ΤΑ ΔΟΥΛΙΚΑ ΤΟΥ ΨΩΜΙΑΔΗ

Τον Μάκη Ψωμιάδη τον αμφισβήτησα δημόσια την εποχή της παντοδυναμίας του. Τότε που οι οπαδικές μάζες έπιναν νερό στο όνομά του και οι διάφοροι παρατρεχάμενοι (και σήμερα εκλεκτά μέλη του Δημοτικού Συμβουλίου) στοιχίζονταν πίσω του για να αποκομίσουν κομμάτια από τη δόξα του. Ως εκ τούτου, οι όποιες αναφορές μου σε αυτόν, είναι απαλλαγμένες από την ασφάλεια που θα μπορούσε να μου «παρέχει» σήμερα ο θάνατός του.

Όμως το θέμα δεν είναι ο Ψωμιάδης. Μπορεί οι σκιές του να συντηρούν ακόμη τον ζόφο και τον εφιάλτη της «κοινωνικής του σταδιοδρομίας», αλλά – βοηθούντος και του ανεπίστρεπτου του θανάτου – ο κύκλος, ο δικός του κύκλος, έκλεισε οριστικά. Άπαξ και δια παντός!

Παρ’ όλα αυτά, συλλογικές καρικατούρες, πολιτικά βαποράκια και τεθλιμμένοι ρασοφόροι θα σπεύσουν να υμνήσουν τον τεθνεώτα, καταβάλλοντας υπέρμετρες προσπάθειες για να διατηρήσουν εις το διηνεκές το… βαρύ του όνομα! Με ασθμαίνουσες συγκινήσεις, με σιελώδεις φορτίσεις, με ύστερες ιδιοτέλειες. Ανάμεσά τους και κάποιοι που «τιμήθηκαν» δεόντως από τα «εκλεκτά» του μπινελίκια στα δημοσιογραφικά θεωρεία του Ανθή Καραγιάννη. Δουλικά εκ πεποιθήσεως, σκυμμένα από γεννησιμιού.

Ουδεμία έκπληξη λοιπόν, τα «γοερά» του προέδρου του ΔΗΠΕΘΕ! Άκρως φυσιολογική η μέριμνά του να «επενδύσει μουσικά» την απώλεια με το αγαπημένο άσμα του «προέδρου της καρδιάς μας». Κι άλλο τόσο αναμενόμενα, τα κατευόδια για «καλούς παραδείσους» και «χώματα ελαφρά». Κι αν λίγο πήγε να του «ξεφύγει» η πικρή αλήθεια, υπενθυμίζοντας σε αυτούς που τόλμησαν να αμφισβητήσουν τις «αξίες» του εκλιπόντος ότι: «αν ήταν στη ζωή ο Μάκης Ψωμιάδης η δημόσια αναφορά στο πρόσωπο του, θα ήταν εντελώς διαφορετική»…, συγχωρέστε τον! Τα έχει αυτά ο παρορμητισμός! Ενίοτε και η... ελαφράδα!

Εκείνο όμως που (στην κυριολεξία!) κορύφωσε το «τοπικό δράμα» του αποχαιρετισμού, ήταν η ανακοίνωση των διοικητικών παραγόντων του Α.Ο.Κ.! Απολαύστε την: Ο Α.Ο. Καβάλα εκφράζει τα θερμά του συλλυπητήρια στην οικογένεια του Μάκη

Ψωμιάδη που έφυγε σήμερα από την ζωή. Ο Μάκης Ψωμιάδης ήταν ιδιοκτήτης της ΠΑΕ Α.Ο. Καβάλα για μεγάλο χρονικό διάστημα κατά το οποίο η ομάδα μας προβιβάστηκε από την Γ’ Εθνική στην  Superleague  και γνώρισε μερικές από τις πιο σημαντικές επιτυχίες της ιστορίας της. Καλό κουράγιο και δύναμη στους δικούς του ανθρώπους.

Τι να είναι άραγε αυτό που κάνει τους σημερινούς διοικούντες του ΑΟΚ να «σκεπάζουν» τα γεγονότα και την πραγματικότητα κάτω από το «χαλί της λήθης»; Κάποια ξαφνική άνοια, ένα απρόσμενο αλτσχάϊμερ ή μήπως εκείνος ο φόβος που σκορπούσε κάποτε η θέα των μπράβων και των φουσκωτών; Πιστέψτε με, θα προτιμούσα να ισχύει το τελευταίο. Το βρίσκω πολύ πιο συμβατό με τη στάση της… κότας! Αν όμως αυτοί που διαχειρίζονται το μέλλον της ομάδας –μα και την ίδια της την ιστορία– έχουν «κενά μνήμης», να σηκωθούνε και να πάνε στα σπίτια τους, ΤΩΡΑ! Γιατί όλα αυτά τα μελό περί «αγάπης» και «αφοσίωσης» και «ανιδιοτέλειας», γράμμα κενό όταν εκλείπει η γνώση και ο παραδειγματισμός. Όταν η συνέχεια αιωρείται πάνω στο ιστορικό κενό. Σε λανθασμένες αναγνώσεις και εκτιμήσεις.

Ο ΑΟΚ πληγώθηκε βάναυσα από το πέρασμα του Ψωμιάδη. Όχι αγωνιστικά. Ηθικά! Γιατί, με όλα όσα μεσολάβησαν και αποκαλύφτηκαν, κανένας πια δεν μπορεί να εγγυηθεί ότι οι «μεγάλες νίκες» και οι «τρανές επιτυχίες» εκείνης της περιόδου ήταν αποτέλεσμα των αθλητικών ικανοτήτων της ομάδας και όχι αυτά που διαμόρφωναν τα τζογαρίσματα στο παράνομο στοίχημα. Κανένας δεν μπορεί να μιλάει για τους «παικταράδες που έφερε ο πρόεδρος» αν δεν γνωρίζει με απόλυτη σιγουριά ότι ο ανταγωνισμός εντός των γηπέδων γινόταν επί ίσοις όροις. Βοούν οι «τακιμιές» με τα στημένα, τα «πιασίματα» με τους διαιτητές, οι διάφορες… αναποδιές! Πώς το είπε ο γνωστός «ιερέας της κερκίδας» στην Πρωινή; Για τον Μάκη τα ακατόρθωτα, ήταν κατορθωτά. Πριν ξεκινήσει κάθε ματς, το κέρδισε από τα αποδυτήρια…

Και με την… ευλογία του, ένα μονάχα και αποχωρώ: αν κάτι του πρέπει και του αξίζει του Μάκη Ψωμιάδη, αυτό είναι να τιμηθεί με τιμές αρχηγού… παρακράτους! Άλλο τίποτε δεν μπορώ να σκεφτώ!

ΥΠΕΡ ΛΟΥΚΟΥ

Έχοντας προ πολλού παραδώσει το «αντιμνημονιακό της πνεύμα», η κυβέρνηση αυτή έχει πια ελάχιστα πεδία και αναφορές για να αποδείξει την «αριστερή της καταγωγή». Ενίοτε, την επάρκεια και τις ικανότητες των υπουργών που τη στελεχώνουν. Ελάχιστα μεν, σημαντικά δε. Πεδία και τομείς που, εν πολλοίς, εμπεριέχουν και το πολιτικό της πλεονέκτημα. Όπως για παράδειγμα, αυτό του Πολιτισμού…

Δυστυχώς, οι αρχικές προσδοκίες που καλλιέργησε η παρουσία του Νίκου Ξυδάκη στο αρμόδιο υπουργείο μοιάζουν να υποχωρούν και να εξαντλούνται. Ο πολλά υποσχόμενος κύριος Μπαλτάς αποδεικνύεται ελάχιστα πειστικός και τα μάλα… ακαδημαϊκός! Χωρίς καμία διάθεση να συγκρουστεί με τις κομματικές (εδώ και καλλιτεχνικές) ιδιοτέλειες, χωρίς καν μια υποψία «πάθους», οράματος και δημιουργίας, έχει επαναπαυτεί (και παραδοθεί) στον μίζερο ρόλο του «ισορροπιστή»! Και ως γνωστόν, πολιτισμός με ισορροπίες, δεν…

Το ακόμη πιο ανησυχητικό; Ότι ο κύριος Μπαλτάς δείχνει να «προσαρμόζεται» πολιτικά και πρακτικά με όλα εκείνα τα απίθανα και βαρύγδουπα που περιέχονταν στο –γεμάτο από κρατικοδίαιτες αντιλήψεις– πολιτιστικό πρόγραμμα τους ΣΥΡΙΖΑ. Με όλα εκείνα τα «κολλήματα» και τις γραφειοκρατίες που κομίζουν τα βαρίδια των κομματικών μετριοτήτων και οι καλλιτέχνες του «ιδεολογικού διαλογισμού». Προσαρμογή (ή και υποταγή;) που επέφερε –κατά το μάλλον ή ήττον– και την απομάκρυνση του Γιώργου Λούκου από το Φεστιβάλ Αθηνών.

Χωρίς πολλά-πολλά: είναι όνειδος για την κυβερνώσα Αριστερά αυτή απόφαση. Και γίνεται τραγικά επικίνδυνη όταν η νομική της διάσταση βασίζεται σε ψιθύρους, εκδοχές και υποθέσεις!   

Δεν θα καθίσω να υπερασπιστώ το έργο του κυρίου Λούκου. «Μιλάει» από μόνο του και τα εγκώμια περιττεύουν! Ο άνθρωπος «πήρε» ένα ανυπόληπτο και παρηκμασμένο Φεστιβάλ (εκεί όπου ευδοκιμούσαν όλα τα «κομματικά φρούτα» και οι ημέτεροι) και κατάφερε μέσα σε λίγα χρόνια να το εκτοξεύσει σε γεγονός πανευρωπαϊκής εμβέλειας. Ναι, με λάθη, με παραλείψεις, με υπερβολές, με ελιτισμούς ίσως, αλλά σπουδαίο και εκλεκτό! Φωτεινό και ρηξικέλευθο. Πρωτοποριακό και γόνιμο. Και βαθιά νεανικό! Τι άλλο λοιπόν χρειάζεται για να τον σεβαστεί ένας υπουργός της Αριστεράς και να τον αναβαθμίσει; Και τι άλλο για να αποτελέσει το έργο του το «πολιτιστικό του παράδειγμα»;

Αντί όλων αυτών, ο κύριος Μπαλτάς, «πατώντας» επάνω σε μία «δικαστική εκκρεμότητα», αποπέμπει τον κύριο Λούκο από τη θέση του, στιγματίζοντάς τον μάλιστα και με τη ρετσινιά του καταχραστή! Και κάπως έτσι, οι επιτήδειοι άρχισαν ήδη να τρίβουν τα χέρια τους. Οι επιτήδειοι και οι μέτριοι.

Υ.Γ.:

Αναρωτιέμαι, η εμπλοκή του Γενικού Επιθεωρητή Δημόσιας Διοίκησης κυρίου Λέανδρου Ρακιντζή στην υπόθεση, συνηγορεί στη φερεγγυότητα της έρευνας; Αναρωτιέμαι, είπα…

    

"ΠΡΟΟΔΕΥΤΙΚΟΣ ΧΡΥΣΑΥΓΙΤΙΣΜΟΣ"

Είναι ο αγαπημένος σκιτσογράφος των ημι-διανοούμενων της ΔΗΜΑΡ και της ραμφο-χίπστερ γενιάς του Ποταμιού. Άντε και λίγο των εναπομεινάντων εις το ΠΑΣΟΚικόν… θέρετρον! Τον θαυμάζουν, τον λατρεύουν και τον κοινοποιούν μανιωδώς, ταυτιζόμενοι εξ ολοκλήρου με τη «θεματική του αποστολή» και την αίσθηση «προχώ» που εκπέμπουν οι εικαστικοί του κώδικες. Και για να το κάνω ακόμη πιο… βαθύ, θα προσέθετα και με τον πολιτικό του μινιμαλισμό! Ο λόγος φυσικά, για τον Δημήτρη Χαντζόπουλο! Άλλως πώς, για το επικοινωνιακό τοτέμ της πιο… χάι παρέας!

Με τον Χαντζόπουλο είχα «ανοίξει λογαριασμούς» από τότε που είχε «ανεβάσει» τη Ζωή Κωνσταντοπούλου και τη Ραχήλ Μακρή στη σκηνή ενός στριπτιτζάδικου, σατιρίζοντας (και καλά) τη στάση τους στο κλείσιμο της ΕΡΤ. Σκίτσο-επιτομή των αντισυριζικών του εμμονών που έμελε να ορίσουν μία μεγάλη περίοδο του έργου του. Εμμονές που κατέληξαν σε μια προβλέψιμη και ανιαρή μανιέρα.

Τώρα, ο σκιτσογράφος της Καθημερινής επανέρχεται στα «ενδιαφέροντά» μου με αφορμή την «εκφραστική διάθεση» που έχει αναπτύξει τον τελευταία καιρό με τους πρόσφυγες! Απόπειρα εντελώς αποστασιοποιημένη από το ανθρώπινο δράμα, ακραία κυνική και (εμμέσως πλην σαφώς) ταυτισμένη με την ακροδεξιά ρητορική.

Το ξεκίνησε με κάτι φαινομενικά αθώα σκίτσα (πρόσφυγες ωσάν αθλητές κολύμβησης υπό τους ήχους του Βαγγέλη Παπαθανασίου από τους Δρόμους της φωτιάς να καταφθάνουν στις ελληνικές ακτές), το συνέχισε πουλώντας  αντιπολιτευτική μούρη (με τον Τσίπρα σε ρόλο… πλανόδιου πωλητή ευαισθησίας να μεταφέρει σε ένα καρότσι θαλασσοπνιγμένους πρόσφυγες) και το τερμάτισε (;) με δύο χρυσαυγίτικης κοπής έπη, το ένα αισχρότερο από το άλλο!

Εν γνώσει μου ότι η περιγραφή ενός σκίτσου δεν είναι ό,τι καλύτερο για να αποδοθούν οι εντάσεις του περιεχομένου του μα και οι προθέσεις του σκιτσογράφου (συνήθως υπονομεύει και το θέμα του και την καλλιτεχνική του λειτουργικότητα), θα «δώσω» ατόφιο το σκηνικό και τον διάλογό του, έτσι όπως αυτά «εξελίσσονται» στο ένα από τα επίμαχα σκίτσα.

Ανοιχτά από μία ελληνική ακτή (κάτι σαν τη Μυτιλήνη), πλέει ένα σκάφος που ξεχειλίζει από πρόσφυγες. «Ακούγεται» η φωνή του καπετάνιου: με σίγουρο βάδισμα και μπλαζέ ύφος κατευθύνεστε προς την πλατεία. Η γεμάτη από σιγουριά και αυτοπεποίθηση φωνή ενός πρόσφυγα τον καθησυχάζει αμέσως: το καταλάβαμε καπετάνιε. Και τότε εκείνος θα σπεύσει να τους συγχαρεί έμπλεος από ενθουσιασμό: έτσι μπράβο, θέλω να φαίνεστε εκκεντρικοί!  

Ακριβώς έτσι! Εκκεντρικοί! Γι’ αυτό, την άλλη φορά που θα δείτε γυναίκες από τη Συρία, παιδιά από το Αφγανιστάν, παλικάρια ξεριζωμένα από τον τόπο τους και κοπέλες διαλυμένες από τη μεγάλη πορεία της σωτηρίας τους, μη «μασάτε»! Είναι η μπλαζέ εκδοχή της προσφυγιάς. Και η εκκεντρικότητα που τη συνοδεύει!

Επέλεξα να αναδημοσιεύσω το τελευταίο σκίτσο της «σειράς», για να έχετε ιδία άποψη και γνώμη. Ζητάω προκαταβολικά συγγνώμη για την αναπαραγωγή της αθλιότητας.

ΔΙΑΛΟΓΟΣ ΓΙΑ ΜΙΑ... ΓΚΙΟΛΑ!

Δεν είχα καμία διάθεση να ανοίξω ή να συνεχίσω μία συζήτηση γύρω από το έργο που προγραμματίζει η Περιφέρεια Ανατολικής Μακεδονίας-Θράκης στην περιοχή της Γκιόλας στη Θάσο. Ό,τι ήταν να πω, το είπα στο κείμενο της περασμένης εβδομάδας. Όμως, ένα σχόλιο του Αντιπεριφερειάρχη Καβάλας Θεόδωρου Μαρκόπουλου, με αναγκάζει να επανέλθω. Για έναν και μόνο λόγο: επειδή χαρακτηρίζει «αυθαίρετες διαπιστώσεις» όλα αυτά που συνόδευσαν την αντίθεσή μου στο συγκεκριμένο έργο.

Παραθέτω το σχόλιο του φίλτατου Θεόδωρου και επανέρχομαι: Αγαπητέ Μπάμπη Γαμβρέλη. Στο κείμενο σου έχεις συμπεριλάβει μία σειρά από αυθαίρετες διαπιστώσεις όσον αφορά τις προθέσεις μας, τις ενέργειές μας αλλά και τις αρμοδιότητες που έχουμε ως Περιφέρεια. Προσωπικά δεν μπορώ να συμφωνήσω με τη ματαίωση της βελτίωσης ενός δρόμου γιατί σε άλλα σημεία του δρόμου υπάρχουν… σκουπίδια.

Γνωρίζοντας εκ του σύνεγγυς τη γλωσσική επάρκεια του κυρίου Μαρκόπουλου, θα περίμενα να είναι περισσότερο ακριβής στη διαπίστωσή του περί «αυθαιρεσίας». Δεν το έπραξε και θεωρώ σκόπιμο να… βοηθήσω!

Είναι άραγε «αυθαίρετη» η διαπίστωση ότι στην υπό… «ανάπτυξη» περιοχή υπάρχει και λειτουργεί παράνομο κτίσμα υγειονομικού ενδιαφέροντος το οποίο (παραδόξως πώς) διέλαθε της προσοχής του κυρίου Μαρκόπουλου στην πρόσφατη (και από τον ίδιο επιβεβαιωμένη) επίσκεψή του εκεί;

Είναι άραγε «αυθαίρετη» η διαπίστωση ότι ολόκληρο το οδικό δίκτυο της Θάσου –άλλως και «τουριστικής ναυαρχίδας» της Περιφέρειας– ζέχνει στη βρώμα και το σκουπιδαριό; Δε λέω, καλή και φιλότιμη η προσπάθεια του κυρίου Μαρκόπουλου να «καλλωπίσει» την εικόνα μιλώντας για «σημεία του δρόμου», αλλά τον διαψεύδει η (οικτρή) πραγματικότητα. Για να μη μιλήσω για το τι συμβαίνει στα ενδότερα με τους… ιδιωτικούς σκουπιδότοπους!

Είναι άραγε «αυθαίρετη» η διαπίστωση ότι όταν ένα οδικό δίκτυο που «έρχεται» να αξιοποιήσει τουριστικά μία περιοχή, αλλά δεν συνοδεύεται από παράλληλες υπηρεσίες και παρεμβάσεις, ακυρώνει εξ αρχής τον ρόλο και τη λειτουργικότητά του; Ποια μελέτη του έργου εγγυάται τον σεβασμό και την προστασία του περιβάλλοντος από τα (κατά κανόνα) έξαλλα τουριστικά στίφη;

Είναι άραγε «αυθαίρετη» η διαπίστωση ότι τα δημόσια έργα πρέπει να διέπονται από την αρχή της «προτεραιότητας»; Αν συμφωνήσουμε ότι δεν είναι, τότε ποιος μπορεί να μας πείσει ότι ένας δρόμος προς την Γκιόλα είναι πιο αναγκαίος και πιο σημαντικός από τον δρόμο (ας πούμε) που θα ενώσει τον Θεολόγο με τα Κοίνυρα; Μα και το απλό: όταν προβάλλεις ως τουριστικό σου πλεονέκτημα το πολιτιστικό παρελθόν ενός τόπου, πώς μπορείς να αφήνεις τους αρχαιολογικούς χώρους στην κατάσταση που είναι σήμερα; Η καλοκαιρινή επίσκεψη του κυρίου Μαρκόπουλου στη Θάσο δεν συνοδεύτηκε από τις θλιβερές εικόνες της Αρχαίας Αγοράς και των αρχαιοτήτων της Αλυκής;

Επ’ αυτών –μα και άλλων τόσων που δεν είναι της ώρας– και η διαπίστωση για τις πολιτικές (ή κομματικές;) φούσκες που ανέδειξε τα τελευταία χρόνια η (όλων των βαθμών) Τοπική Αυτοδιοίκηση στον τομέα του τουρισμού. Το αν τώρα αυτή ήταν μία «αυθαίρετη διαπίστωση», μετά χαράς να την… πάρω όλη επάνω μου!

ΠΡΟΧΕΙΡΟΤΗΤΑ, ΕΜΠΑΘΕΙΑ Ή... ΓΡΑΜΜΗ;

 Αναμφίβολα, τα στελέχη, τα μέλη και οι φίλοι της Λαϊκής Ενότητας έχουν κάθε δικαίωμα (και λόγο) να ασκήσουν κριτική στην κυβέρνηση. Και την πιο αυστηρή, μάλιστα! Εξ άλλου, τους «ακολουθεί» (και τους «προστατεύει») το άλλοθι της… καθαρότητας! Ενδεχομένως και αυτή η «πολιτική αγνότητα» που διακρίνει τα μειοψηφικά ρεύματα της Αριστεράς. Τώρα πια μπορούν να μιλούν εκ τους ασφαλούς και με όλες τους τις «βεβαιότητες» ενδυναμωμένες! Αυτό όμως που δεν έχουν δικαίωμα να κάνουν είναι να προσαρμόζουν την αντικυβερνητική τους στρατηγική στα ψεύδη, τις «φήμες» και τις «διαρροές» που βρίσκονται ανεξέλεγκτα σκορπισμένες στο διαδίκτυο. Και να τις υιοθετούν χωρίς καμία επεξεργασία και διασταύρωση, «ανεμίζοντάς» τες ωσάν «παντιέρες αντεπίθεσης»!

Τα παραδείγματα είναι πολλά και καθημερινά! Θα πρόσθετα, και ενδεικτικά της αντιπολιτευτικής πενίας που διακρίνει τους  συντρόφους της ΛΑΕ. Ας «δώσω» όμως δύο από αυτά που «κυκλοφορούν» το τελευταίο διάστημα.

Τίτλος του πρώτου, ο ΣΥΡΙΖΑ ποινικοποιεί τους αγώνες στα διόδια και στις εθνικές οδούς. 3 χρόνια φυλακή στους παραβάτες! συνοδευόμενος από τις παρακάτω «λεπτομέρειες»: Με μια περίεργη διάταξη που ενσωματώθηκε στο νόμο για το σύμφωνο συμβίωσης ποινικοποιούνται οι κινητοποιήσεις όταν αυτές παρεμποδίζουν τη λειτουργία «κοινόχρηστης εγκατάστασης που εξυπηρετεί τη συγκοινωνία και ιδίως αυτοκινητοδρόμου, σιδηροδρόμου, αεροπλάνου, λεωφορείου, ταχυδρομείου ή τηλεγράφου που προορίζονται για κοινή χρήση». Οι ποινές φυλάκισης κυμαίνονται από ένα έως τρία έτη . Κατόπιν των παραπάνω ποινικοποιούνται οι καταλήψεις δημοσίων κτηρίων και διοδίων, τα μπλόκα των αγροτών, οι απεργίες στα ταχυδρομεία, καθώς και κάθε κατάληψη κοινόχρηστης εγκατάστασης που εξυπηρετεί τη συγκοινωνία ακόμη και οι πορείες στον δρόμο.

Είναι όμως έτσι; Σας παραπέμπω στα επίσημα κείμενα προς εξαγωγή έγκυρων και ασφαλών συμπερασμάτων!

Στο άρθρο 28 αναφέρεται: Αν η παρεμπόδιση της λειτουργίας της κοινόχρηστης εγκατάστασης δεν ήταν σημαντική, ιδίως εφόσον δεν ήταν μεγάλη διάρκειας ή έκτασης, επιβάλλεται ποινή φυλάκισης μέχρι έξι μήνες. Να το επαναλάβω; Ποινή φυλάκισης, έξι μήνες! Και παρακάτω, στο άρθρο 30: Το δικαστήριο όσον αφορά τα πλημμελήματα των άρθρων 290 και 292 δύναται να απαλλάξει τον δράστη από την ποινή, εφόσον πεισθεί ότι ο κίνδυνος που μπορούσε να προκληθεί ή προκλήθηκε ήταν ασήμαντος ή ότι δεν χρειάζεται να επιβληθεί ποινή, αν ο δράστης τέλεσε τη δράση για προάσπιση μείζονος κοινωνικού συμφέροντος.

Θέλετε τώρα και τον επίλογο του ρεπορτάζ; Ιδού: Αξιοσημείωτο είναι ότι από όλα τα αντιπολιτευόμενα κόμματα την διάταξη εντόπισε μόνο η Λαϊκή Ενότητα η οποία έβγαλε και ανακοίνωση…

Της ίδιας «αντιπολιτευτικής ποιότητας» είναι και η «εν θερμώ» κοινοποίηση του ρεπορτάζ από κάποιον ιστότοπο (κάτι μεταξύ σκυλολάιφστάιλ και παραπολιτικής) ονόματι… Parlapipas με τίτλο: Ο λαός πεινάει και οι υπαίτιοι ζητούν αναδρομικά. Από πού ορμώμενο το… λαϊκοσπαρακτικόν; Διαβάζω: Πολιτικοί που «βούλιαξαν» τη χώρα τα τελευταία χρόνια και την καταδίκασαν στα μνημόνια έρχονται τώρα και ζητούν με τόκο και αναδρομικά, διαφορές αποδοχών εκατομμυρίων ευρώ, αλλά και αποζημιώσεις για ηθική βλάβη με αγωγές τους στο Διοικητικό Πρωτοδικείο Αθηνών. Πολλοί μάλιστα εξ αυτών (είναι συνολικά 117) απασχόλησαν και απασχολούν τη Δικαιοσύνη για σκάνδαλα στα οποία ενεπλάκησαν… Οι πρώην βουλευτές διεκδικούν τις διαφορές των αποδοχών τους που «παράνομα», όπως ισχυρίζονται, δεν τους χορηγήθηκαν μετά την αύξηση των αποδοχών των δικαστικών λειτουργών, βάσει της επίμαχης απόφασης του Μισθοδικείου το 2006…

Με δεδομένο ότι η συντριπτική πλειοψηφία του «κοινού» του facebook σπάνια προχωράει στην ανάγνωση των κειμένων που συνοδεύουν τους τίτλους των αναρτήσεων, πολύ φυσικό, οι εντυπώσεις και τα συμπεράσματα να παράγονται αποκλειστικά από αυτούς. Μία «δυναμική» που υπονομεύει πλήρως την αλήθεια και την πραγματικότητα. Και εδώ ο τίτλος «φωνάζει» από μακριά τους… αντικυβερνητικούς του πόθους, φτιάχνοντας ιδανικά σενάρια για να ασκήσουν τα… θυμικά τους δικαιώματα οι «καθαροί» και οι «ανυποχώρητοι».

Οι οποίοι, απέχοντας από τον κόπο να διαβάσουν τα «ψιλά γράμματα» του ρεπορτάζ, θα «χάσουν» το ουσιώδες: ότι στον επίλογό του υπάρχει και μία ανακοίνωση του Γραφείου Τύπου της Βουλής που βάζει τα πράγματα σε μία… τάξη! Διαβάστε την: Όταν το 2007 με τον Ν. 3620/2007 δόθηκαν αναδρομικά έκτακτες παροχές στους δικαστικούς λειτουργούς, η Βουλή αποφάσισε ότι οι παροχές αυτές δεν θα ισχύσουν και για τους βουλευτές. Επίσης, όταν το 2008 με τον Ν. 3661/2008 αυξήθηκαν σημαντικά οι αποδοχές των δικαστικών λειτουργών, η Βουλή αποφάσισε ότι η αύξηση αυτή δεν αφορά στους βουλευτές... Προκειμένου να ισχύσει και για τους βουλευτές οποιαδήποτε διάταξη νόμου που αφορά σε αποδοχές δικαστικών λειτουργών θα πρέπει να υπάρξει κοινή απόφαση του προέδρου της Βουλής και του υπουργού Οικονομικών. Τέτοια απόφαση ουδέποτε εκδόθηκε, ούτε βεβαίως πρόκειται να εκδοθεί.

Παγιδευμένοι σε προσωπικές μικρότητες και στους γνώριμους φανατισμούς των «ιδεολογικών εμφυλίων» της Αριστεράς, τα στελέχη και τα μέλη της Λαϊκής Ενότητας χάνουν ένα πολύ μεγάλο μέρος των πολιτικών τους πλεονεκτημάτων. Τόσο που να τους καθιστά αφερέγγυους ακόμη και στα… απλά!