ΤΑ ΑΠΟΚΟΥΜΠΙΑ ΤΗΣ ΧΑΡΑΣ

Θα τη θυμάστε, πιστεύω, εκείνη τη δασκάλα που παρίστανε τη Μαντώ Μαυρογένους στα μειονοτικά σχολεία της Θράκης. Θα θυμάστε επίσης και την Ακαδημία Αθηνών να τη βραβεύει για το «εθνικό και παιδαγωγικό» της έργο (ενίοτε και το… ιεραποστολικό) κόντρα στις νομοθετικές και εκπαιδευτικές παραβάσεις στις οποίες συνεχώς και αδιαλείπτως υπέπιπτε η «ηρωίδα».  Όπως, βεβαίως, θα θυμάστε και το μιντιακό προμόσιον που απολάμβαναν οι δημόσιες παρεμβάσεις της εν λόγω… παραληρηματικής!

Νά, ο λόγος (και πάλι) για τη Χαρά Νικοπούλου, τη δασκάλα που μιλούσε στα μουσουλμανάκια για την έλευση του Θεανθρώπου και τα έβαζε να απαγγέλλουν στιχουργήματα του επιπέδου, Βάλε τους Τούρκους εμπροστά, σαν το χασάπη τα τραγιά, καπετάνιε μας λεβέντη, που όλη η Τουρκιά σε τρέμει… 

Η υπερ-πατριώτισσα, λοιπόν, Χαρά Νικοπούλου είπε να το «δει» το «εθνικόν της καθήκον» και ολίγον… εμπόριο και βάλθηκε να «στρώσει δουλειά» με… Μη Κυβερνητική Οργάνωση! Συλλογικό είδος που οι όμοιοί της (και εξ αρχής συμπαραστάτες της) λοιδορούν και απαξιώνουν με κάθε ευκαιρία. Ειδικά όταν πρόκειται για ΜΚΟ που ασχολούνται με τους πρόσφυγες!

Η Χαρά Νικοπούλου και ο σύζυγός της Γιάννης Φριτζιλάς ίδρυσαν, που λέτε, την ιδιωτική (τρέχα γύρευε) εταιρεία «Κιβωτός της Δόμνας Βισβίζη» που, χωρίς καμία υπερβολή, θα μπορούσε να ονομαστεί και… οικογενειακή επιχείρηση! Κατά «περίεργο» τρόπο, πριν λίγα χρόνια, το Γενικό Επιτελείο Στρατού παραχώρησε στο ζεύγος ένα παροπλισμένο φυλάκιο στον ορεινό όγκο της Θράκης, με σκοπό να λειτουργήσει εκεί έναν «παραδοσιακό οικισμό», που θα «άκουγε» στο όνομα (τι άλλο;) «Ακρίτας»! Σε αυτόν θα φιλοξενούνταν ορφανά και εγκαταλελειμμένα παιδιά, ή παιδιά που οι γονείς τους αδυνατούν να μεγαλώσουν για οικονομικούς λόγους και μέλημα πρώτο θα ήταν η καλλιέργεια του πνεύματος και η διάδοση των Χριστιανικών αξιών. Όλα αυτά μέσα σε πληθυσμούς αμιγώς μουσουλμανικούς!

Με το μέγα σκάνδαλο της εκχώρησης από το ΓΕΣ δημόσιας περιουσίας σε ιδιώτες να το «τρώει» το μαύρο (εδώ και ύποπτο) σκοτάδι της ελληνικής παραδοξολογίας, ο «εθελοντισμός» της κυρίας Νικοπούλου έπρεπε να βρει και τους απαραίτητους πόρους για να… ανδρωθεί και να επιβιώσει. Γιατί, καλές οι ζωγραφιές και τα στολίσματα (η αισθητική των οποίων μόνο με εκείνη της δικτατορίας θα μπορούσε να παραλληλιστεί), καλά τα σούρτα-φέρτα των πρόθυμων (αλλά πάντα ανίδεων) δημοσιογράφων για διαφημιστική κάλυψη του «εθνικού και θεάρεστου» έργου, καλές και οι παπαρολογίες της «μεγάλης ελληνίδος» (πόσες πολιτικές καριέρες έχουν «χτιστεί» πάνω σε τέτοιες;), αλλά… ο Ακρίτας, τζούφιος! Πάει να πει, λειτουργικά και οργανωτικά… παράνομος

Όμως, παρά το γεγονός ότι έχει ανακληθεί η άδεια λειτουργίας του ιδρύματος, η κυρία Νικοπούλου εξακολουθεί να διατηρεί σε ισχύ την (ούτως ή άλλως ισχνή) δραστηριότητά του, εμφορούμενη τώρα και από… πνεύμα αντίστασης! Τέτοιο που (φυσικώ τω λόγω) δεν άφησε ασυγκίνητους τους ομογάλακτους ομοϊδεάτες τής Χρυσής Αυγής που έσπευσαν αμέσως προς κάλυψη και υποστήριξη. Άλλο που δεν ήθελαν, δηλαδή…

Τι απαίτησαν οι υπόδικοι τραμπούκοι από το βήμα της Βουλής; Να μη συμμορφωθεί ο δήμαρχος Κομοτηνής με τις αποφάσεις της πολιτείας (κάτι σαν… πολιτικό νταηλίκι) και να αφήσουν τη Χαρά Νικοπούλου να αφοσιωθεί στο σημαντικό κοινωνικό και εθνικό της έργο! Έργο που, απροκάλυπτα πια, τίθεται υπό την «ιδεολογική προστασία» των εγχώριων ναζιστών. Ούτως ειπείν, τα «αποκούμπια της Χαράς».

ΜΙΑ ΙΣΤΟΡΙΑ ΑΠΟ ΤΟΤΕ...

Θα ήταν κοντά δύο μήνες πριν από τις εκλογές του Γενάρη του ’15, όταν βρέθηκα σε μία μεγάλη σύναξη των μελών και των φίλων του ΣΥΡΙΖΑ, με τα τοπικά του στελέχη να εμφορούνται από τη «σιγουριά της νίκης» και με τον «αέρα» της συγκέντρωσης να μη θυμίζει τίποτε από τη μακροχρόνια «αριστερή μας κατάθλιψη». Τα καινούρια πρόσωπα έδιναν τον τόνο της «κοινωνικής απλωσιάς» και σκορπούσαν μηνύματα υπεραισιοδοξίας. Τα όποια σημάδια προβληματισμού και καχυποψίας είχαν αμβλυνθεί και υποχωρήσει. Ο κυβερνητικός στόχος επισκίαζε τα πάντα.

Μέσα σε αυτό το κλίμα, μοιραίο και αναπόφευκτο, ο ενθουσιασμός να υπερισχύει της περισυλλογής. Για κριτική, ούτε λόγος. Η γονιμότητα του διαλόγου φάνταζε πολυτέλεια. Μπορεί και άκαιρη. Γι’ αυτό ίσως και οι γνωστοί «κατεργαρέοι» επέλεξαν τον… πάγκο της σιωπής. Φρόνιμη στάση. Και επιβεβλημένη.

Εκεί πάνω ήταν που η συντρόφισσα «έριξε» την ιδέα της πρόσκλησης της Ζωής Κωνσταντοπούλου στην Καβάλα! Η αλήθεια είναι ότι δεν ένιωσα να με συνεπαίρνει τίποτε το διαφορετικό. Από καιρό ήμουν «κουμπωμένος» απέναντι στην καινούρια… κομματική ιέρεια και ως εκ τούτου εξέλειπε κάθε λόγος να ταυτιστώ με την περιρρέουσα χαρά. Ας είναι, είπα στους παρακείμενους συντρόφους, τονίζοντας με αυτόν τον τρόπο την αδιαφορία μου.

Είχε τελειώσει το «επίσημο τελετουργικό» και, όπως πάντα συνέβαινε, δημιουργήθηκαν γρήγορα οι πρώτες «εστίες συζήτησης». Απαραίτητη (έως ανακουφιστική) διαδικασία απελευθέρωσης πόθων και ορέξεων. Θεμιτή και γόνιμη, είπα μέσα μου. Πού αλλού τέτοια… ψυχοθεραπεία!

Δεν πρόλαβα να αποσώσω τη σκέψη μου και η συντρόφισσα με πλησίασε περιχαρής που η πρότασή της έγινε αποδεχτή  από όλους. Μάλλον δεν θα ανήκω στους «όλους» της είπα, προσπαθώντας με αυτόν τον τρόπο να «τιθασεύσω» το πηγαίο της ευτυχίας της. Χωρίς να το καταλάβω, ο κύκλος γύρω μας άρχισε να μεγαλώνει. Η «εστία» πήρε να χρωματίζεται από τη «φωτιά» της επιμονής της. Και γιατί όχι τη Ζωή; Γιατί δεν με «ζεσταίνει» ο τρόπος της, είπα. Δεν αρκεί αυτό;

Φάνηκε πως όχι. Ο όρος δεν είναι πολιτικός και εδώ δίνουμε μάχη πολιτική, ακούστηκε παραπλήσια φωνή. Είχε δίκιο. Η Αριστερά είχε χάσει προ πολλού τη «φλόγα» της και ’γω επέμενα στην… ανάφλεξη. Ας είναι. Επέλεξα να μη συνεχίσω και στράφηκα προς τους ομοτράπεζους της εβδομαδιαίας μας συνήθειας για να τους υπενθυμίσω την ώρα της οινοκατάνυξης.

Φευ! Ο «κλοιός» είχε απλωθεί και απαιτούσε στοιχεία και παραδείγματα. Η Ζωή έπρεπε να… αποκατασταθεί! Πάσει θυσία! Οι «φρουροί» της έμοιαζαν αποφασισμένοι. Με παρέσυραν…

Χαρακτήρισα τη Ζωή Κωνσταντοπούλου επηρμένη, αλαζονική και υπερόπτη. Τους τόνισα ότι με ενοχλεί ο εισαγγελικός τρόπος με τον οποίο διακονεί τη πολιτική. Τους εξομολογήθηκα τον φόβο που μου δημιουργεί το «ύψωμα» της κεφαλής της. Ίσως και άλλα που χάθηκαν όμως πίσω από τις φωνές και τις αποδοκιμασίες. Σταμάτησα…

Όχι, ύστερα από τόσον καιρό δεν διεκδικώ καμία δικαίωση. Τη «φλόγα» μόνο. Που έσβησε και δεν μας πυρπολεί!

ΑΡΚΕΙ ΜΙΑ ΕΓΚΥΚΛΙΟΣ;

Δεν είναι η πρώτη φορά που ο Μητροπολίτης Ελευθερουπόλεως μάς εκπλήσσει ευχάριστα. Τον θυμάμαι με πόση ευπρέπεια, ανθρωπιά και ταπεινότητα υποδέχθηκε πέρυσι τους πρόσφυγες στα ενοριακά του όρια και πόσο καταλυτικά παρενέβη στις αθλιότητες που κυκλοφόρησε τότε το γνωστό ακροδεξιό μέσο παραπληροφόρησης.

Με την ίδια εγρήγορση και με το ίδιο «αίσθημα» πνευματικής ευθύνης, ο κύριος Χρυσόστομος εξέδωσε την παραμονή των Θεοφανείων την, γνωστή πλέον, Εγκύκλιο(*), με αφορμή τα όσα έλαβαν χώρα στην Αυλή, μετά κυρίως και την παρέμβαση του ιερέα του χωριού στον τόπο όπου διαδραματίζονταν τα «περίεργα» με τους οπαδούς του Σώρρα.

Χρονικά, η Εγκύκλιος –η οποία απευθύνεται στους «Αδελφούς» και τους «Πατέρες» της Μητροπόλεώς– δεν είναι η πρώτη από τον χώρο της Εκκλησίας που «ασχολείται» με το «κίνημα» Ελλήνων Συνέλευσις και τον αρχηγό του. Έχει προηγηθεί η ίδια η Ιεραρχία, όπως επίσης και οι Μητροπόλεις Ξάνθης, Δημητριάδος και Καστοριάς ή και άλλες που ενδεχομένως να μου διαφεύγουν.

Η «σειρά» βεβαίως, ουδόλως μειώνει τον παρεμβατικό Λόγο του Μητροπολίτη Ελευθεροπούλεως. Τουναντίον. «Έρχεται» μάλιστα σε μία περίοδο που οι δράσεις των «ορκισμένων οπαδών» του Σώρρα βρίσκονται σε έξαρση. Τέτοια που να επιτείνει την ανάγκη δημόσιας αποκαθήλωσης των ψεμάτων και των παραλογισμών τους. Σε αυτήν ακριβώς την προσπάθεια «έρχεται» να συνεισφέρει και το περιεχόμενο της Εγκυκλίου.

«Μονομερώς» θα πουν μερικοί και αλήθεια θα είναι! Ας μην ξεχνάμε όμως ότι εδώ τα «κριτήρια αντιπαράθεσης» είναι άλλα. Η Εκκλησία οφείλει να «ξεσκεπάσει» πνευματικά την «παρά φύσιν θρησκευτικότητα» του εν λόγω «κινήματος» και να επιχειρηματολογήσει θεολογικά στους ελλοχεύοντες αποκρυφισμούς. Το πράττει πειστικά; Θα τολμήσω να πω όχι. Η «τεκμηρίωση» που επιχειρείται διατηρεί έντονα στοιχεία «μεσαιωνισμού», μερικά εκ των οποίων θα μπορούσαν να χαρακτηριστούν έως και «αφελή».

Μην ξεχνάμε όμως και το «κοινό» (ή ποίμνιο) στο οποίο απευθύνεται η Εγκύκλιος. Στο κατά πόσο δηλαδή είναι «έτοιμο» και «προετοιμασμένο» να κατανοήσει και να αποδεχθεί μία «αφύπνιση» που θα υπερβαίνει τα όρια της «κατήχησης». Υπ’ αυτήν την έννοια, τα σημαίνοντα εις αυτήν έχουν περιοριστεί στα όσα το «θρησκευτικό τυπικό» επιτρέπει (και επιβάλλει).

Μόνον που η Ελλήνων Συνέλευσις δεν είναι ένα τυχαίο «προσηλυτιστικό κίνημα». Η διεισδυτικότητά της δεν οφείλεται στα προς τον Δία υποσχόμενα, ούτε στις απύθμενης ιλαρότητας τελετουργίες της. Τα μέλη της δεν είναι ούτε ειδωλολάτρες ούτε «ασκητές» γιόγκα ούτε βεβαίως «μάρτυρες» άλλων πνευματικών δογμάτων με τα οποία η Ορθόδοξη Εκκλησία βρίσκεται σε διαρκή ρήξη. Η Ελλήνων Συνέλευσις είναι ένα ναζιστικό κίνημα και ως τέτοιο πρέπει να αντιμετωπιστεί. Και ειλικρινά, δεν ξέρω αν ο Απόστολος Παύλος είναι «ικανός» να ανταπεξέλθει «μόνος» του σε μία τέτοια «αποστολή».

 * http://imelef.gr/ archives/7580

ΘΟΥ ΚΥΡΙΕ...

Καλό είναι να μη μας διαφεύγει: το μετεμφυλιακό κράτος παρέδωσε το παιδί της Έλλης Παππά και του Νίκου Μπελογιάννη στην θεία του Διδώ Σωτηρίου! Επαναλαμβάνω: το μετεμφυλιακό κράτος!

Παρεμπιπτόντως, ο Μαζιώτης και η Ρούπα είναι τρομοκράτες. Οι Χρυσαυγίτες μέλη εξωραϊστικού συλλόγου.

Πάντως, και για να μην έχουμε αυταπάτες, το «είδος» της επανάστασης που εκπροσωπεί ο Μαζιώτης και η Ρούπα, εκτός από θνησιγενές και αδιέξοδο, έχει και πολλά στοιχεία αυτοχειρίας.

Δεν τον γνωρίζω τον ιερέα της Αυλής, αλλά και μόνο που τόλμησε, αυτός μόνο, να μπει στο καφενείο του χωριού και να τα βάλει με τους οπαδούς του Σώρρα που έδιναν τον γνωστό όρκο στον απατεώνα, του αξίζουν έπαινοι και θαυμασμός! Και τονίζω το «αυτός μόνο»!

Η δημοσιογράφος Maria Vlamitsou για το τέλος της εφημερίδας Ταχυδρόμος: Από τις πλέον γραφικότερες εφημερίδες της Καβάλας με την αίγλη και την κυκλοφορία μεγάλης φυλλάδας...

Όχι πείτε μου, υπάρχει πιο θλιβερή εικόνα δημάρχου από αυτή που, καμαρωτός στη σκηνή, μετράει αντίστροφα τον ερχομό του νέου χρόνου;

Νίκος Κοτζιάς, υπουργός Εξωτερικών: Σφιχτά στην αγκαλιά τα όνειρα κρατήστε, γέφυρα από λουλούδια στο ’17 να τα περάσει, γλυκιά πραγματικότητα να γίνουν. Χρόνια πολλά και μαχητικά... Να, ανατρίχιασα!

Μη κάνει καμία μαλακία η επιτροπή που θα βραβεύσει την καλύτερα στολισμένη βιτρίνα των Χριστουγέννων και δεν δώσει το πρώτο βραβείο σε εκείνη με τα γυναικεία εσώρουχα, τη... γάμησε. Για ένα φετίχ ζούμε!

Φαγωθήκατε πια με αυτά τα «Χρυσά Χριστούγεννα». Μια για το κόστος τους, μια για την μειωμένη λάμψη τους, μια για το φτωχό τους πρόγραμμα. Αχάριστοι μια ζωή! Και μόνο βρε που τα κοσμούσε με την παρουσία της η (μία και μοναδική) Κορίνα, φτάνει!

Τώρα το ανακάλυψα: Θανάσης Κολυβάς με Αρτέμη Σώρρα στο CENTER! Σας μιλάω για ΤΟ έπος!

Ουφ, ησύχασα! Έβγαλε επιτέλους Δελτίο Τύπου με τις δραστηριότητες του ο δήμαρχος Νέστου. Καιγόμουν βλέπετε να μάθω για τα... επιτεύγματά του.

Πολύ μου άρεσε η απάντηση της τοπικής οργάνωσης του ΣΥΡΙΖΑ στην αντίστοιχη του ΠΑΣΟΚ, σχετικά με τα θέματα της Παιδείας. Αλλά θα μου επιτρέψουν οι σύντροφοι κάτι το... προβοκατόρικο: δεν θα έπρεπε να υπήρχε στο τέλος και ένα μεγάλο ευχαριστώ στον... Φίλη; Δεοντολογικώς μιλώντας!

Τις «έλιωσε» τις βασιλόπιτες ο Μορφίδης! Λίγο ακόμη και θα τις έκοβε αυτός αντί του Δεσπότη!

Αν πιστέψουμε το Πρώτο Θέμα, το σεξ, εκτός των άλλων, προστατεύει τα δόντια από την τερηδόνα! Το πιάσατε το υπονοούμενο ε;

Πρωτοσέλιδο στο Μακελειό: Ενωθείτε και συντρίψτε τους μαζί με το στρατό! Και από κάτω φωτογραφίες του Φαήλου Κρανιδιώτη, του Ηλία Κασιδιάρη και της... Ζωής Κωνσταντοπούλου!! Μέχρι αυτή την ώρα που μιλάμε, η Ζωή... κιχ!!!

Μόλις τώρα το έμαθα! Η Δημοτική Αρχή αρνήθηκε στην ομάδα Action Team να διοργανώσει μικρό αγώνα δρόμου με Αη- Βασίληδες δρομείς! Κοίτα που θα αρχίσω να την εκτιμώ!

Αυτή την απίθανη Ντίνα Μπατζιά δεν θα έπρεπε να την είχε διαγράψει ο ΣΥΡΙΖΑ, π α ρ α ύ τ α;

Πάτε καλά φωστήρες μου; Είναι δυνατόν να θεωρούνται τεκμήριο ενοχής οι... σημειώσεις με οδηγίες για την καλλιέργεια φυτών κάνναβης! Αυτές που ο καθένας μπορεί να τις βρει στη Google ανά πάσα ώρα και στιγμή; Τόσο γκάου;

Πως τον είχε αποκαλέσει τον Κυριάκο Μητσοτάκη ο Άδωνις Γεωργιάδης στη Βουλή; Λαϊκιστή; Και βαθύπλουτο γόνο; Και τεμπέλη; Απαπα!

Και άλλο με Άδωνι! Κατηγορεί τώρα τον Σώρρα ως αντισημίτη! Ο Άδωνις! Αυτός που ήταν μεσ’ τη τρελή χαρά όταν πούλαγε το βιβλίο του Πλεύρη, Εβραίοι, Όλη η Αλήθεια!

Αφού το τσόκαρο μας την «είπε» για τις μπουλντόζες που πρέπει να μπουν στο Ελληνικό και να διώξουν τους πρόσφυγες, μετά το «γύρισε» στο λάιφ στάιλ και παρουσίαζε την εντυπωσιακή ξανθιά που συνοδεύει τον Ηλία Κασιδιάρη! Το τσόκαρο η Τατιάνα!   

Αν είχαμε κατέβει από τον πλανήτη Άρη και διαβάζαμε την ανακοίνωση της Νέας Δημοκρατίας για το «φαινόμενο Σώρρα», θα είχαμε την εντύπωση ότι αυτό εμφανίστηκε στα... χρόνια του ΣΥΡΙΖΑ. Ευτυχώς όμως που δεν είμαστε... ούφο!

Μία απορία μπορώ; Το MEGA με τι είδους άδεια λειτουργεί; Γιατί αν είναι με αυτή του ενημερωτικού σταθμού, ένα πρόβλημα νομιμότητας υπάρχει! Νομίζω...

Δημήτρης Σταμάτης στο twitter: ΑΝΤΕΝΤΟΚΟΥΜΠΟ «Δεν υπογράφω επάνω στη σημαία». Απάντηση σε όσους την θεωρούν πανί. Και σε όσους έβριζαν τον Σαμαρά που τον κάλεσε στο Μαξίμου... Σωστός! Μήπως όμως να μας θύμιζε και τι είχε ψηφίσει η Νέα Δημοκρατία και ο Σαμαράς για την ιθαγένεια στα παιδιά που γεννήθηκαν στην Ελλάδα;

ΑΝΤΙΦΑΣΕΙΣ Ή... ΓΡΑΜΜΗ;

Λίγο πριν τις γιορτές, ο δήμαρχος Θάσου Κώστας Χατζηεμμανουήλ μίλησε στη Νέα Εγνατία και, μεταξύ άλλων, δήλωσε και τα εξής αναφορικά με τη μεγάλη πυρκαγιά του Σεπτεμβρίου: Η μοναδική ευθύνη των Προέδρων των Τοπικών Κοινοτήτων είναι να συγκροτήσουν, να οργανώσουν και να κινητοποιήσουν εθελοντικές ομάδες. Σ΄ αυτή λοιπόν τη φωτιά οι εθελοντές έδωσαν το παρόν. Χωρίς την παρουσία τους δεν θα είχε μείνει τίποτα. Θα είχε καεί όλο το νησί. Οι εθελοντές από το πρώτο λεπτό έδωσαν με αυταπάρνηση, με τραυματισμούς, ακόμη και με κίνδυνο της ζωής τους, έναν μεγάλο αγώνα για να σβήσουν τη φωτιά. Αν θέλουμε να αναζητήσουμε ύποπτους, υπαίτιους και ευθύνες, ας το ψάξουμε στα υπουργεία και στις γενικές γραμματείες. Οι φωτιές δεν σβήνουν από τις «μαλακές πολυθρόνες» των υπουργών. Οι φωτιές σβήνουν στο μέτωπο, μέσα από τις προσπάθειες των ανώνυμων εθελοντών. Επομένως, αυτή τη στιγμή υπάρχει μία αναζήτηση. Για να είμαστε, όμως, σαφείς, δεν μπορεί ο εθελοντής να ταλαιπωρείται και να μένει στο απυρόβλητο το ελληνικό κράτος. Προσωπικά, είμαι ιδιαίτερα ευτυχής που υπηρετώ τους Θάσιους, που αγαπούν τον τόπο τους, που βάζουν την αγάπη για τον τόπο τους πάνω από την ίδια τους τη σωματική ακεραιότητα και την ασφάλειά τους. Απευθύνω λοιπόν ένα μεγάλο ευχαριστώ μόνο στους εθελοντές και θέλω να τους πω να μην πτοούνται, όσο και να ταλαιπωρούνται από το σύστημα. Τους αξίζει η τιμή και να συνεχίζουν να κάνουν  το ίδιο, όποτε και αν χρειαστεί. Οι εθελοντές πρέπει να παραμείνουν στις επάλξεις και να δίνουν το «παρών» με το πρώτο κάλεσμα…

Ο ίδιος ο κύριος Χατζηεμμανουήλ, τον Σεπτέμβριο που μας πέρασε, δήλωνε τα παρακάτω: Είμαι απόλυτα ευχαριστημένος με τη λειτουργία του κρατικού μηχανισμού την δεύτερη ημέρα. Την πρώτη όμως ημέρα είχαμε πρόβλημα. Δυστυχώς, υπήρχε και μία δεύτερη πυρκαγιά στο Άγιο Όρος, με αποτέλεσμα να μην έχουμε τις αναγκαίες δυνάμεις για την κατάσβεση των πυρκαγιών. Αυτό ήταν ένα θέμα που είχα θέσει. Όμως, από το απόγευμα που άρχισε να περιορίζεται η φωτιά στο Άγιο όρος, είχαμε εδώ το πλεονέκτημα των δυνάμεων. Για να έρθει ένα πυροσβεστικό κλιμάκιο από τα Γιάννενα, ή από την Άρτα, απαιτείται κάποιος χρόνος. Αν το πρωί του Σαββάτου είχαμε περισσότερα εναέρια μέσα, σίγουρα το αποτέλεσμα θα ήταν καλύτερα…

Για να συμπληρώσει λίγες ημέρες αργότερα: Εκφράζω τις ευχαριστίες του για την παρουσία της κρατικής μηχανής και συγχαίρω έναν προς έναν τους εθελοντές αλλά και τους ένστολους, οι οποίοι με γνώση και αυταπάρνηση συνεχίζουν να δίνουν τη μάχη τους…

Θα ήταν εντελώς προσχηματικό να αναρωτηθώ τι μεσολάβησε μέσα σ’ αυτούς τους τρεις μήνες για να υποστούν τέτοια «διόρθωση» οι αρχικές του εκτιμήσεις. Είναι ολοφάνερο! «Θυσιάζοντας» στον «βωμό» του κομματικού κέρδους την πολιτική του εντιμότητα, ο φίλτατος (και αγαπητός) δήμαρχος του νησιού, όχι μόνο φάσκει και αντιφάσκει, αλλά συγκρούεται και με τον ίδιο του τον εαυτό. Και μάλιστα, με μεθόδους και τακτικές που μέχρι χθες ήταν έξω από το «διοικητικό του ρεπερτόριο». Γιατί, πέρα από τις (χοντρές) αντιφάσεις, πέρα από τις υπερβολές και τα «ηρωικά», εδώ πια διολισθαίνει και στον λαϊκισμό! Πρακτική δυσανάλογη της ποιότητας που του έχει αναγνωριστεί.

Θα το ξαναπώ: ο μεγαλύτερος εχθρός για τον Κώστα Χατζηεμμανουήλ ήταν και παραμένουν τα «βαρίδια» του πολιτικού του περιβάλλοντος. Και αυτά ενδεχομένως να είναι που τον «κρατάνε δεμένο» στον ρόλο και το επίπεδο του… διεκπεραιωτή. Κρίμα κι άδικο για τον ίδιο να τα συντηρεί. Και λυπηρό που τον παρασέρνουν…