ΑΦΡΟΔΙΣΙΑΚΑ ΚΑΙ ΜΗ

Ανησυχώ, σύντροφοι! Πέρασε πάνω από ένας μήνας και ακόμη δεν είδα παρέμβαση Μουρτασάγα!

Φαίνεται ότι η θαυματουργή εικόνα της Παναγίας της Βηματάρισσας έχει πολύ μεγάλο «σουξέ» και «ζήτηση», γι’ αυτό και οι γέροντες της Μονής Βατοπαιδίου φρόντισαν να μην αφήσουν κανέναν παραπονούμενο! Έφτιαξαν αντίγραφα και τα κυκλοφορούν ανά την Ελλάδα σε μορφή… περιοδείας!

Στην… τράμπα, η Μονή Βατοπαιδίου υποδέχτηκε από την Κέρκυρα (όπου «αναπαύεται») την ιερή παντόφλα του Άγιου Σπυρίδωνα! Να θέλεις να αγιάσεις και να μη σε αφήνουν!

Αχ μωρέ, καλά που είναι και αυτό το facebook και μαθαίνω ότι ο σύντροφος Σιμιτσής βρέθηκε με άλλους αυτοδιοικητικούς του Ευρωπαϊκού Σοσιαλιστικού Κόμματος στην Ιταλία για να συμμετάσχει στην ημερίδα με θέμα την (κάθεστε;)… Κυκλική Οικονομία!!! Δεν «ισιώνει» με τίποτε το πράμα!

Υπάρχουν και χε ι ρ ό τ ε ρ α ! Σχολεία για την καταπολέμηση της ομοφυλοφιλίας θα ιδρύσει, λέει, ο Αρχιεπίσκοπος Κύπρου (ναι, αυτός που είπε ότι οι νεοναζί της Κύπρου πρέπει να μπουν στη Βουλή), τονίζοντας ότι οι ομοφυλόφιλοι είναι διαταραγμένες προσωπικότητες και… μη φυσιολογικοί. Και προς επίρρωση του λόγου του, έφερε ως «φυσιολογικό» παράδειγμα τους… μοναχούς! Να φταίει το… θυμίαμα;

Μπαλάφας: Θα θέλαμε να συνευρεθούμε με το ΠΑΣΟΚ.

Κρεμαστινός: Το ΠΑΣΟΚ θα μπορούσε να συγκυβερνήσει με τον ΣΥΡΙΖΑ.

Έλα τώρα που γυρίζει!

Στην εκδήλωση του 5ου Γενικού Επαγγελματικού Λυκείου Καβάλας, ο προσκεκλημένος ομιλητής (και… εξυπνότερος Έλληνας), ξεκίνησε την ομιλία του, διερωτώμενος αν οι μαθητές προσήλθαν να τον ακούσουν εκτελώντας «καταναγκαστικά έργα» υπό το φόβο ότι τα τιμωρηθούν αυστηρά, κατά το πρότυπο της Β. Κορέας! Κόψε κάτι, ρε τιτανόμεγιστε!

Είπε και το άλλο έξυπνο ο… εξυπνότερος: Αν οι νέοι αποφάσιζαν για το επαγγελματικό τους πεδίο στα 6 τους χρόνια, πριν μπουν στην εκπαίδευση, σήμερα όλοι θα ήταν πυροσβέστες, επειδή η Πυροσβεστική έχει πολύ όμορφα κόκκινα αυτοκίνητα… Κι εγώ, ρε φίλε, που το μόνο κόκκινο που ήξερα στα 6 μου ήταν το… σφυροδρέπανο, για πού με «κόβεις»; Για… Κιμ μεριά;

Ανάρτηση στο facebook του Θανάση Χειμωνά, τομεάρχη Πολιτισμού του ΠΑΣΟΚ: Και να προσέχουν κάτι πασοκάκια που με βρίζουν με τη φάτσα τους. Μπορεί να τους πετύχω σε κάνα συνέδριο και να ψάχνουν τον κώλο του μετά. Μιζέρια, Θανάση μου! Σε πασοκικούς κώλους ξεπέσαμε;

Μελέτη του Πανεπιστημίου της Οκλαχόμα βρήκε ότι η συχνή παρακολούθηση πορνό μάς κάνει να έχουμε πιο θετική στάση απέναντι στην θρησκεία εξαιτίας αυξημένων αισθημάτων ενοχής! Πάραυτα για εξομολόγηση!

Ρεπορτάζ της ΕΡΤ από την Αστόρια για τις αμερικάνικες εκλογές και 3 στους 5 ομογενείς να δηλώνουν υπέρ του Τραμπ! Λογικό μέσα σε τέτοια κακογουστιά!

Στο 4% η δημοτικότητα του Ολάντ. Άντε, σε λίγο θα πιάσει το ποσοστό της… αγελαδίτσας της ΦΑΓΕ με τα λιγότερα λιπαρά!

Σοβιετία! Ο Μπάμπης Παπαδημητρίου δίνει συγχαρητήρια στο ΚΚΕ επειδή κατάφερε να κινητοποιήσει τους συνταξιούχους και να τους κατεβάσει στους δρόμους!

Εντάξει, να αντέξω χωρίς Φίλη, να αντέξω χωρίς Παρασκευόπουλο, να αντέξω χωρίς Ξυδάκη, άντε και χωρίς Φωτιάδη και Μπόλαρη! Χωρίς Τζάκρη όμως με τίποτε!

ΠΕΘΑΙΝΟΝΤΑΣ ΓΙΑ ΜΥΘΟΥΣ!

Οι μύθοι υπήρξαν πάντα αναπόσπαστο κομμάτι του «εθνικού μας φρονήματος». Ηρωικοί κατά βάση, καθόρισαν ένα μεγάλο μέρος των ιστορικών μας αφηγήσεων (επίσημων και μη) και δημιούργησαν μία «συλλογική ψευδαίσθηση», ικανή στο να μετουσιώνει το περιεχόμενό τους σε φυλετικά παραδείγματα υπεροχής. Μύθοι που, στις περισσότερες περιπτώσεις, λειτούργησαν καταλυτικά στις περιγραφές των «εποποιιών του έθνους».

Συνήθως, το «φρόνημα» αυτό συντηρείται και αναπαράγεται μέσα από τις εθνικές εορτές, η αισθητική των οποίων αποτελεί τον ιδανικό τόπο για να αναπτυχθούν και να ακμάσουν κάθε λογής ψεύδη και υπερβολές.

Πλάι σε αυτήν την παρα-ιστορική πλάνη (στην καλλιέργεια της οποίας πρωτοστατεί ακόμη η «προαύλια μάθηση» των σχολικών εγχειριδίων και τελετών), ήρθαν να προστεθούν τα τελευταία χρόνια και οι «πρόθυμοι αφηγητές» του διαδικτύου, προβάλλοντας και προωθώντας μία νέα «εθνική μυθολογία», αντιπαραθέτοντάς την (ιδανικά θα έλεγα) με την «ηρωική πενία» των καιρών.

Φέτος, ο… διαδικτυακός εορτασμός της 28ης Οκτωβρίου κατέγραψε δύο νέες (κραυγαλέες) περιπτώσεις «μεγαλείου και περηφάνιας», ο μύθος των οποίων εξυπηρετεί έναν και μόνο στόχο: να αναδείξει τη νεοελληνική ηττοπάθεια, μοχλεύοντας το «πατριωτικό μας ορμέμφυτο» με ρητορικές κορόνες του στυλ γιατί τώρα δεν σηκώνουμε κεφάλι… Ποιες όμως ήταν αυτές οι δύο «αφηγήσεις» που έγιναν… εθνικό viral;

 Η πρώτη είχε να κάνει με έναν παλαίμαχο του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, τον ηρωισμό και την προσφορά του οποίου θέλησαν κάποιοι να… ελληνοποιήσουν! Και κάπως έτσι, ο βετεράνος στρατιώτης του Κόκκινου Στρατού βρέθηκε ξαφνικά να πολεμάει στο… Αλβανικό μέτωπο! Και πράγματι, τα λόγια είναι περιττά μπροστά σε αυτό το μεγαλείο (κατά πώς «έλεγε» και ο υποτιτλισμός της φωτογραφίας), αλλά… Έλληνα τον παππού δεν τον λες. Σίγουρα όμως… ntavarits!

Η δεύτερη (και η πιο διαδεδομένη, καθώς η διάψευσή της δεν είχε την ανάλογη… προώθηση) συνδέθηκε με μία φωτογραφία «καλλιτεχνών και επώνυμων» οι οποίοι, κατά τον Π. Καρβουνόπουλο του Militaire, φέρονται να έχουν πολεμήσει στην πρώτη γραμμή του μετώπου! Μάλιστα, για να δοθεί και η ανάλογη «κοσμική αίγλη», γίνεται αναλυτική αναφορά στα ονόματα του (ομολογώ καλοστημένου)… ενσταντανέ:

Στην πρώτη σειρά, δεύτερος από αριστερά, ο ηθοποιός Λάμπρος Κωνσταντάρας. Δεξιά του, πρώτος από αριστερά, ο βαρύτονος Ευάγγελος Μαγκλιβέρας. Αριστερά του, τρίτος από αριστερά, ο τενόρος Κώστας Σάμιος. Τελευταίος δεξιά ο έμπορος Τσαλίκης. Στην δεύτερη σειρά, πρώτος από αριστερά ο δημοσιογράφος Δ.Γαλερίδης. Δεύτερος, ο υπουργός Γεώργιος Καρτάλης. Τρίτος, ο καθηγητής Δ. Θιβαδόπουλος. Τέταρτος, ο συγγραφέας Γεώργιος Θεοτοκάς. Πέμπτος, ο βιομήχανος Συμεόνογλου. Έκτος, ο δημοσιογράφος Κώστας Μάγιερ.

Φευ! Η (έως παραπλανητική και ύποπτη) θεωρία που «θέλει» τους πλούσιους, τους αριστοκράτες και γενικά τους προνομιούχους εκείνης της εποχής να «μάχονται για την πατρίδα» χωρίς καν να σκέφτονται να χρησιμοποιήσουν τα «βύσματα» που θα τους απάλλασσαν από τις κακουχίες και τους κινδύνους, καταρρέει ακόμη και… οπτικώς! Η φωτογραφία έτσι κι αλλιώς δεν «μοιάζει» να είναι από το Μέτωπο (κατά πάσα πιθανότητα είναι τραβηγμένη σε στούντιο των Αθηνών) και κανένας από τους εικονιζόμενους (πλην Κωνσταντάρα ίσως) δεν βρέθηκε ποτέ στη «πρώτη γραμμή». Και όπως σημειώνει ο φίλτατος (και πάντα έγκυρος) Κλέων Ιωαννίδης, ζήτημα είναι αν είδε έστω κι ένας απ’ αυτούς τον…

πόλεμο. Υπηρετούσαν στη ζεστασιά κάποιου γραφείου και με καθημερινή άδεια διανυκτέρευσης, κάτι σαν υπάλληλοι δηλαδή, μόνο που δεν πληρώνονταν. Απλά δεν μπορούσαν να κάνουν αλλιώς, έπρεπε να ντυθούν στο χακί, δεν έκαναν καμιά χάρη στην… πατρίδα.

Ενδεικτικό του μύθου που πήγε να στηθεί γύρω από αυτήν τη φωτογραφία είναι και το απόσπασμα από την εμπεριστατωμένη μελέτη της Αγγέλας Καστρινάκη για τη Λογοτεχνία της δεκαετίας 1940-1950, όπου μεταξύ άλλων αναφέρει ότι όλοι (εννοεί τους λογοτέχνες) επιδίωξαν να βρεθούν στο μέτωπο, ακόμα και όσοι είχαν προβλήματα υγείας, όπως ο Γιάννης Μπεράτης, ακόμα και όσοι δεν γίνονταν ανεπιφύλακτα δεκτοί για πολιτικούς λόγους, όπως ο Γιώργος Θεοτοκάς. Πληροφορία που «αποβάλλει» εμμέσως τον Γιώργο Θεοτοκά από το… κάδρο της πανστρατιάς που (γιατί άραγε;) επεδίωξαν να στήσουν τις προηγούμενες μέρες οι… επιτήδειοι μυθομανείς!

Θα μπορούσαν να αναφερθούν και άλλα παραδείγματα για την «εγκυρότητα» του σχολιασμού της φωτογραφίας (όπως αυτό του βαρύτονου Ευάγγελου Μαγκλιβέρα που εκείνη την εποχή ήταν ήδη 55 χρονών, ή των δύο δημοσιογράφων –του Κώστα Μάγιερ και Δημήτρη Γαλερίδη– τα ονόματα των οποίων απουσιάζουν από την εγκυρότατη λίστα που είχε συντάξει ο Άγγελος Τερζάκης με τους δημοσιογράφους που είχαν βρεθεί στα βουνά της Αλβανίας), άλλα το θέμα δεν είναι η προσωπική ιστορία του καθενός. Ειδικά όταν αυτή δεν συνδέεται και με τίποτε το μεμπτόν. Το πρόβλημα, πέρα από το ψέμα και την παραπληροφόρηση, είναι ότι αυτός ο τόπος έμαθε να «ζει» μέσα από τέτοιου είδους μυθεύματα. «Συνήθεια» επώδυνη, τη στιγμή που, είτε το θέλουμε είτε όχι, θα βρεθούμε αντιμέτωποι με την σκληρή πραγματικότητα!

 

ΔΗΘΕΝΙΑ ΜΕ ΕΜΠΑΘΕΙΑ

Εθισμένος στην γκάφα, ή απλά άλλος ένας υπερτιμημένος διανοούμενος που ξεπήδησε μέσα από την πνευματική φούσκα της νεοελληνικής δηθενιάς; Όπως και να ’χει, ο Τάκης Θεοδωρόπουλος φροντίζει από μόνος του να ακυρώνει ακόμη και τα θετικά της προϊστορίας του (μην ξεχνάμε ότι διετέλεσε αρχισυντάκτης στο Τέταρτο του Χατζιδάκι, κάτι που δεν το προσπερνάς εύκολα), υπογράφοντας κατά καιρούς απίστευτες ανακρίβειες, ακόμη και χυδαιότητες, όπως για παράδειγμα εκείνη με την οποία χαρακτήριζε τον σπουδαίο δημιουργό και ακτιβιστή Ai Wei Wei πιθηκόμορφο Κινέζο.

Και παλαιότερα ο κύριος Θεοδωρόπουλος είχε «πιαστεί αδιάβαστος». Θυμάμαι τώρα για παράδειγμα την «απόλυτη σιγουριά» του στα περί «αποβολής» του Βιζυηνού, του Παπαδιαμάντη, του Ροΐδη και του Κάλβου από τη διδακτέα ύλη των σχολικών βιβλίων ένεκα της γλώσσας των κειμένων τους!

Τις προάλλες και με αφορμή μία ιστορική αναδρομή της (γενναίας) σύγκρουσης του Μάνου Χατζιδάκι με την Αυριανή, ο κύριος Θεοδωρόπουλος ξαναέπεσε πάλι στην παγίδα της «σιγουριάς» του (ενδεχομένως και του νάρκισσου εαυτού του), αποδίδοντας στον Φώτη Κουβέλη μία δήλωση υπέρ της Αυριανής (από τον μακρινό Σεπτέμβριο του ’87), η οποία όμως δεν έγινε ποτέ από αυτόν!

Ούτε λίγο ούτε πολύ, ο κύριος Θεοδωρόπουλος «φορτώνει» στον Φώτη Κουβέλη (τότε πρόεδρο του Δικηγορικού Συλλόγου Αθηνών και μέλος της ΚΕ της ΕΑΡ) με απόψεις που ανήκουν σε άλλον! Το απόσπασμα που προτάσσει στην αρχή του κειμένου του (ως προπομπό της εμπάθειας και των ανοησιών που θα ακολουθήσουν) ανήκει σε δήλωσε του βουλευτή Βοιωτίας του ΠΑΣΟΚ Γ. Καλογήρου, η οποία με αδέξιο τρόπο, τυπώθηκε ακριβώς δίπλα στην (διπλωματική, γενικόλογη και αδιάφορη) του… κακότυχου Κουβέλη!

Κατά τον «απρόσεκτο» (και επιρρεπή στις κοτσάνες) Τάκη Θεοδωρόπουλο, ο Φώτης Κουβέλης φέρεται να δηλώνει πως η Αυριανή καταξιώθηκε σαν έπαλξη του ελεύθερου Τύπου με τους αγώνες μέσα στην οντολογία του πολιτικού και του κοινωνικού μας γίγνεσθαι… Με το ψέμα αυτό υπό μάλης, ο συγγραφέας - αρθογράφος «στήνει» ένα ολόκληρο σκηνικό-λίβελο για να κατακεραυνώσει τον… Φώτιο Φανούριο, προσάπτοντάς του μέχρι και την κατηγορία του «μοιραίου προσώπου», διότι, όπως γράφει, εξαιτίας του έγιναν οι εκλογές του 2015, εξαιτίας του η χώρα σήμερα παραπαίει στα όρια της ανυπαρξίας! Άλλα ντ’ άλλα, της Παρασκευής το γάλα…

Όπως και να ’χει, το ολίσθημα στην προκειμένη περίπτωση ξεπερνάει τα όρια του «λάθους». Πόσο μάλλον όταν ακόμη δεν έχει «βγει» να ζητήσει συγνώμη από τους αναγνώστες του (αλλά κυρίως από τον πολλαπλά θιγόμενο Φώτη Κουβέλη) για το ψέμα και την παραπληροφόρηση.

Εκτός κι αν σε αυτού του είδους τις «αποστολές», οι δεοντολογίες αποτελούν γράμμα κενό. Καθότι, «κενός» και ο ίδιος!

ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑΤΙΚΟ ΑΝΑΧΩΜΑ

Το κύρος, η εμβέλεια και (εν τέλει) η σπουδαιότητα ενός πολιτικού, διακρίνεται από τον τρόπον με τον οποίο διαχειρίζεται τα λάθη και τις αδυναμίες του. Κυρίως όμως, τις ήττες του. Ξέχωρα από το μέγεθος, την έκταση και την «ποιότητα» που «κουβαλάει» η κάθε μία από αυτές. Βέβαια, μία τέτοια παραδοχή –που δεν σημαίνει απαραίτητα και… καταστροφή, τουναντίον– απαιτεί γενναιότητα και μεγάλα αποθέματα ειλικρίνειας και αυτοσεβασμού. Κυρίως αυτοσεβασμού!

Η κυρία Γεροβασίλη –και, κατ’ επέκταση, ο πρωθυπουργός ο ίδιος– εκτός από κατώτερη των περιστάσεων, αποδείχτηκε και απελπιστικά «λίγη» στο να αντιμετωπίσει μια ήττα η οποία… βοούσε από καιρό. Τόσο «κατώτερη» και τόσο «λίγη» που χρειάστηκε μόνο ένα μικρό ανακοινωθέν για να αποκαλυφθεί το χάος και η άβυσσος που χωρίζει πλέον την (κατά ΣΥΡΙΖΑ) Αριστερά από τα μεγάλα ιστορικά της πλεονεκτήματα. Πάει να πει, από όλα εκείνα που (θα έπρεπε) να την «καθοδηγούν» και την «ορίζουν». Ήγουν, την ευπρέπεια, την υπευθυνότητα, τη σοβαρότητα και (προπάντων) την ευθύτητα και την τιμιότητα να παραδεχτεί «στραβοτιμονιές» και «ατοπήματα». Μικρά ή μεγάλα…

Είναι προφανές ότι στο θέμα των τηλεοπτικών αδειών η κυβέρνηση έχασε ένα «παιχνίδι» μέσα από τα χέρια της. Γιατί, εκτός από το «ιδεολογικό κενό» μέσα στο οποίο επιζητούσε το (εδώ γελάμε) «σπάσιμο της διαπλοκής», υπήρξε εξόχως επιπόλαια και ερασιτέχνις στην όλη διαχείριση και στρατηγική της. Τόσο που και αυτά ακόμη τα «αποθέματα δικαίου» να σπαταλιούνται άκαιρα, άδοξα και αλόγιστα σε «διαγωνιστικά δρώμενα» και αυταπάτες υπεροχής.

Και μέσα σ’ όλα αυτά, η κυρία Γεροβασίλη αποτόλμησε το χειρότερο όλων: να τη «βγει» στο Συμβούλιο της Επικρατείας χρησιμοποιώντας ως «εργαλείο αντιπαράθεσης» το θυμικό, εμπλέκοντας στην υπόθεση τις ευπαθείς κοινωνικές ομάδες ως «συναισθηματικό ανάχωμα».

Φάουλ ολκής! Όχι μόνο γιατί δεν «απαντάει» στην ουσία της υπόθεσης, αλλά γιατί το όλο επικοινωνιακό εγχείρημα της ανακοίνωσης –εκτός από το γεγονός ότι προσκρούει επάνω στις κυβερνητικές αυταπάτες και την προχειρότητα με την οποία προσήλθε στη «μάχη εναντίον των καναλαρχών»– στήνεται επάνω σε ένα «είδος λαϊκισμού» ευθέως αντίστροφο των κοινωνικών αναγνώσεων που όφειλε να υπερασπίζει η Αριστερά. Υπ’ αυτήν την έννοια, ο «καημός» για τους «κατατρεγμένους της κρίσης» δεν έχει να ζηλέψει τίποτε από τα διάφορα «μελοδράματα» των πολιτικών θεαμάτων. Εν προκειμένω και με… ερασιτεχνική σκηνοθεσία!