ΕΙΣ ΜΝΗΜΗΝ ΜΑΝΩΛΗ ΚΑΙ ΜΑΡΙΑΣ ΔΙΠΛΟΥ (Α΄ μέρος)

Στο χθεσινό κείμενο-αφιέρωμα στο Ψηφιακό Μουσείο Μακρονήσου που με θαυμαστό τρόπο «οργάνωσαν» τα Αρχεία Σύγχρονης Κοινωνικής Ιστορίας (διαβάστε το εδώ), υπήρξε και μία μικρή αναφορά στο βιβλίο-συλλογή του Βαρδή Βαρδινογιάννη και του Παναγιώτη Αρώνη Οι μισοί στα σίδερα, στα περιεχόμενα του οποίου συμπεριλαμβάνονται και τρία μικρά αφηγήματα δύο Καβαλιωτών κρατουμένων. Του Μανώλη και της Μαρίας Διπλού.

Όπως σημείωνα, πολλές από τις μαρτυρίες που δημοσιεύονται στο πολύτιμο αυτό βιβλίο, προς το παρόν τουλάχιστον, δεν έχουν ακόμη ψηφιοποιηθεί. Ανάμεσά τους και αυτές των δύο συντοπιτών μας αγωνιστών της Αριστεράς. Λόγος που με έκανε να προστρέξω ο ίδιος στους υπευθύνους των Αρχείων για να τους ζητήσω τη μεγάλη χάρη: να μου στείλουν τα κείμενά τους σε οποιαδήποτε «μορφή» τους διευκολύνει. Προς τιμήν τους, η ανταπόκριση ήταν άμεση και μέσα σε δύο ημέρες οι φωτοτυπίες μέσω e-mail είχαν «περάσει» στα χέρια μου.

Εκτιμώντας ότι οι μαρτυρίες αυτές του Μανώλη και της Μαρίας Διπλού ανήκουν στην πόλη και την Ιστορία της, τις καταθέτω δημόσια ως ελάχιστο φόρο τιμής στη μεγαλοσύνη και τους αγώνες τους. Για λόγους καθαρά πρακτικούς, τα κείμενα θα δημοσιευτούν σε δύο αυτοτελείς συνέχειες.

Μανώλης Διπλός
Ο Κώστας Παπράκης

Το ανατριχιαστικό περιστατικό που ακολουθεί συνέβη στον Κώστα Παπράκη, από το χωριό Ποταμιά της Θάσου. Εγώ τον γνώρισα στην περίοδο της Κατοχής, είχε κυνηγηθεί απ’ τις αρχές της Βουλγαρικής Κατοχής πέρα από τον Στρυμόνα. Εκεί, εντάχθηκε στην ΕΠΟΝ και αγωνίστηκε στις γραμμές της, στον ίδιο τόπο. Μετά τη Βάρκιζα, ήρθε στην περιοχή μας και τοποθετήθηκε γραμματέας της ΕΠΟΝ στη ΝΕ της Δράμας. Αργότερα, το ’47, τοποθετήθηκε στη ΝΕ της Ξάνθης. Εκεί πιάστηκε και παραπέμφθηκε στο έκτακτο στρατοδικείο, το οποίο τον καταδίκασε σε θάνατο.
Όταν επέστρεψε στη φυλακή της Ξάνθης, παρέμεινε εκεί αναμένοντας την εκτέλεσή του. Η καταδίκη του τον είχε αναστατώσει.

Μια μέρα, εκεί που ήταν ακουμπισμένος στον τοίχο της φυλακής, όρμησε τρέχοντας σε μια γωνιά του προφυλακίου όπου υπήρχε ένα χοντρός τάκος που έσχιζαν πάνω του τα ξύλα, άρπαξε ένα τσεκούρι που ήταν εκεί, άπλωσε το πόδι του πάνω στο τάκο και με τα δύο του χέρια κατάφερε ένα τρομερό χτύπημα και έκοψε το πόδι του κάτω από το γόνατο. Έπεσε κάτω με μια στριγγιά φωνή. Έτρεξαν οι κρατούμενοι, τον σήκωσαν. Τα αίματα και το μεδούλι απ’ το κόκαλο είχαν πλημμυρίσει το χώμα. Έφτασε το προσωπικό της φυλακής και τον πήρε. Την άλλη μέρα σηκωτό τον πήγαν στην εκτέλεση…

Μαρία Διπλού
Μαρτυρίες

Το 1948, μαζί με άλλους 50 συμπολίτες μου, δικάστηκα και εγώ από το έκτακτο στρατοδικείο Δράμας. Μόνο που το στρατοδικείο αυτό της Δράμας το μετέφεραν στην Καβάλα ειδικά για τη δική μας δίκη, με σκοπό να τρομοκρατήσουν τους κατοίκους της πόλης, αφού στη δίκη αυτή συμμετείχαν και αρκετοί Καβαλιώτες.

Στη δίκη αυτή, καταδικαστήκαμε, αν θυμάμαι, 11 σε θάνατο. 8 άντρες και 3 γυναίκες. Από τους 11 καταδικασθέντες σε θάνατο, ο ένας (Στέφανος Νικολαΐδης, εκτελέστηκε σε 3 μέρες), ήταν παμψηφεί. Οι άλλοι που ήμασταν με 4-1 μεταφερθήκαμε στη Δράμα. Εκεί, το έκτακτο λειτουργούσε καθημερινά και οι θανατικές καταδίκες των αγωνιστών ήταν καθημερινό φαινόμενο.
Από το καθημερινό αυτό δράμα, μου μένει αξέχαστη η περίπτωση της συντρόφισσάς μου Κατίνας Παπαδοκωτσέλη. Την είχαν πιάσει στην Καβάλα για απόκρυψη όπλων και την έφεραν στη Δράμα για το στρατοδικείο. Μαζί της έφεραν και τον άντρα της. Αυτός δεν είχε καμιά συμμετοχή για την απόκρυψη όπλων, ούτε καν γνώση γι’ αυτά.

Στο διάστημα της προφυλάκισής τους, είχαν μαζί τους το 10χρονο κοριτσάκι τους, αφού δεν είχε μείνει στο σπίτι τους για να το φροντίζει. Ο διευθυντής όμως δεν της το άφησε και το πήρε ο ίδιος στο σπίτι του για υπηρεσία. Το πρωί που ήρθε το απόσπασμα για να τους πάρει, ξύπνησε το παιδί και το πήγε στις φυλακές για να δει τους γονείς του που τους έπαιρναν για εκτέλεση. Η σκηνή ήταν συγκλονιστική.

Από την παραμονή μου στις φυλακές Δράμας θυμάμαι ακόμη την περίπτωση της συμπολίτισσάς μου Ελ. Μπ. που την έφεραν από την Ασφάλεια Καβάλας, αφού είχαν φροντίσει ύστερα από πολυήμερα βασανιστήρια να της βάλουν στον πρωκτό ένα χοντρό παλούκι με συνέπεια να της προκαλέσουν ακράτεια κοπράνων. Επίσης, θυμάμαι με ανατριχίλα την περίπτωση της συντρόφισσάς μου Κούμα, που εκτελέστηκε τότε, που της φόρεσαν μία μαύρη βράκα και είχαν βάλει μέσα μία γάτα και την τραβούσαν απ’ την ουρά και την είχε καταξεσκίσει.

Δεν γράφω τίποτε για τα δικά μου βασανιστήρια στα κρατητήρια της Ασφάλειας, γιατί βλέπω καθημερινά τα πόδια μου με τα βγαλμένα νύχια αλλά και συναντώ συχνά τους βασανιστές μου στην πόλη και έτσι δεν ξεχνώ…

---

ΜΠΟΛΙΚΗ ΠΕΤΡΑ, ΜΠΟΛΙΚΗ ΚΑΡΔΙΑ...

Όταν το 1992 ο αλησμόνητος Φίλιππος Ηλιού και μία ομάδα ιστορικών, πολιτικών επιστημόνων και ιστορικών στελεχών της Ανανεωτικής Αριστεράς αποφάσισαν να ιδρύσουν τα Αρχεία Σύγχρονης Κοινωνικής Ιστορίας (ΑΣΚΙ) με σκοπό να διαφυλάξουν και να διαθέσουν στην ιστορική έρευνα ένα μεγάλο κομμάτι της σύγχρονης πολιτικής μας Ιστορίας, ελάχιστοι, φρονώ, θα ήταν τότε εκείνοι που θα «φανταζόταν» την εξέλιξη αυτού του (τόσο μεγάλου και σπουδαίου) εγχειρήματος. Έργο τιτάνιο που συντελεί καθοριστικά στο να «φωτιστούν» οι «ανήλιαγες» (μα και οι «σκοτεινές») στιγμές της συγκλονιστικής πορείας του Αριστερού Κινήματος, από τα χρόνια του Μεσοπολέμου μέχρι τις μέρες μας.

Πρόσφατα, τα Αρχεία Σύγχρονης Κοινωνικής Ιστορίας παρέδωσαν σε «δημόσια θέα» ένα μεγάλο ερευνητικό επίτευγμα! Το Ψηφιακό Μουσείο Μακρονήσου. Μία εργασία-μνημείο που, πέρα από τις συγκινησιακές της φορτίσεις, καταφέρνει να ισορροπεί ιδανικά ανάμεσα στην «ψυχρή» τεκμηρίωση και τις ψυχολογικές εντάσεις.

Στη σπάνια αυτή ψηφιακή «αναψηλάφηση», εκτός από τις (απαραίτητες και αναγκαίες) αναφορές στις ιστορικές «εξελίξεις» του κολαστηρίου της Μακρονήσου, μεγάλο ενδιαφέρον παρουσιάζουν τα «μέρη» εκείνα στα οποία, τον πρωταγωνιστικό ρόλο «επωμίζονται» οι ίδιοι οι εξόριστοι. Μία ξεχωριστή «φωνή» του ανθρώπινου μαρτυρίου, ξετυλιγμένη μέσα από γράμματα και αφηγήσεις γεμάτα από πόνο, σπαραγμό, ήθος και μεγαλείο.

Εξέχουσα θέση στην ενότητα αυτή κατέχουν οι επιστολές-μαρτυρίες των εξόριστων αντρών και γυναικών προς τους συγγενείς τους, οι επιστολές των φαντάρων (της κατηγορίας των… ανεπιθύμητων), τα όσα κατέγραψαν οι κρατούμενοι λογοτέχνες (Ρίτσος, Λουντέμης, Κορνάρος κ.ά.), το ιδιαίτερο (από όλες τις πλευρές) κεφάλαιο των «δηλώσεων μετανοίας», η λεπτομερής καταγραφή των βασανιστηρίων και των θανάτων, αλλά και οι καλλιτεχνικές δραστηριότητες που λειτουργούσαν ως «πράξη αντίστασης» στην εκδικητική βαρβαρότητα του μετεμφυλιακού κράτους.

Ξεχωριστή εντύπωση προκαλεί η «παρουσία» στη Μακρόνησο του Βαρδή Βαρδινογιάννη (ναι, της γνωστής οικογενείας) ο οποίος, μαζί με τον Παναγιώτη Αρώνη, υπογράφουν έναν υπερπολύτιμο τόμο με αφηγήσεις που «κόβουν την ανάσα». Στο Οι μισοί στα σίδερα συνυπάρχουν «συγγραφικά» ο Θανάσης Ελεφάντης, η Ρόζα Ιμβριώτη, η Ολυμπία Παπαδούκα (με ένα κείμενο-σπαραγμό με τίτλο Το παιδί του βιασμού), ο Τάσος Μπουρνιάς, ο Παντελής Κυρίτσης, ο Λεωνίδας Κύρκος, ο Πάνος Τζαβέλας…

Στον τόμο αυτό, υπάρχουν και τρία κείμενα που έχουν και «τοπικό ενδιαφέρον» καθώς υπογράφονται από δύο συντοπίτες μας. Από δύο «βαριά ονόματα» της Αριστεράς στην Καβάλα. Τον Μανώλη Διπλό και τη Μαρία Διπλού, ζευγάρι αχώριστο σε όλη τη μεγάλη (και δραματικά υπέροχη) πορεία της ζωής τους. Δυστυχώς, από την ψηφιοποιημένη μορφή του βιβλίου απουσιάζουν αρκετά από τα περιεχόμενά του και ανάμεσα σε αυτά, τα δύο του Μανώλη Διπλού (Ο Κώστας Παπράκης, Η καταδίκη και η εκτέλεση του Νίκου Μαλίκη) και το ένα της λατρευτής μας Μαρίας (Μαρτυρίες).

Για όσους επιθυμούν να έχουν πληρέστερη «εικόνα» από το κολαστήριο «σωφρονισμού» (της ελληνικής Δεξιάς βεβαίως, βεβαίως), μπορούν να «οδηγηθούν» μέσω της ιστοσελίδας makronissos.org εδώ.

---

ΚΟΣΚΙΝΙΣΜΑΤΑ

Η δημόσια αντιπαράθεση του Κωστή Σιμιτσή με τη Δήμητρα Τσανάκα –έτσι όπως αυτή εξελίχθηκε στο περιθώριο της κριτικής που άσκησε ο τέως δήμαρχος στη σημερινή Δημοτική Αρχή– έρχεται για άλλη μια φορά να μας υπενθυμίσει τη διαχρονική αξία της λαϊκής σοφίας που, στην προκειμένη περίπτωση, εκφράζεται απόλυτα με το εσαεί επίκαιρο όποιος δεν θέλει να ζυμώσει, δέκα μέρες κοσκινίζει!

Προφανώς, ούτε ο Κωστής ούτε η Δήμητρα έχουν φήμη… αρτοποιού, αλλά από «κοσκίνισμα»… μανούλες! Αλλά επειδή θέλω να είμαι και δίκαιος, πρωτομάστορας στο είδος είναι ο Κωστής. Απότοκο μιας «κληρονομιάς» που παραπέμπει ευθέως στον πολιτικό και ιδεολογικό του χώρο και ουχί βεβαίως στη σχέση της οικογένειάς του με τα… άλευρα.

Επειδή όμως και το «αντίπαλο δέος» παρουσιάζει χτυπητές αδυναμίες στο… ζύμωμα, μοιραίο είναι να παρα-σέρνεται και αυτό σε ανούσιες επικοινωνιακές κόντρες, εκθέτοντας με αυτόν τον τρόπο τις πολιτικές του ανεπάρκειες και τις διοικητικές του δυσλειτουργίες. Άλλως πώς, να… αυτο-καρφώνεται!

Μπορεί όμως ο «σύντροφος» Κωστής να «πατάει» επάνω στη διετία της κυρίας Τσανάκα για να στηρίξει την (όποια) κριτική του προς αυτή; Μπορεί να θέτει τώρα χρονικά περιθώρια «ανοχής» και μάλιστα τέτοια που να του δίνουν άλλοθι (και ευκαιρίες) για «επιπλήξεις» και «χωσίματα»; Θεσμικά, ναι. Θα πρόσθετα δε, ότι μία τέτοια τακτική πρέπει να αποτελεί αναπόσπαστο κομμάτι των «καθηκόντων» του.

Το (μεγάλο) πρόβλημα με τον Κωστή Σιμιτσή είναι ότι στην (εν πολλοίς ορθή) κριτική του, δείχνει να «ξεχνάει» τα… οκτάχρονα της δικής του θητείας. Δείχνει να «σβήνει» τα δικά του (δίχρονα; τρίχρονα;) διοικητικά «μπουσουλήματα». Κυρίως; Δείχνει σαν να «έρχεται» από ένα παρελθόν «αυτοδιοικητικού οργασμού», τέτοιο που, εκτός από «πετυχημένο» να τον καθιστά και… άτρωτο.

Φυσικά, ο αντίλογος είναι τόσο επιφανειακός (για να μην πω «της πλάκας») που του δίνει ακόμη περιθώρια να «μιλάει» και να συγκρίνει. Άσχετα αν ο «καυγάς» γίνεται για «ένα πουκάμισο αδειανό». Για ένα… τίποτα!

Προβλέπω ότι το σκηνικό αυτής της (ξεκάθαρα επικοινωνιακής) αντιπαράθεσης θα είναι το «αλατοπίπερο» μιας πεζής και άνευρης πραγματικότητας. Και ως «καρύκευμα» θα τονώνει για λίγο το «άγευστο» της καθημερινότητας. Μέχρις εκεί. Όλα τα άλλα, για να ’χάμε να λέγαμε. Ή να… κοσκινίζαμε!

---

ΑΝΑΙΣΧΥΝΤΕ!!!

Το πρόβλημα δεν είναι που ο Άδωνις (ομού μετά της Ευγενίας) οργανώνει σεμινάρια ρητορικής. Το πρόβλημα είναι που βρίσκονται άνθρωποι που πληρώνουν για να τους μάθει να… ρητορεύουν! Όπως και το ότι βρίσκονται και οι «πρόθυμοι» που τα διαφημίζουν. Για παράδειγμα, η πρώην βουλευτίνα του Ποταμιού Χριστίνα Ταχιάου στο Protagon!

Μιλώντας σε πρωινή εκπομπή, η Έλλη Παπαγγελή (της ΟΝΝΕΔ) αποκάλυψε ότι έχει αυξήσει τους άντρες που έκανε σεξ μαζί τους. Αυτά συμβαίνουν αν τα «σπάσεις» στα 15 σου με τον… Μαρξ

Ό,τι καλύτερο! Συνεργασία του Εθνικού Θεάτρου με το υπουργείο Δικαιοσύνης για τη δημιουργία Θεατρικού εργαστηρίου στις φυλακές Κορυδαλλού!

Δημήτρης Καταλειφός: Είμαι ένας αμήχανος αριστερός! Μαζί σου, σύντροφε!

Καλά ε, μιλάμε έχω πάθει τώρα! Ακούω αστρολόγο Λεφάκη και μου σηκώνεται (η τρίχα) κάγκελο! Το ξέρατε εσείς ότι ζούμε κρόνιες και αριστερόστροφες εποχές καθότι ο Κρόνος είναι… αριστερόστροφος πλανήτης, γεγονός που τον ωθεί να τρώει και τα παιδιά του;  Αμ το άλλο; Το ότι όλοι αυτοί που κυβερνάνε τον κόσμο είναι μορφώματα και… ανθρωποειδή; Θέλετε και παράδειγμα; Νά, η κυρία Μέρκελ ας πούμε. Αυτή δεν είναι πρότυπο γυναίκας όπως ήταν η κυρία… Θάτσερ! Για να μην πω για το ανδρογύναιο πρόσωπο της κυρίας Λανγκάρντ που παραπέμπει σε… σαύρα! Τέλος! Από τούδε και στο εξής, μόνο Λεφάκη!

Το να σε επαινεί ο Άδωνις Γεωργιάδης δεν το λες και τόσο τιμητικό! Λάθος, Θανασάκη μου (Χειμωνά);

Μέσα στην οδύνη και τον «μιντιακό χαλασμό», πέρασε απαρατήρητο. Ο λόγος για το βίντεο με το τραγικό δυστύχημα στο Ύπατο των Θηβών! Πώς «πέρασε» στα χέρια τρίτων ένα υλικό που ΜΟΝΟ η Αστυνομία και η Δικαιοσύνη έχουν δικαίωμα να κατέχουν; Πώς έγινε viral κάτι που άπτεται των προσωπικών δεδομένων;

Αντιγράφω (και προσυπογράφω) το σχόλιο της φίλης Δέσποινας Κουτσούμπα: Για δώστε λίγη προσοχή εδώ. Χτες έμαθα κάτι τρομαχτικό: ότι στα «καλά» ιδιωτικά σχολεία πλέον κάνουν «αξιολόγηση» στα παιδιά του νηπιαγωγείου για να δουν αν θα τα πάρουν στο Δημοτικό. Πρόκειται για απίστευτη καφρίλα! Κι επειδή: α) Δεν υπάρχει καμία επιστημονική βάση σε κάτι τέτοιο, β) Πρόκειται για ιδιωτικά σχολεία πανάκριβα, που όποιος έχει λεφτά πληρώνει και πάει, είναι προφανές ότι όλη αυτή η ιστορία «αξιολόγησης» των νηπίων έχει ΜΟΝΟ ιδεολογικό και εμπορικό πρόσημο. Ιδεολογικό, για να βάλει τα παιδιά στη λογική του ανταγωνισμού (κι αυτό είναι πανάθλιο) και εμπορικό, για να «πουλάνε» ακριβά στους γονείς ότι είναι σχολεία των «αρίστων», άρα και λογικό να χρεώνουν τα μαλλιοκέφαλα τους! Θα θελα να ’ξέρα τι είδους «παιδαγωγοί» παίρνουν την ευθύνη να συμμετάσχουν σε τέτοια διαδικασία, και γιατί το επιτρέπει το Υπουργείο Παιδείας που εποπτεύει τα σχολεία!

Ο Θόδωρος Καλλιοντζής έχει μάθει, φαίνεται, την εφαρμογή με τις «ετικέτες» στο facebook και προσθέτει συνεχώς το όνομά μου σε αυτές. Το τι «τραβάω» δεν λέγεται!

Εταιρία παρέχει τη δυνατότητα να μετατρέψει το σπίτι σας όπως ακριβώς στην ταινία 50 αποχρώσεις του γκρι. Τα παρεπόμενα της αγαμίας!

Σε μία χώρα που το Survivor σπάει όλα τα ρεκόρ τηλεθέασης, ελπίδα για αυτήν καμία!

Επανέρχεται στη συχνότητα της ΕΡΤ η εκπομπή των Ενόπλων Δυνάμεων Με Αρετή και Τόλμη! Πάλι καλά να λες. Θα μπορούσε να επανέλθει και ο… συνταγματάρχης Βαρτάνης!

Όπως προανήγγειλε ο υφυπουργός Υποδομών και Μεταφορών Νίκος Μαυραγάνης, πρόστιμα ανάλογα με το εισόδημά τους θα πληρώνουν οι παραβάτες του ΚΟΚ! Δηλαδή, ρε φωστήρα, είναι ο άλλος ντίρλα στο τιμόνι, αλλά επειδή είναι άνεργος τιμωρείται λιγότερο από έναν σουρωμένο που είναι (ας πούμε) μισθωτός;

Όχι ρε τη Νικόλ Κίτμαν σε σκηνές σεξ και βίας! Χάθηκε η Σκάρλετ Γιόχανσον;

Από ρεπορτάζ στην ιστοσελίδα του Καθημερινού Τύπου: Για τις ανάγκες της θεατρικής παράστασης «Στην αναζήτηση του θαυμαστού», η διοίκηση του Δημοτικού Περιφερειακού Θεάτρου Καβάλας χρειάστηκε να απευθυνθεί στον συντοπίτη γεωπόνο, Γρηγόρη Τιμοσίδη, προκειμένου να εξασφαλίσει δύο τετραγωνικά μέτρα έτοιμου χλοοτάπητα! Τελικά, η προμήθεια του χλοοτάπητα δεν έγινε, αλλά ο πρόεδρος του ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ. Καβάλας, Πέτρος Πετρόπουλος, δεν παρέλειψε να ευχαριστήσει τον συντοπίτη γεωπόνο, για την άμεση ανταπόκριση του. Φαντάσου να γινόταν και η προμήθεια! Προτομή θα του έστηνε ο πρόεδρος του γεωπόνου!

Πώς λέγονται οι δημοσιογράφοι που «λατρεύουν» Τσανάκα; Τσανακογλύφτες!

Ελένη Γλύκατζη-Αρβερελ: Οι βάρβαροι είναι ντόπιοι και εντός των τειχών. Ν’ αγιάσει το στόμα σου!

Καλό είναι κάτι τέτοια να μην «περνάνε» απαρατήρητα. Η Οργάνωση Τουρκοκυπρίων Συγγραφέων και Καλλιτεχνών κατά την 14η τακτική Γενική Συνέλευση στις 28 Φεβρουαρίου ανακοινώνει την ομόφωνη απόφασή της για απάλειψη της λέξης «τούρκικη» από την ονομασία της, αλλά και στη μη αναφορά πλέον στην «Τουρκική Δημοκρατία Βόρειας Κύπρου». Στην ανακοίνωση δηλώνεται πως οι αλλαγές αυτές θα επιτρέψουν στην οργάνωσή τους, που θα αναφέρεται πλέον ως Οργάνωση Συγγραφέων και Καλλιτεχνών, να αγκαλιάσει όλες τις εθνικότητες, θρησκείες και γλώσσες ούτως ώστε να υπογραμμισθεί η αντίδρασή τους στον διογκούμενο ρατσισμό στην Κύπρο και γενικότερα στον κόσμο.

Το ακούσαμε και αυτό! Απεργία λόγω… ανησυχίας!

Ένα ελληνικό βιβλιοπωλείο υπάρχει στη Νέα Υόρκη και το έχει… Νιγηριανός! Αυτό για όσους επιμένουν με τα «γεννιέσαι» και τα «γίνεσαι».

Πάτε καλά ρε; Σκάνδαλο που μια 42χρονη αποπλάνησε τρεις μαθητές! Τους μαθητές τους ρωτήσατε;

Εγώ συμφωνώ με τον Κυριάκο Μητσοτάκη! Οι απεργίες πρέπει να ψηφίζονται από το 50 συν 1 των εργαζομένων! Με μία προϋπόθεση: Να ισχύει το ίδιο και για την εκλογή των κυβερνώντων!

Ονομάζεται Θεόδωρος (Τεό) Γιάνναρος, είναι Μοριακός Βιολόγος-Γενετιστής, μέλος του Τομέα Υγείας της Νέας Δημοκρατίας, τέως Διοικητής του Νοσοκομείου Ελπίς και αρθρογράφος στο (ποιο άλλο;) Capital.gr. Ενίοτε και… τουϊτεράς, όπως καλή ώρα εδώ: Κύριε Κυβερνητικέ Εκπρόσωπε, αντί να αποκαλείς troll ένα πολιτικό που ονοματίζει τις αλητείες σας, παρακολούθα ένα gay pride ακόμα που τόσο υποστηρίζεις! Επαναλαμβάνω (για εμπέδωση): Μοριακός Βιολόγος-Γενετιστής!

Επιγραφή σε βοθρατζίδικο: Πας μη Έλλην, βάρβαρος!

Για ολιστική συμφωνία κάνει λόγο ο Δημήτρης Τζανακόπουλος. Προβλέπω ότι δεν θα αργήσει να το γυρίσει και στην… ομοιοπαθητική!

Όχι άλλο Ιαβέρη!

Θεά η Έμμα Στόουν. Και ηθοποιάρα (ειδικά στο Birdman). Αλλά αυτό το La La Land κομματάκι… χαζούλικο;

Προκόπης Παυλόπουλος: Θα υπερασπιστούμε την εδαφική ακεραιότητα και κυριαρχία της Ελλάδας. Ελπίζω όχι όπως την… Κανέλλη!

Όπως μας ενημερώνει η Χριστίνα Λαμπίρη, ο Γιώργος Λιάγκας έχασε σκάφος, χρήματα, γυναίκα και τζιπ! Ζούμε ένα δράμα!

Εντελώς τυχαία, ανακάλυψα θησαυρό! Και πού λέτε; Σε έναν παντελώς άγνωστο ραδιοτηλεοπτικό σταθμό ονόματι Λόγος, η λειτουργία του οποίου «εντοπίζεται» κάπου εκεί στις αρχές της δεκαετίας του ’90. Ποιος ο θησαυρός; Οι δύο ώρες και σαράντα λεπτά με τον Μάνο Χατζιδάκι, την Ορχήστρα των Χρωμάτων και τον Σείριο! Η άλλη μας πατρίδα!

ΤΑΞΙΚΕΣ ΤΥΜΒΩΡΥΧΙΕΣ

Ένα μόνο πράγμα τού «έπρεπε» του τραγικού δυστυχήματος που συνέβη στην Ύπατο των Θηβών: η σιωπή! Όχι μόνο ως ένδειξη σεβασμού στη μνήμη των νεκρών (θυμάτων και «θυτών»), αλλά κυρίως, ως μία πράξη συλλογικού επαναπροσδιορισμού και άσκησης αυτογνωσίας. Δυστυχώς, για άλλη μια φορά γίναμε μάρτυρες ενός ιδιάζοντος και ανεξέλεγκτου μιντιακού κανιβαλισμού, τα δείγματα του οποίου περιγράφουν με απόλυτη σαφήνεια τη χρόνια σήψη και παρακμή που μαστίζει αυτήν τη χώρα.

Λαός απαίδευτος, ακαλλιέργητος, πνιγμένος βαθιά μέσα στη λανθάνουσα «εθνική του υπεροψία» και τις νεοελληνικές του παραδοξότητες, αναζητεί συνεχώς «ευκαιρίες» για να εκφράσει το ιδεολόγημα εκείνο που, για δεκαετίες τώρα, τον γαλουχεί και τον συνεπαίρνει: το αποκρουστικό και μοιραίο, «ξέρεις ποιος είμαι εγώ ρε;»! Αυτόν τον εν δυνάμει φασισμό που τον αγριεύει και τον βαρβαροποιεί.

Καμία διάθεση δεν είχα να «σκαλίσω» μία υπόθεση αβάσταχτου πόνου. Παρά τις «προκλήσεις» που διαδέχονταν η μία την άλλη. Παρά τους «θορύβους» και το «αχαλίνωτο» των ερμηνειών και των τεκμηριώσεων. Παρά τους πομπώδεις συναισθηματισμούς και την «από αέρος» θλίψη. Παρά τις τυμβωρυχίες και τις αθλιότητες. Προσπάθησα να αντισταθώ και να «ησυχάσω». Το είχα περισσότερη ανάγκη.

Μέχρι που ήρθε αυτός ο ανεκδιήγητος βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ Νίκος Μανιός και με… ξεσήκωσε! Το δυστύχημα, είπε, εμπεριέχει το ταξικό στοιχείο! Το άκουσα και δεν μπορούσα να το πιστέψω. Δεν ήθελα να το πιστέψω. Μα αυτός, εκεί, ακάθεκτος: τι να πω, επειδή ήταν παιδί πλουσίου είχε καλό αυτοκίνητο ή επειδή ήταν παιδί πλουσίου, δεν είχε μάθει να σέβεται τη ζωή των άλλων;

Αισθάνθηκα ντροπή. Ξέρετε, όταν μέσα σου «κουβαλάς» μνήμες και αξίες από μία «άλλη Αριστερά», αυτά που ακούς από τους (υποτιθέμενους) εκπροσώπους της, σου στραπατσάρουν όνειρα και ελπίδες που χρόνια ολόκληρα «έχτιζες» με μόχθο και υπομονή. Και με μία σεμνότητα που έμοιαζε να σε «καθοδηγεί» και να σε «προστατεύει» από παλιά.

Όχι, δεν πρόκειται για «διάψευση». Κανένας Νίκος Μανιός δεν είναι ικανός να «εκπροσωπήσει» τα νάματα της ουτοπίας. Αυτά παραμένουν άτρωτα και –ευτυχώς– επίμονα και πεισματικά. Σιγά μην «παραδοθούν»  και μην υποκύψουν στις ανοησίες, τις αφέλειες και τις γλαφυρότητες. Αλλά, όπως και να το κάνουμε, μία ήττα την «τρως». Και πιστέψτε με, δεν φτάνει καθόλου εκείνο το αυθόρμητο και από καρδιάς «άι σιχτίρ» που εκστόμισα ακούγοντάς τον. Δεν «γιατρεύεται» ο καημός με αναθέματα και εκτονώσεις. Το πολύ-πολύ να σου επουλώσει για λίγο το τραύμα.

---

ΣΤΟ ΚΗΤΟΣ ΤΗΣ ΕΞΟΥΣΙΑΣ

Ο Λεβιάθαν του Ρώσου σκηνοθέτη Αντρέι Σβιάνγκιτσεφ είναι μία ταινία που σου σφίγγει τα σωθικά. Από την πρώτη μέχρι την τελευταία της σκηνή. Ωμά ρεαλιστική, «βουτάει» με εξαιρετική μαεστρία στις μεταφυσικές αναφορές του βιβλικού μύθου, ορίζοντας με αυτόν τον τρόπο τα υπαρξιακά δράματα των ηρώων της σε συνδυασμό με το ακατανίκητο της εξουσίας.

Σε ένα περιβάλλον «ιδανικής αυτοχειρίας», ο πρωταγωνιστής θα βρεθεί στο έλεος της τυχοδιωκτικής μανίας ενός διαφθαρμένου δημάρχου, με την αλληλουχία των συγκρούσεων να εξοντώνει κάθε προσπάθεια ατομικής αντίστασης. Μέσα σε έναν γεωγραφικό ορίζοντα που «κλείνει» συνεχώς τα «περάσματα» και τις διεξόδους και με μία οικογενειακή συνύπαρξη διαρκώς αιωρούμενη και διασπασμένη, ο Κόλυα (ερμηνεία υψηλής υποκριτικής κλάσης από τον Αλεξέι  Σερεμπριάκοφ) θα απομονωθεί στη «λύτρωση» που του «προσφέρει» η ρώσικη βότκα, αρνούμενος να «εμπλακεί» στις παραλλαγές του ιωβικού μύθου και τις θεολογικές εκκλήσεις «σωτηρίας». Η πορεία προς τα έγκατα του «προπατορικού αμαρτήματος» ανοίγεται διάπλατα…

Το καλλιτεχνικό επίτευγμα του Σβιάνγκιτσεφ είναι πολλαπλά ενδιαφέρον. Έχοντας ως «πολιτική αναφορά» το μνημειώδες έργο του Άγγλου φιλοσόφου και διανοητή Τόμας Χομπς και κινούμενος με στοχαστικούς ρυθμούς επάνω στα κινηματογραφικά «χνάρια» του Ταρκόφκσι, θα προσαρμόσει τα φιλοσοφικά θεωρήματα του Χομπς στο «κοινωνικό κήτος» της πατρίδας του, με το πορτρέτο του Πούτιν να δεσπόζει ως το απόλυτο σύμβολο καθεστωτικής ισχύς και κυριαρχίας.

Η πνιγερή ατμόσφαιρα της ταινίας επιτείνεται και από τον κινηματογραφικό ρεαλισμό της. Απίθανες ερμηνείες (οι σκηνές των μεθυσμένων ηρώων δεσπόζουν μέσα στην υποκριτική τους τελειότητα), «γυμνά» πλάνα που ενισχύουν την παγωνιά που ελλοχεύει και καιροφυλακτεί, γκρίζες και μουντές αποχρώσεις που τις διασπά το κόκκινο της φωτιάς από έναν ερειπωμένο ναό που χρησιμοποιούν ως καταφύγιο οι περιθωριοποιημένοι νέοι της πόλης, ρυθμοί και διάλογοι που αποτυπώνουν απέριττα και στοχαστικά τις επιρροές από τη ρώσικη δραματουργία (ο Τολστόι θα «ζήλευε» τη σκηνή της σκοποβολής), η μουσική του Φίλιπ Γκλας που εκτοξεύει τις «σιωπές» σε πρωταγωνιστικά όρια…

Ο Λεβιάθαν είναι μία ταινία για «γερά στομάχια». Μία ταινία βαθιά αντιεξουσιαστική. Γι’ αυτό ίσως πολεμήθηκε σκληρά, τόσο από τη ρωσική Ορθόδοξη Εκκλησία όσο και από τη ρωσική κυβέρνηση (που διά μέσου του υπουργού Πολιτισμού έσπευσε να δηλώσει «μετανιωμένη» για τη συμμετοχή της στη χρηματοδότηση). Στοιχεία που μάλλον την καθιστούν ακόμη πιο σπουδαία και ελκυστική.

Ο ΝΑΖΙΣΤΗΣ ΚΑΙ ΤΟ ΙΔΡΥΜΑ

Αμφιβολία καμία ότι ο βουλευτής της Χρυσής Αυγής Χρήστος Παππάς είναι ναζιστής από… κούνια. Το «διαλαλεί», άλλωστε, το φωτογραφικό υλικό από τις «οικογενειακές του στιγμές», με τον ίδιο (και τον μικρό του γιο!) να χαιρετούν ναζιστικά μπροστά από αγκυλωτούς σταυρούς και το πορτρέτο του Χίτλερ. Ως ακραιφνής ναζιστής, ο Χρήστος Παππάς, φυσικώ τω λόγω, θα ασπάζεται και το σύνολο της ναζιστικής θεωρίας, μέρος της οποίας είναι και τα όσα αυτή πρεσβεύει για τα άτομα με ψυχικά, σωματικά ή άλλα προβλήματα γενετικής φύσης.

Να υπενθυμίσω μερικά από αυτά, έτσι όπως αναγράφονται στα έντυπα της Χρυσής Αυγής και ακούγονται σε συγκεντρώσεις των οπαδών της:

Τα κληρονομικώς βεβαρημένα άτομα όπως οι παρανοϊκοί, οι πνευματικώς καθυστερημένοι, οι σχιζοφρενείς, οι επιληπτικοί, οι φορείς μεταλλαχθέντων (!) γονιδίων, οι αθεράπευτοι αλκοολικοί, οι προχωρημένοι τοξικομανείς και άλλοι, θα πρέπει να υποβάλλονται σε στείρωση…

Ιδιαίτερη μέριμνα οφείλει να δοθεί στην υγεία των νέων αλλά και στην προγενετική ιατρική και κυρίως και πάνω από όλα στην ευγονική, δηλαδή την έγκαιρη κρατική μέριμνα για γεννήσεις παιδιών υγιών κατάλληλων να φέρουν πάνω τους τον τίτλο του πολίτη-οπλίτη, έτσι ώστε να είναι πάντα έτοιμα να ακολουθήσουν τον δρόμο των προγόνων τους. Τη θυσία.

Η φυσική επιλογή, η στείρωσις και η ευθανασία είναι ορθές εφ’ όσον συνδυάζουν σοβαρές νομικές εγγυήσεις, υπεύθυνο ιατρικό έλεγχο και βιολογικώς ηθική βάση…

Βάσει αυτών, φρονώ ότι ο Χρήστος Παππάς δεν θα είχε κανένα πρόβλημα να υιοθετήσει πρακτικές όπως εκείνη του Αυγούστου του 1941, όταν σε 130 γερμανικά νοσοκομεία θανατώθηκαν περισσότεροι από 70.000 ασθενείς, η πλειοψηφία των οποίων με ψυχολογικά και διανοητικά προβλήματα. Ούτε βέβαια θα είχε αντίρρηση να… πιει ένα ποτήρι μπίρα μαζί με τους ομοϊδεάτες του αξιωματικούς και γιατρούς του Γ΄ Ράιχ, γιορτάζοντας το πρόγραμμα της «ευθανασίας» και συμμετέχοντας στην «τελετή» αποτέφρωσης ασθενή του ψυχιατρείου του Χάμανταρ!

Ξέρω, γνωστός θα πείτε ο βίος (και η πολιτεία) του συγκεκριμένου βουλευτή και (το πιο πιθανό) να μην κομίζει τίποτε καινούριο αυτή η εισαγωγή. Χιλιοειπωμένα πράγματα και αρκούντως διαδεδομένα. Όμως, κρίνοντας από μερικά γεγονότα που (σχεδόν τυχαία) έπεσαν στην αντίληψή μου τις τελευταίες ημέρες, διαπιστώνω ότι σε μερικούς συμπολίτες μας ελάχιστα μοιάζει να τους απασχολούν όλα αυτά και ακόμη λιγότερο να τους προβληματίζουν και να τους ανησυχούν!

Σε αυτήν την κατηγορία πολιτών ανήκει προφανώς και ο πρόεδρος της Αγίας Μαρίνας, ο οποίος υποδέχθηκε τον ναζιστή Χρήστο Παππά (και την τοπική κουστωδία του), συνομιλώντας μαζί του για τα προβλήματα του (καταταλαιπωρημένου) Ιδρύματος! Ενός ιδρύματος που μέριμνά του ήταν και είναι να φροντίζει και να εκπαιδεύει ανθρώπους που ο εν λόγω «όψιμος συμπαραστάτης» του προσδοκά στην εξόντωση και την εξαφάνισή τους! Τόσο απλά και τόσο κυνικά!

Το χειρότερο όμως μας το επιφύλαξε το ρεπορτάζ-ξέπλυμα νεαρής δημοσιογράφου του CENTER που έσπευσε (εικάζω όχι… αυθορμήτως) να δώσει βήμα και λόγο (εννοείται χωρίς ενστάσεις και αντίλογο) στον βουλευτή της Χρυσής Αυγής! Στο «όνομα» προφανώς του πλουραλισμού και της… διακίνησης των ιδεών! «Διακίνηση» που συνεχίστηκε και με πλήρες ρεπορτάζ από τη βραδινή εκδήλωση της Χρυσής Αυγής στην Καβάλα.

Πώς το λέει; Η ανοχή είναι συνενοχή;