηνή (που και τέτοια μόνο να ήταν, πάλι ως πρωτοποριακή θα λογίζονταν). Το Παλιό Ωδείο υπήρξε επί οκτώ συναπτά έτη ο «πολιτιστικός πνεύμονας» της πόλης. Το σημείο αναφοράς της σε ό,τι είχε να κάνει με την ποιότητα και την καλαισθησία. Μέσα σε ένα χρόνο, η φήμη του απλώθηκε παντού. Οι συναυλίες διαδέχονταν η μία την άλλη. Καλλιτέχνες από όλο το μουσικό φάσμα. Ελληνικό και ξένο. Θεατρικές παραστάσεις, εκθέσεις, προβολές, λογοτεχνικές παρουσιάσεις, συνέθεταν ένα ιδιωτικό «πολιτιστικό έπος» που όμοιό του δεν «ζήσαμε» ποτέ!

Και ξαφνικά, πάνω ακριβώς στην ακμή και την καταξίωσή του, Σεπτέμβρη μήνα του 2001, τότε που ξεκινούσε ο προγραμματισμός για τη χρονιά που ερχόταν, έφθασε το μαντάτο της πώλησης του ακίνητου σε κάποια τράπεζα. Οι τίτλοι του τέλους είχανε ήδη πέσει…

Σήμερα, με την αγορά της καπναποθήκης από τον δήμο, δίνεται η δυνατότητα να ζωντανέψει ξανά ο… θρύλος της! Όχι διά της μιμήσεως –κάτι που θα υπονόμευε τη σπουδαία συνεισφορά των όσων εξελίχθηκαν εντός της– αλλά ως μία σύγχρονη πρόταση πολιτιστικής και πνευματικής δράσης. Με αυστηρούς κανόνες στην ποιότητα των εκδηλώσεων, με συνεχές και εναλλασσόμενο ρεπερτόριο, προπάντων όμως με υψηλό αίσθημα επαγγελματικής ευθύνης. Γιατί αν είναι να «παρελαύνουν» από εκεί «δρώμενα» και σύλλογοι, το… κάψαμε!

Εν κατακλείδι: αν η Δήμητρα Τσανάκα καταφέρει να «μπει στο πνεύμα» του Παλιού Ωδείου και να επαναφέρει στο χώρο τη δημιουργική του αύρα, αυτό θα αποτελέσει σημείο αναφοράς στο «αυτοδιοικητικό της πέρασμα». Γιατί, κακά τα ψέματα, με κάτι τέτοιες πρωτοβουλίες ξεχωρίζουν και καταξιώνονται οι δήμαρχοι. Και μένουν εσαεί στη μνήμη μας και την Ιστορία…