ΔΙΑΛΟΓΟΣ ΕΞ ΑΠΟΣΤΑΣΕΩΣ

Τον Κώστα τον Λαλένη τον σέβομαι και τον αγαπάω ιδιαίτερα. Ήταν και παραμένει ένας «ευγενής της Αριστεράς». Ένας άνθρωπος που μαζί του απολαμβάνεις κάθε είδος συζήτησης. Ειδικά εκείνες που «βράζουν» μέσα στη ζωηράδα των διαφωνιών. Ο Κώστας «έρχεται» από εκείνη την ξεχωριστή μεταπολιτευτική «φουρνιά» που καλλιεργήθηκε στο πολιτικό εργαστήρι του ΚΚΕ εσωτερικού. Αριστοκρατικά σεμνός και εκλεκτά λαϊκός. Ακόμη και οι κατά καιρούς «πολιτικές του αποστάσεις», είχαν πάντα ένα «θεμέλιο ευθύνης». Έντονη, έτσι κι αλλιώς, προσωπικότητα, γίνεται ακόμη πιο ελκυστική χάριν ενός γοητευτικού (και εξόχως ελεγχόμενου) ελιτισμού που, με την έμφυτη ικανότητά του, κατορθώνει να τον ανάγει σε… σπουδή!

Την περασμένη Τετάρτη, έγραψα ένα κείμενο (http://gavrefl.blogspot.gr/2016/01/blog-post_14.html) στο οποίο «υμνούσα» την απλότητα και το «οικιστικό ήθος» των παλαιών. Ενδεχομένως και με μία «διάθεση υποτίμησης» των τεχνοκρατών που, με τον έναν ή τον άλλον τρόπο, εμπλέκονται στη δημιουργία του χωροταξικού χάους που βιώνει σήμερα το σύνολο του αστικού μας τοπίου. Επ’ αυτού του κειμένου, ο Κώστας Λαλένης έγραψε ένα μικρό σχόλιο-απάντηση στα όσα (κατά τη γνώμη του) χρήζουν «διόρθωσης» και αναστοχασμού. Κρίνοντας ότι οι σκέψεις του αξίζουν μεγαλύτερης προβολής από αυτήν που παρέχει η προσωπική μου σελίδα στο facebook, τις παραθέτω αυτούσιες: 

Επισημαίνω Ιστορικές ανακρίβειες. Παραδοσιακοί οικισμοί υπήρξαν και υπάρχουν σχεδόν παντού, αλλά σημαντικά συγγενή σε εμάς παραδείγματα είναι τα της Λεκάνης της Μεσογείου, και της κεντρικής ζώνης της Ευρώπης. Αλλού διατηρήθηκαν σε πολύ καλλίτερο βαθμό από τους δικούς μας, παρόλο που οι επιδράσεις των "ξένων" ήταν πολύ εντονότερες και από πιο παλιά. Το εδώ κύμα καταστροφής αναπτύχθηκε μετά την δεκαετία του 60, όταν οι ντόπιοι αντιλήφθηκαν την γοητεία του εύκολου πλουτισμού. Αυτό, σε συνδυασμό με την έλλειψη σχετικής παιδείας, οδήγησε στην υπερεκμετάλλευση της γης.

Η αρνητική επιρροή των ξένων εστιάστηκε στη δημιουργία μεγάλων ξενοδοχειακών μονάδων, εκτός οικισμών. Αντίθετα, μέσα σε πολλούς οικισμούς, υπήρξε θετική παρέμβαση ξένων, που αγόρασαν σπίτια και σεβάστηκαν ιδιαίτερα την ντόπια αρχιτεκτονική. Έδωσαν μάλιστα και σημαντικά παραδείγματα περιβαλλοντικής συνείδησης, που εδώ έφτασε με διαφορά φάσης. Τέλος, τα πρώτα πολεοδομικά νομοθετήματα στην Ελλάδα, από τις αρχές του 19ου αιώνα, αποδείχθηκαν απαραίτητα, γιατί υποχρέωναν σε κανόνες υγιεινής στην δόμηση και στα δίκτυα, και περιόρισαν τις επιδημίες που θέριζαν πόλεις και χωριά.

Οι παραδοσιακοί οικισμοί όπως είναι σήμερα, που καμαρώνουμε για την αισθητική τους, δεν ήταν έτσι και παλιά. Εκτός από μερικά σπίτια εύπορων προεστών, τα πολλά φτωχόσπιτα ήταν μικρά, με αποθήκες και στάβλους, και κακές συνθήκες υγιεινής. Η πολεοδόμηση, όπου ακολουθήθηκε από νωρίς, βελτίωσε σημαντικά τις ντόπιες συνθήκες -στο βαθμό βέβαια που γινόταν σεβαστή. Αυτό φαίνεται τόσο σε πόλεις, όσο και σε μικρότερους οικισμούς, αν συγκριθούν με βάση τα εκάστοτε χρονικά στοιχεία του σχεδιασμού τους. Οι απόψεις που ωραιοποιούν απόλυτα το παρελθόν, είναι ανακριβείς, και στον τομέα υγείας και επικίνδυνες. Η παράδοση ποτέ δεν υπήρξε κολυμβήθρα του Σιλωάμ. Και ειδικά για την ελληνική ύπαιθρο, ειπώθηκε κάτι πολύ εύστοχο από χιουμορίστα λόγιο, που δεν θα το επαναλάβω δημόσια, γιατί δεν θέλω να προσβάλλω τα χρηστά ήθη πολλών αναγνωστών.

Να μου επιτραπούν δύο λόγια προς «αποκατάσταση» ορισμένων πραγμάτων: ειλικρινά, δεν είχα καμία πρόθεση να ασχοληθώ «ιστορικά» με το θέμα. Το είδος με υπερβαίνει. Υπάρχουν ειδικοί και αρμόδιοι γι’ αυτά και στα «χωράφια» τους δεν θα έμπαινα ποτέ. Αν κάτι προσπάθησα να επισημαίνω –και το οποίο νομίζω ότι απαντά εμμέσως στην άποψη του Κώστα– βρίσκεται στην παρακάτω παράγραφο του κειμένου. Την αντιγράφω, μπας και διέλαθε της προσοχής του:

Δεν είμαι κυριευμένος από «αντιδιαφωτιστικά πνεύματα». Ούτε κομίζω ευφάνταστες νοσταλγίες και εξιδανικευμένες αναμνήσεις. Αν κάτι προσπαθώ να πω είναι ότι την ταυτότητα ενός τόπου την καθορίζει ο τρόπος με τον οποίο οι άνθρωποι «υποδέχονται» τα ορμητικά ρεύματα των «άλλων πολιτισμών». Ο τρόπος με τον οποίο «στήνουν» τις δικλίδες ασφαλείας για να αφομοιώσουν την εισερχόμενη πρόοδο. Και κατόπιν, τι επιλέγουν ως χρήσιμο και ευεργετικό για να βιώσουν μαζί του. Προπάντων; Τι θα απορρίψουν!

Αυτά, μαζί με ένα υστερόγραφο: εντελώς συμπτωματικά, αυτές τις ημέρες, (ξανα)διαβάζω το Εγώ ειμί φτωχός και πένης του Γιάννη Τσαρούχη. Το συνιστώ ανεπιφύλακτα και σε εσάς. Ειδικά αν το «συνδυάσετε» και με το Ευλογημένο Καταφύγιο του Φώτη Κόντογλου.

ΨΩΝΙΣΑΜΕ ΑΠΟ... ΣΒΕΡΚΟ !

Συγγνώμη τώρα, αλλά χρειαζόταν να πετάξει αυτήν τη μαλακία για τα δίδακτρα στο Δημόσιο Σχολείο για να καταλάβετε πόσο αστροπελέκι είναι το άτομο; Τόσα χρόνια δεν τον βλέπατε στην ΕΤ3; Τον κόβατε για έξυπνο; Σας έδινε την εντύπωση του… ξυραφιού; Τίποτε δεν σας έβαζε σε υποψίες ότι αργά ή γρήγορα θα την πετάξει τη ρουκέτα;

Θα μου πείτε, οι φωστήρες του ΣΥΡΙΖΑ δεν έχουν ευθύνη που πήγαν και τον μοστράρανε σε εκλόγιμη θέση στο ψηφοδέλτιό τους και μας τον κατσίκωσαν και στο κοινοβούλιο; Έχουν και παραέχουν και μαζί σας στη γκρίνια και τα σιχτίρια, αλλά, κακά τα ψέματα, από το 4 στο 28% δεν εκτοξεύεσαι χωρίς κινδύνους. Όλο και κάτι θα σου προκύψει στην πορεία. Αλλά να πούμε και το άλλο: ήταν ποτέ ο ΣΥΡΙΖΑ κόμμα που τα μέλη του θα μπορούσαν να υπερηφανευτούν για την ιδεολογική του συνοχή; Πολιτική σούμα ήταν, ετερόκλητη και (ολίγον)… φευγάτη!

Γι’ αυτό, ας κατεβάσουμε τον πήχη των προσδοκιών μας και ας προσαρμοστούμε. Κάτι τέτοιοι τύποι σαν τον Τριανταφυλλίδη δεν πρόκειται να λείψουν! Και καλό θα είναι, οι σύντροφοι από την… ρομαντική συνιστώσα, να κατέβουν όσο το δυνατόν πιο γρήγορα από τα «αριστερά τους νέφη» και να προσγειωθούν στην πραγματικότητα. Τα μπουμπούκια είναι πολλά και θα τα βρίσκουν τακτικά μπροστά τους.

Εμένα πάντως, άλλα είναι αυτά που με ανησυχούν και με τσιτώνουν! Δεν μπορεί, ρε Τσίπρα, να στη «βγαίνει» πιο μάγκας η Γεννηματά που με συνοπτικές (αλά Αντρέα) διαδικασίες «τελείωσε» στο πι και φι τον Γρηγοράκο επειδή πήγε και ψέλλισε κάτι καλό για τον Μητσοτάκη κι εσύ να κάθεσαι να ακούς τις μπαρούφες του (κάθε) Τριανταφυλλίδη, παριστάνοντας το… παγώνι! Δεν λέει, ρε τσίφτη! Το «πονάς» πολύ πράγμα! Το… γαμάς! Πώς αλλιώς να στο πω;

Γιατί, αγόρι μου, αν η κυβερνητική συνοχή εξαρτάται από τον κάθε ανισσόροπο και τον κάθε τυχάρπαστο, χέστο! Γύρνα το στο τσάμικο κι άσε μας να κάνουμε αλλιώς τα… αριστερά μας κουμάντα. Χρόνια στο κουρμπέτι, θα τη βρούμε την άκρη…

ΚΟΨΕ ΚΑΤΙ ΠΡΟΕΔΡΕ...

Κάτσε τώρα, Άγγελε, γιατί μ’ έχεις καταμπερδέψει. Σηκώθηκες προχθές στην κοπή της πρωτοχρονιάτικης πίτας του Επιμελητήριου και, απευθυνόμενος (κυρίως) προς τους βουλευτές της κυβέρνησης, είπες ότι: θα είμαστε απέναντί σας και θα σας χαρακτηρίσουμε ανεπιθύμητους, όπως κάναμε με τους προκατόχους σας, αν πάτε να περάσετε κάτι που είναι αντίθετο με τα συμφέροντας των επιχειρηματιών…

Εγώ μαζί σου, βρε Άγγελε, σε αυτά τα… επαναστατικά, αλλά θα μου επιτρέψεις μία μικρή και άδολη παρατήρηση: εφ’ όσον έχεις ήδη χαρακτηρίσει κάποιους ανεπιθύμητους, πώς συνεχώς και αδιαλείπτως τους καλείς στις εκδηλώσεις του φορέα που ως πρόεδρος εκπροσωπείς; Γιατί εγώ που παρακολουθώ με μανία τα… δρώμενα, δεν είδα να απουσιάζουν από πουθενά εκείνοι που τα τελευταία είκοσι χρόνια έχουν βάλει την υπογραφή τους σε νόμους και αποφάσεις που ΚΑΙ την

επιχειρηματικότητα έχουν διαλύσει ΚΑΙ τον νομό της Καβάλας τον κατάντησαν από πρωταγωνιστή σε κομπάρσο της Περιφέρειας. Όλοι τους, πρώτη μούρη και καλοδεχούμενοι!

Γι’ αυτό, με όλη την αγάπη, κρύβε λόγια. Δεν σε παίρνει! Ή για να το πω πιο… σικ, δεν έχεις την έξωθεν καλή μαρτυρία! Που σημαίνει, αν ήθελες να «πουλήσεις μαγκιά» στους τωρινούς, έπρεπε να είχες «καθαρίσει» με τους προηγούμενους. Δεν το έκανες, το «κλείνεις» και πας παρακάτω.

Θα μου πεις, υπάρχει και αυτό το… ιδεολογικόν που μας ορίζει! Σωστά! Πρώτη φορά τους βρήκες απέναντί σου τους «κρατιστές», κάτι το εντυπωσιακό έπρεπε να βρεις για να τους τα «ρίξεις». Κι επειδή όλα αυτά με τα νούμερα και τα ποσοστά, κομματάκι κουραστικά και επαναλαμβανόμενα είπες να την «δεις»… αγανακτισμένος!

Αλλά και πάλι «δεύτερος», καλέ μου Άγγελε. Καμία πρωτοτυπία! Γιατί, αν θυμάσαι, εκείνοι που διέπρεψαν στο σπορ των «επικηρύξεων (και με τους οποίους τώρα ταυτίζεσαι), ήταν οι «λαϊκιστές των πλατειών» με τους οποίους εσύ… καμία σχέση! Ούτε από μακριά δεν ήθελες να τους δεις! Και πώς αλλιώς, όταν στη θέση των «ανεπιθύμητων» εκείνων των καιρών ήταν οι κομματικοί σου ομογάλακτοι. Άλλοι καιροί, άλλα ήθη, άλλες… καταδιώξεις!

Και μιας και το έφερε η κουβέντα, ας μην το αφήσω στα… αζήτητα: τα 60 και τα 80 ευρώ αύξηση στους δημόσιους υπαλλήλους, Άγγελέ μου, δεν θα «ταξιδέψουν» για Ελβετίες μεριά και Λινχεστάιν. Στην αγορά και τις επιχειρήσεις θα πέσουν. Κι αν δεν με πιστεύεις, ρώτα και στα… Public!

ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΗ... ΜΟΔΑ!

Τις εστί πλούσιος; Ο εν τω ολίγω αναπαυόμενος…

Στα παλιά χρόνια, δεν υπήρχαν ούτε ρυμοτομικά ούτε χωροταξικά ούτε μελετητές. Ή, κι αν υπήρχαν, ελάχιστα απασχολούσαν τις κοινωνικές αγωνίες. Οι άνθρωποι, οι απλοί άνθρωποι, μπολιασμένοι διαχρονικά στη σοφία του λιτού, φορείς μιας οικιστικής παράδοσης που βασίζονταν στο μέτρο και την απλότητα, με την έμφυτη αυτοσυγκράτησή τους και την πηγαία τους αυτογνωσία, κατόρθωσαν να δημιουργήσουν ένα αστικό περιβάλλον εξόχως όμορφο και λειτουργικό.

Θέλω να πω ότι ο άνθρωπος από μόνος του, έχει την ικανότητα να αυτορυθμίζεται στη βάση των αναγκών και των προτεραιοτήτων του. Και ταυτόχρονα να είναι αυθεντικά δημιουργικός. Ατόφιος και γνήσιος. Γι’ αυτό και αληθινός!

Το πράγμα στην πατρίδα μας άρχισε να χαλάει με τον ερχομό της… μόδας! Από τα χρόνια του Όθωνα κρατάει η… άλωση! Από τότε που στα «δώρα των Δαναών» περιλαμβάνονταν ακόμη και οι ζωγράφοι της Σχολής του Μονάχου, οι όποιοι, άμα τη αφίξει τους, ξεκίνησαν να γεμίζουν τις εκκλησιές μας με ροδαλά αγγελάκια και κοσμικές μαντόνες, ανάγοντας τον Γιόχαν Σράουντολφ σε… εθνική σχολή! Τα ίχνη μας έσβηναν και χάνονταν μέσα στις ασβεστωμένες επιφάνειες των βυζαντινών εικόνων. Τα καθρεφτάκια του Διαφωτισμού είχαν πιάσει δουλειά και οι αντανακλάσεις τους επώαζαν την εισβολή. Επιμελώς αργά, οι εξωτερικές διαβρώσεις αδρανοποιούσαν και μόχλευαν τον «κυτταρικό μας πολιτισμό». Απροετοίμαστοι καθώς, θα παραδοθούμε, αμαχητί σχεδόν, στο θάμπωμα!

Μην παρεξηγηθώ: δεν είμαι κυριευμένος από «αντιδιαφωτιστικά πνεύματα». Ούτε κομίζω ευφάνταστες νοσταλγίες και εξιδανικευμένες αναμνήσεις. Αν κάτι προσπαθώ να πω είναι ότι την ταυτότητα ενός τόπου την καθορίζει ο τρόπος με τον οποίο οι άνθρωποι «υποδέχονται» τα ορμητικά ρεύματα των «άλλων πολιτισμών». Ο τρόπος με τον οποίο «στήνουν» τις δικλίδες ασφαλείας για να αφομοιώσουν την εισερχόμενη πρόοδο. Και κατόπιν, τι επιλέγουν ως χρήσιμο και ευεργετικό για να βιώσουν μαζί του. Προπάντων; Τι θα απορρίψουν!

Στα «χίλια μύρια κύματα» της νεώτερης Ιστορίας μας, καθοριστικό ρόλο στη συλλογική μας πτώση έπαιξε ο πνευματικός στραβισμός και τα εθνικά μαϊμουδίσματα της ημετέρας εξουσίας, με κύριους πρωταγωνιστές τα πρόσωπα που την υπηρέτησαν. Αυτά που εύστοχα κάποτε ο Βάρναλης θα χαρακτηρίσει ως δειλά, μοιραία κι άβουλα…!

Με αυτούς φτάσαμε ως εδώ, καταφέρνοντας στο διάβα μας να ισοπεδώσουμε κάθε τι ξεχωριστό και ιδιαίτερο. Κάθε τι που όριζε τη διαφορετικότητά μας. Αυτοί εξαφάνισαν τη λαϊκή μας αρχιτεκτονική, αυτοί μετέτρεψαν τις απλωσιές των πόλεων σε ασφυκτικά γκέτο, αυτοί βρήκαν τα νησιά μας «αθώα» και «αγαθά» και τα παρέδωσαν απροστάτευτα στην τουριστική σφαγή. Αυτοί και οι σημερινοί τους απόγονοί…

Που εξακολουθούν να μας «ταΐζουν» ανάπτυξη με καινούρια χωροταξικά και νέες πολεοδομίες! Αλλά πάντα με τα ίδια καθρεφτάκια…

Φωτογραφία: Το χωριό Λιμενάρια πριν την... ανάπτυξη.

ΔΙΑΛΟΓΟΣ ΓΙΑ ΜΙΑ... ΓΚΙΟΛΑ (συνέχεια)

Από τον Αντιπεριφερειάρχη Καβάλας Θεόδωρο Μαρκόπουλο έλαβα την παρακάτω επιστολή, ως απάντηση των όσων είχα εκφράσει σε άρθρο μου τη περασμένη εβδομάδα. ((Το ιστορικό του διαλόγου στις διευθύνσεις: http://gavrefl.blogspot.gr/2015/12/blog-post_31.html και  http://gavrefl.blogspot.gr/2016/01/blog-post_5.html)

Κύριε Γαμβρέλη, αγαπητέ Μπάμπη.

Το δημοσίευμα σου στην 2η σελίδα της σημερινής (5/1) ¨Νέας Εγνατίας¨ με υποχρεώνει να διευκρινίσω:

Πρώτον: Πρόθεση της Περιφέρειας είναι η βελτίωση του δρόμου προς την γκιόλα (ως 200m πριν από αυτήν) έτσι ώστε οι πολλές χιλιάδες των επισκεπτών της να μπορούν να την επισκέπτονται με ασφάλεια.

Δεύτερον: Η τήρηση της νομιμότητας σε όλες τις περιπτώσεις αυθαιρεσιών στο νησί αλλά και παντού κατανέμεται από την νομοθεσία σε μία σειρά φορέων, σύμφωνα με όσα ορίζουν οι νόμοι. Δεν πρέπει να μένουμε μόνο στο τι βλέπει ο Αντιπεριφερειάρχης ή ο κάθε πολίτης αντίστοιχα!

Τρίτον: Είναι αφελές να συγκρίνουμε, μη συγκρίσιμα έργα, μεταξύ τους. Είναι εντελώς διαφορετική περίπτωση η κατασκευή του δρόμου ¨Θεολόγος-Κοίνυρα¨, με την ¨βελτίωση της βατότητας της οδού προς την γκιόλα¨, τόσο από τεχνική, κατασκευαστική μελετητική, περιβαλλοντική και χρηματοδοτική πλευρά. Είναι εντελώς άλλο επίπεδο σχεδιασμού. Τα 3 παραπάνω σημεία μπορούν να επεκταθούν και να αναλυθούν ευρύτερα. Αποτελεί, όμως, όντως «αυθαίρετη» διαπίστωση, η σύγκριση του δρόμου  «ΘεολόγοςΚοίνυρα» με τον δρόμο της γκιόλας και η επίκληση της «αρχής της προτεραιότητας» αποτελεί τουλάχιστον αστοχία.

Αγαπητέ Μπάμπη Γαμβρέλη.

Ολοκληρώνοντας την παρέμβαση μου επί του δημοσιεύματος σου θέλω να επαναλάβω ότι οφείλουμε πρώτον να εφαρμόζουμε ένα τουριστικό αναπτυξιακό πρόγραμμα, το οποίο το έχουμε. (Θυμήσου ότι πριν την διοίκηση Παυλίδη δεν είχαν ποτέ συζητηθεί θέματα όπως η ΟΧΕ, η viza 72 ωρών και το ΠΠΧΣΑΑ, το οποίο δικαιώνει για πρώτη φορά εύλογα αιτήματα του νόμου Καβάλας που χρόνιζαν επί δεκαετίες). Δεύτερον, η υποχρέωση να σεβόμαστε το φυσικό περιβάλλον, τον πολιτιστικό, το Ιατρικό περιβάλλον και να αποδεχόμαστε έμπρακτα τις αρχές της ολοκληρωμένης ανάπτυξης. Η συγκεκριμένη παρέμβαση μας πληρεί αυτές τις προϋποθέσεις. Σε κάθε μία περίπτωση, εάν θες να επεκταθείς επί του θέματος, επιζήτησε όση ενημέρωση (εμπεριστατωμένη και υπεύθυνη) χρειάζεσαι  και τόσο εγώ, όσο και η Π.Ε. Καβάλας και Θάσου, θα σου την παράσχουμε.

Με εκτίμηση Θεόδωρος Α. Μαρκόπουλος Αντιπεριφερειάρχης Καβάλας.

Κύριε Μαρκόπουλε, αγαπητέ Θεόδωρε.

Σπεύδω εξ αρχής να εξάρω τον πολιτισμό και την ευγένεια που διακρίνει τον πολιτικό σου βίο, μικρό δείγμα του οποίου αποτελεί και το περιεχόμενο αυτής της επιστολής. Αν μη τι άλλο, ο διάλογος μαζί σου είναι μία ξεχωριστή και πολύτιμη εμπειρία. Επί του θέματος και εν συντομία:

Πρώτον: Είναι σαφές ότι εκτιμούμε εντελώς διαφορετικά τον τρόπο «ανάπτυξης» της συγκεκριμένης περιοχής. Η δικιά μου «πίστη» στη «φυσική λειτουργία» του περιβάλλοντος, προφανώς δεν σε πείθει. Επίτρεψέ με όμως να την υποστηρίζω ως… ιερή!

Δεύτερον: Επειδή η πνευματική σου παιδεία και καλλιέργεια σού επιτρέπει να γνωρίζεις (και να αναγνωρίζεις) τον ιστορικό ρόλο του Προσώπου, φρονώ ότι αναφορές σε «υπηρεσίες», «νομοθετήματα» και «φορείς», αναιρούν σε μεγάλο βαθμό την αξία της «προσωπικής ευθύνης». Καλά τα «εργαλεία», αλλά όλα… Από προσώπου άρξασθε.*

Τρίτον: Αν δεν κάνω λάθος (που μάλλον, δεν), ποτέ δεν έθεσα σε σύγκριση ανόμοια (τω όντι) έργα. Αυτό που επί λέξει υποστήριξα ήταν ότι τα δημόσια έργα πρέπει να διέπονται από την αρχή της προτεραιότητας. Αρχή που απαραιτήτως πρέπει να συνοδεύεται από οργανωμένους σχεδιασμούς στη βάση των γενικών αναγκών. Αν μία τέτοια προσέγγιση αναφορικά με το ρόλο και την εκτέλεση των δημοσίων έργων εκτιμάται ως «άστοχη», δεν έχω παρά να επιδοθώ επισταμένως στο… σημάδι! Επ’ αυτού όμως, ίσως χρειαστώ και τη βοήθεια των… ημι-ανάδοχων του επίμαχου δρόμου. Κάτι παραπάνω θα ξέρουν!

                                                                                                                                   

*http://gavrefl.blogspot.gr/2014/05/blog-post_29.html