ΤΟ ΖΕΪΜΠΕΚΙΚΟ ΤΗΣ ΟΛΓΑΣ

Ανέκαθεν, η εικόνα της γυναίκας που χορεύει ζεϊμπέκικο, μου προξενούσε αποστροφή! Θέλετε γιατί η «φύση» του χορού είναι «αντρική υπόθεση», θέλετε γιατί η εσωτερικότητά του αποπνέει βαθιά την αίσθηση του «αρσενικού», θεωρούσα (και θεωρώ) ότι η «γυναικεία του εκδοχή» είναι μία «χορευτική καρικατούρα» που κινείται μεταξύ γραφικότητας και κακογουστιάς. Τουλάχιστον…

Αυτά ως εισαγωγή. Απαραίτητη, φρονώ, γι’ αυτά που θ’ ακολουθήσουν.

Την κυρία Όλγα Γεροβασίλη την εκτιμώ ιδιαίτερα. Χωρίς να τη γνωρίζω. Από τη δημόσια εικόνα της και μόνο. Από το δημόσιο λόγο της. Είναι σοβαρή, ευγενής και μετρημένη. Προπάντων; Δείχνει να γνωρίζει τα όρια των «πολιτικών της χαρισμάτων»! Γι’ αυτό ίσως δεν τη θυμάμαι να «ξεφεύγει» και να «εκτίθεται». Γενικά, εκπέμπει αυτό που σε καίριες περιπτώσεις είναι ζητούμενο για πολλά από τα κυβερνητικά στελέχη: σιγουριά! Στοιχείο που ενδεχομένως να την «έφερε» και στη θέση που κατέχει σήμερα.

Έχοντας αυτήν την εντύπωση για την κυρία Γεροβασίλη, με ξάφνιασαν (μα και με… ξένισαν) τα χορευτικά της μερακλώματα στην πίστα ενός ξενυχτάδικου! Οι λόγοι, προφανείς: πρώτον γιατί ισχύουν στο ακέραιο όλα όσα ανέφερα παραπάνω για το «άβατο» του συγκεκριμένου χορού, δεύτερον γιατί σε αυτούς τους δύσκολους καιρούς, χρέος των (εν πολλοίς αυτοαποκαλούμενων) αριστερών είναι να διάγουν… λιτό βίο (άρα να μην προκαλούν) και τρίτον, τα ιδιωτικά τους παραδείγματα να είναι τέτοια που να συνάδουν με τις «αισθητικές παραδόσεις» του ιδεολογικού τους χώρου.

Όχι, δε λέω ότι η κυρία Γεροβασίλη (και οι συν αυτής) δεν έχει δικαίωμα στη διασκέδαση. Ούτε ότι η κομματική της ταυτότητα τη «δεσμεύει» στα… έντεχνα και τα «ψαγμένα». Προς Θεού! Εξ άλλου, ο Γιώργος Μαργαρίτης είναι από μόνος του ένα ολόκληρο… κίνημα! Οι δικές μου ενστάσεις έχουν να κάνουν με το συμβολισμό του γεγονότος! Με το τι εκπέμπει ένα τέτοιο «ξεφάντωμα». Με το πού «γυρίζει» ο νους μας όταν βλέπουμε πολιτικούς να επιδίδονται σε ανάλογες… εκφράσεις!

Θα πω και το άλλο: μην ξεχνάμε ότι ο πολιτικός φορέας της κυρίας Γεροβασίλη υπήρξε (και ορθά) λάβρος στα όσα η «ημετέρα ευμάρεια» κληρονόμησε στο συλλογικό μας γούστο! Ήταν αυτός που αντιστάθηκε στο «εθνικό μας ξεσάλωμα». Στον… πασοκισμό των πάντων!

Λαμβάνοντας αυτά υπ’ όψιν, το «επικοινωνιακό φάουλ» της κυρίας Γεροβασίλη υπερβαίνει το… χορευτικό μέλος και προσλαμβάνει διαστάσεις κοινωνικής αφασίας! Και όποιος δεν καταλαβαίνει, δεν ξέρει πού πατά και πού πηγαίνει…

ΠΑΝΑΓΙΩΤΑΡΟΣ ΜΕ ΡΑΣΑ

Ο Μητροπολίτης Καλαβρύτων Αμβρόσιος είναι ένας κακός άνθρωπος. Και ειλικρινά δεν ξέρω πόσο ταιριαστή είναι γι’ αυτόν η λέξη «άνθρωπος». Πολύ μεγάλη η αξία της για να χαρακτηρίσει έναν ρατσιστή και φασίστα. Γιατί, τι άλλο από ρατσιστής και φασίστας είναι ο Μητροπολίτης Καλαβρύτων; Τι άλλο εκτός από ένα υποκείμενο μίσους!

Ο Αμβρόσιος δεν είναι παπάς! Μπάτσος είναι! Μπάτσος και ασφαλίτης μαζί! Ολόιδιος με εκείνους που ανέθρεψε το μετεμφυλιακό κράτος και το «εκκλησιαστικό σύστημα» της δικτατορίας. Μπάτσος με ράσα. Μπάτσος μεταμφιεσμένος σε χριστιανό. Ποια σχέση μπορεί να έχει ο Αμβρόσιος με το Λόγο του Χριστού; Και ποια με την Αγάπη; Πότε ο Χριστός «έφτυσε» τον αμαρτωλό και τον ληστή; Και πότε την πόρνη;

Ο Αμβρόσιος κηρύττει με ροχάλες! Φτύνει ό,τι δεν του μοιάζει. Ό,τι δεν είναι σαν τα μούτρα του. Ο Αμβρόσιος σε άλλους καιρούς θα ευλογούσε τα βασανιστήρια στα ξερονήσια και τα μπουντρούμια του ΕΑΤ-ΕΣΑ. Τον βλέπεις! Τον ακούς! Γυαλίζει το μάτι του όταν μιλάει για τον «άλλον»! Σκορπάει τραμπουκισμό! Διαλαλεί φανατισμούς και λιντσαρίσματα. Μουγκρίζει κατάρες!

Ο Αμβρόσιος είναι ένας «πνευματικός τυχοδιώκτης». Ένας «επαγγελματίας ζηλωτής». Μιλάει εξ ονόματος του Χριστού χωρίς να έχει την παραμικρή σχέση με τη διδασκαλία Του. Πού να ψάξεις για να βρεις στο Χριστό και στους Πατέρες λέξεις και χαρακτηρισμούς όπως: αποβράσματα της κοινωνίας, περιθωριακοί, ελαττωματίες, εξευτελισμένοι, άνθρωποι του σκότους, κολασμένοι, εκτρώματα της φύσεως…; Πότε ο Χριστός συμβούλεψε Μη τους πλησιάζετε. Μη τους ακούτε. Μη τους εμπιστεύεσθε…; Πότε «έστειλε» στον αγύριστο όλους αυτούς τους καταραμένους…; Κι από πότε ο Χριστός αντικαταστάθηκε από τον… Λεχ Βαλέσα για να επικαλείται και να ομνύει στο άνθρωπος χωρίς Θεό είναι επικίνδυνος;

Ο Αμβρόσιος είναι ό,τι χειρότερο «κυκλοφορεί» σήμερα στα σπλάχνα της Εκκλησίας! Είναι μία αίρεση σκότους, ανεξέλεγκτη από θεσμούς και κανόνες. Προπάντων; Ένας «ορθόδοξος χρυσαυγίτης»! Ένας μαλλιαρός Παναγιώταρος που πολύ θα γούσταρε να μουγκρίζει σαν τον… προστατευόμενό του για «πουσταριά» και «αλβανικές κωλοτρυπίδες»!

ΣΤΟΥ ΤΟΥΡΙΣΜΟΥ ΤΗΝ ΑΝΟΧΗ

Το θυμάμαι σαν τώρα! Κάπου εκεί στα τέλη της δεκαετίας του ’80, πρωινό Άνοιξης ήταν, όταν μας επισκέφτηκαν στο εργαστήριο του πατέρα στην Ψαρών συγγενείς και φίλοι από τη γενέτειρα Θάσο. Ξάφνιασμα πρώτο: πώς και βρέθηκαν όλοι μαζί εδώ! Και τι να τρέχει; Και μετά, γιατί όλοι με βαλίτσες και αποσκευές; Πού να πάνε; Το μυστήριο δεν άργησε να διαλευκανθεί. Όλοι τους θα ταξίδευαν στη Μυτιλήνη για να παρακολουθήσουν ένα σεμινάριο… αγροτοτουρισμού! Δέκα ημέρες παρακαλώ, με όλα τα έξοδα πληρωμένα! Και τότε, μέσα στον αθώο του αυθορμητισμό, ο πατέρας μου αποτόλμησε την ερώτηση-μνημείο: καλά, βρε Παναγιώτη, τσομπάνης πράμα εσύ, τι δουλειά έχεις με τον τουρισμό;

Πέρασαν σχεδόν τριάντα χρόνια από τότε και το τουριστικό προϊόν του νησιού εξακολουθεί να βρίσκεται στον… αστερισμό του τσομπάνη! Χωρίς κανέναν σχεδιασμό, χωρίς κανένα όραμα, χωρίς καμία φιλοσοφία, χωρίς κανέναν κανόνα. Ό,τι του «κάτσει» του καθενός και ό,τι του προκύψει! Επενδυτές-αρπαχτικά, τοπικοί παράγοντες της «πλάκας», ημιμαθείς επαγγελματίες, υπηρεσίες σε απόλυτη παραίτηση και αποσύνθεση, φορείς μικροσυμφερόντων, συνθέτουν ένα «αναπτυξιακό τοπίο» απίστευτης προχειρότητας και αρπακολισμού. Προπάντων, ένα σύμπλεγμα αυθαιρεσίας και κακογουστιάς. Και έναν οικοδομικό επεκτατισμό αγεφύρωτο εντελώς με το περιβάλλον.

Αυτό το είδος είναι που κυριαρχεί σήμερα στην τουριστική χωροταξία της Θάσου. Ξενοδοχειακές μονάδες φαραωνικού τύπου που στο αδηφάγο πέρασμά τους ξεριζώνουν ό,τι πολύτιμο και ιερό βρουν μπροστά τους, καταπατημένες παραλίες που «ιδιωτεύουν» σε καθεστώς σκυλάδικης εκτόνωσης και ανεγέρσεις απίστευτης αρχιτεκτονικής βαρβαρότητας.

Εντός τους, ο ανθρώπινος παράγοντας αλλοιώνεται και εξασθενεί. Στοιχεία που κάποτε διαμόρφωναν τη φυσιογνωμία αυτού του τόπου, οδεύουν προς εξαφάνιση. Οι ιδιαιτερότητές του φολκλοροποιούνται. Η πολιτιστική του ταυτότητα περιθωριοποιείται. Και μια άγευστη ομοιομορφία αρχίζει να σε κυριεύει από παντού…

Το γνωρίζω. Θα βρεθούν πολλοί που θα αντιτείνουν τις εξαιρέσεις. Την ευσυνειδησία, την αξιοπρέπεια, το μεράκι, την ευγένεια και τη σύνεση δεκάδων επαγγελματιών του νησιού που μοχθούν και πασχίζουν μέσα στη λαίλαπα της… μοντερνοποίησης. Έτσι είναι και τους αξίζει όλους ο διαχωρισμός και η αναφορά. Αλλά η «μεγάλη εικόνα», είναι άλλη. Ο κανόνας είναι άλλος. Και δυστυχώς για τον τόπο, ελάχιστα απέχει από την ύβρι.

Ήταν κάπου εκεί στα τέλη της δεκαετίας του ’80. Και το ΠΑΣΟΚ έκανε πάρτι…

Στη φωτογραφία, "λυόμενη καντίνα" πάνω από τη Γκιόλα 
Ο τίτλος του κειμένου, από τραγούδι των Χειμερινών Κολυμβητών

ΦΑΙΔΡΑ ΠΟΡΤΟΚΑΛΕΑ

Καλά, έχω σκάσει λέμε! Ακόμη δεν μπορώ να βρω ποιος (ή ποια;) είχε τη φαεινή ιδέα να δώσει τον τίτλο Χριστούγεννα στη Χριστούπολη στις φετινές εορταστικές εκδηλώσεις του δήμου Καβάλας! Μιλάμε για… ΤΟΝ εγκέφαλο!

Κάτι τέτοια ακούει η αοιδός Κρανιδέλη και τα έχει πάρει στο κρανίο!

«Φούντωσα»! Καινούρια (καυτή) φωτογράφιση της Ραχήλ Μακρή! Να τη δείτε με γόβα δωδεκάποντη και να «βράζουν» μέσα σας όλοι οι καταπιεσμένοι σας μαζοχισμοί!

Ιδού και ο λόγος της απουσίας της από τη διαμαρτυρία της ΛΑΕ έξω από το υπουργείο Οικονομικών! Σιγά μην άφηνε τον «γάμο» να πάει στα… πουρνάρια!

Και κάπως έτσι έμεινε μόνος (και σχεδόν έρημος) ο Λαφαζάνης να μιλάει για το «μεγαλύτερο μεταπολιτευτικό σκάνδαλο»! Κόψε κάτι, Παναγιώτη!

Γέμισε, λένε, το Αμφιθέατρο στην εκδήλωση για την Κάρτα του πολίτη! Πάντως όλοι από ένα κινητό το είχαν σίγουρα! Βάλτε και τις πιστωτικές στα πορτοφόλιά τους, προσθέστε και τους «λογαριασμούς» τους στα facebook και τα twitter, ε, πολύ θέλει για να «φάνε άκυρο» οι ομιλητές;

Που ανάμεσά τους ήταν και ο ηγούμενος της Μονής Εσφιγμένου! Και αναρωτιέμαι: ο εκδιωχθείς, ή ο «επίσημος»; Γιατί αν ήταν ο «επίσημος», ποιος ο λόγος να «εκδιωχθεί» ο… προ-ηγούμενος; Μπερδευτήκατε, ε;

Τι έγινε, παίδες; Τις υποστείλατε τις γαλλικές σημαίες από τα προφίλ σας; Σας τη «φόρεσε» η Μαρί; Χοχοχο!!!

Ο μόνος απτόητος, ο Μπόνο! Γάμησα εγώ Νταλάρα!

Κίτρινη παρένθεση: Μία 91χρονη από την Πορτογαλία τα «τίναξε» κατά τη διάρκεια αχαλίνωτου σεξ με τον 49χρονο γείτονά της. Αυτά είναι κουράγια! Ένθεν κακείθεν! Κλείνει η παρένθεση!

Λοιπόν, εδώ θα είμαστε και θα το δείτε: πιο καλά χριστουγεννιάτικα events (καλά ε, φαρσί τα μιλάω τα… νεοελληνικά), θα οργανώσει ο Μάκης ο Παπαδόπουλος, απ’ ό,τι ολόκληρος ο δήμος. Και να με θυμηθείτε: θα βγει να το παραδεχτεί και η ίδια η Δήμητρα!

Η οποία ήδη παραδέχτηκε το μπάχαλο στον προγραμματισμό των πολιτιστικών εκδηλώσεων, δικαιώνοντας πλήρως την κριτική του Μάκη!

Καλά ε, έχω «φάει» μεγάλο κόλλημα με τον Παπαδόπουλο! Το λένε και οι… άσπονδοι! Καλοπροαίρετα πάντα!

Άσχετο με το «άσπονδοι»: γράφει στο facebook ο Κωστής Σιμιτσής ότι κατηγορούν κάποιοι την κ. Τσανάκα ότι δεν διοικεί σωστά τον Δήμο Καβάλας. Θα πρέπει όμως να αναλογιστούν πόσο συνετέλεσαν οι ίδιοι στην εκλογή της.

Και λέω εγώ τώρα: το ίδιο ακριβώς δεν έχει συμβεί και με «κάποιους» που ψήφισαν στο παρελθόν τον ίδιο για δήμαρχο; Κακιούλα;

Κοντή μνήμη, σίγουρα!

Και με αυτήν πορευόμαστε στο μέλλον…

ΑΠΟ ΤΟ ΔΡΑΜΑ ΣΤΙΣ ΑΛΗΘΕΙΕΣ

Τα Ποντιακά Σωματεία του νομού Καβάλας διοργάνωσαν τη Τετάρτη 9 Δεκεμβρίου συγκέντρωση διαμαρτυρίας με κεντρικό σύνθημα «Διεκδικούμε αυτά που μας ανήκουν». Κεντρικός ομιλητής ήταν το μέλος της Διεθνούς Ένωσης Ακαδημαϊκών για την Μελέτη των Γενοκτονιών Φάνης Μαλκίδης, σε μια εκδήλωση που έρχεται να συμπληρώσει το «παζλ των κινητοποιήσεων», έτσι όπως αυτές εξελίχθηκαν μετά την «πρόκληση» του υπουργού Παιδείας. Καθυστερημένα μεν, αλλά με όλο το «τυπικό» που ο σκοπός επιβάλλει.

Η εν λόγω διαμαρτυρία συμπίπτει με την εκ μέρους μου ανάγνωση του 3^ου τόμου της Εξόδου, της (από κάθε πλευρά) πολύτιμης έκδοσης του Κέντρου Μικρασιατικών Σπουδών, η κυκλοφορία του οποίου επετεύχθη μόλις πριν από δύο χρόνια και περιλαμβάνει τις συγκλονιστικές αφηγήσεις των επιζώντων από τους διωγμούς Ποντίων. Με όλο τον σεβασμό στη μνήμη αυτών των ανθρώπων, ας μου επιτραπούν ορισμένες αναφορές που (εκ της Ιστορίας ορμώμενες) αποσπώνται από το «ηρωικό πλαίσιο» μέσα στο οποίο κινείται όλα αυτά τα χρόνια η «ανάγνωση» του ποντιακού ξεριζωμού.

Λαμβάνοντας υπ’ όψιν ότι τα γεγονότα εκείνης της περιόδου δεν ήταν –και δεν θα μπορούσε να ήταν– ξεκομμένα από το «γεωπολιτικό κλίμα» που είχαν επιφέρει οι μακροχρόνιοι πόλεμοι της ευρύτερης βαλκανικής, εκτιμώ ότι η «συναισθηματική αποστασιοποίηση» αποτελεί το ιδανικότερο εργαλείο για να εξαχθούν και τα ανάλογα διδάγματα. Κι αυτό ίσως κάποτε «αποδεσμεύσει» το «εθνικό μας μέλλον» από τα κοπτορραπτικά τεχνάσματα των διάφορων ιστορικών!

Το πρώτο συμπέρασμα από τα όσα μέχρι τώρα έχω αποκομίσει από τις αφηγήσεις των Ποντίων, είναι και το μείζον! Ποιο είναι αυτό; Το εντελώς φυσιολογικό (και μαζί ταξικό): ότι οι Πόντιοι δεν αποτελούν ενιαίο σύνολο με κοινή ιδεολογία, κοινά συμφέροντα και κοινή ιστορική διαδρομή! Και ως άτομα και ως οργανωμένες κοινότητες, οι Πόντιοι ακολουθούν τις «ιστορικές ροές» όλων των υπολοίπων φυλών και σε καμία περίπτωση δεν εμφανίζουν «σημάδια» φυλετικής ομαδοποίησης. Ανάλογα με την κοινωνική τους θέση και τα οικονομικά τους συμφέροντα, στρατεύονται σε διαφορετικά ιδεολογικά ρεύματα και ακολουθούν διαφορετικές στρατηγικές. Είτε αυτές εκπορεύονται (και υλοποιούνται) από τους «οικείους Μητροπολίτες» είτε «ασκούνται» μέσω των νεοφανών (ενίοτε και επαναστατικών) κινημάτων της εποχής.

Τα ενδιαφέροντα σημεία του 3^ου τόμου της Εξόδου –και εν πολλοίς άγνωστα ένεκα του ιστορικού και ιδεολογικού ευνουχισμού που έχουν υποστεί τα γεγονότα της Μικράς Ασίας– βρίσκονται φυσικά στις αφηγήσεις των πρωταγωνιστών του δράματος. Γι’ αυτό, όποιος εστιάσει σε αυτές, θα διαπιστώσει το «ετεροβαρές» του πράγματος και θα «ανακαλύψει» την «αντιηρωική» πλευρά των γεγονότων. Για πολλούς, την καθ’ ημάς αλήθεια!

Ως εκ τούτου –και προς γνώση όλων όσων θα παραβρεθούν σήμερα στη διαμαρτυρία των Ποντιακών Σωματείων– αξίζουν της προσοχής, μερικές από τις πιο «χτυπητές» (μέσα στη διαφορετικότητά τους) αφηγήσεις.

Λέει μία γυναίκα από Βεζίρ Κιοπρού: Επειδή τα περνούσαμε καλά με τους Τούρκους και τις αρχές, γλιτώσαμε την εξορία… Κάνανε πολλές συστάσεις και είπαν πως είμαστε ακίνδυνοι, εγγυήθηκαν δε όλοι οι Τούρκοι… (σελ. 52)

Αμέσως μετά, στη σελίδα 53, ένας χωρικός από τον ίδιο καζά, αφηγείται: Ζούσαμε σαν τα κυνηγημένα ζώα μέσα στα δάση. Στις μάχες που γίνονταν χάθηκαν πολλοί δικοί μας. Στο τέλος δεν αντέξαμε από την πείνα και τις κακουχίες. Άλλοι παραδόθηκαν και άλλοι προσπάθησαν να καταφύγουν στη Ρωσία…

         

Στη δικιά του αφήγηση, ο γραμματέας της Μητρόπολης Χαλδίας, λέει: οι ντόπιοι Τούρκοι, καίτοι εθνικόφρονες (δηλαδή κεμαλικοί), πολλά παθόντες υπό των Αρμενίων, υπεδέχθησαν ημάς μετά χαράς και ως επαγγελματίας και μας απεκάλουν διά της προσωνυμίας Ρουμ-ογλού αντί του Κιαφίρ και Κιαβούρ, τας οποίας μετεχειρίζοντο διά τους Αρμενίους. Όλοι εύρομεν εργασίας και εκερδίζομεν τον άρτον μας. Πολλοί δε έπεμπον χρήματα και εις τας οικογενείας των εκείθεν…

Ο ίδιος, στο βιβλίο του Γεωργίου Κανδηλάπτη-Κάνις Η ζωή μου, θα αφηγηθεί: Τον χειμώνα του 1918-19, πείνα εθέριζε τας εργατικάς τάξεις και πολλοί, ως εκ της ελλείψεως εργασίας και της χορτοφαγίας, επρήζοντο εις το πρόσωπον και ένα μήνα το πολύ μετά την προσβολήν της ασθενείας απέθνησκον…

Αυτά και άλλα πολλά «τεκμήρια ξεριζωμού», θα βρει ο αναγνώστης του 3^ου τόμου της Εξόδου. Το αν τώρα, «πίσω» από τη συγκίνηση, καταφέρει να «δει» και τις αιώνιες παθογένειες των φυλών, τότε ίσως αντιληφθεί και το «εθνικιστικό μείγμα» που παράγουν οι διάφοροι… ξεσηκωμοί! Αυτοί της «μιας αλήθειας»!