ΒΑΓΓΕΛΗΣ ΠΑΠΠΑΣ: Η "ΠΡΟΘΕΡΜΑΝΣΗ"

Άσχετα αν συμφωνείς μαζί του ή όχι, άσχετα αν τον συμπαθείς ή τον αποστρέφεσαι, ο Βαγγέλης Παππάς παραμένει ένας «ενδιαφέρων πολιτικός». Και έξυπνος. Μπορεί να βρίσκομαι «απέναντι» στους τρόπους και την αισθητική του (κι ας συνυπάρχουμε ως ερασιτέχνες αλιείς), εν τούτοις οι πράξεις του και οι απόψεις του δε μου άφησαν ποτέ αδιάφορο. Με δύο λόγια… «το έχει»!

Με αυτόν τον αέρα –άλλα και με την άκρατη φιλοδοξία του– ο κύριος Παπάς κάνει τη μεγάλη προσωπική υπέρβαση και κατέρχεται στον αυτοδιοικητικό στίβο σε ρόλο ηγέτη, κουβαλώντας την «αρχηγική προίκα» που του παρέχει αφειδώς ο εργασιακός του χώρος. Ή αλλιώς, το… προτεκτοράτο του.

Είναι αλήθεια πως ο Βαγγέλης Παππάς είναι ένας άνθρωπος «ζυμωμένος» με την πολιτική ο οποίος –ένεκα και του «πάθους του αυτοδημιούργητου» – καταφέρνει, χρόνια τώρα, να βρίσκεται συνεχώς στο προσκήνιο με τη ζωντάνια… εφήβου. Πότε ως ακραιφνής ΟΝΝΕΔίτης των Κενταύρων και των Ραίηντζερς, πότε ως μάχιμος συνδικαλιστής της περιόδου αποθέωσης του εργατοπατερισμού, πότε ως «ιδεολογικός ακροβάτης» και πότε ως –ομολογώ αποτελεσματικός– αντιδήμαρχος…

Πολύ φυσικό, όλα αυτά τα «περάσματα», όλη αυτή η συσσωρευμένη εμπειρία, να του δίνουν και μεγάλο προβάδισμα σε σχέση με τους «κοντινούς» του αντιπάλους. Κι αυτό φάνηκε από την πρώτη κιόλας δημόσια εμφάνιση της παράταξής του. Από το πώς διαχειρίστηκε τη «στόφα» του αρχηγού μέχρι το πώς «εκμεταλλεύτηκε» την εγγενή αδυναμία της (αυταπόδεικτης) χοντροκομμένης αισθητικής του. Το κυριότερο; Το πώς αξιοποίησε το «πρακτικό του πνεύμα» για να περιγράψει τους βασικούς άξονες του προγράμματός του.

Πού «κινείται» αυτό; Στη νοοτροπία (ή στο παλαιοκομματικό δόγμα) θα σας βρω δουλειά. Στο «τάξιμο». Σε μία πολιτική «βολέματος». Τακτική που ο κύριος Παππάς μοιάζει να τη γνωρίζει πολύ καλά (μην πω ότι την… παίζει στα δάχτυλά του) και εντέχνως (καθότι και… αποδοτική) την αφήνει να διαπερνά όλο το φάσμα των προτάσεών του. Εξ αυτού, προκύπτει και το βασικό πλεονέκτημα, που δεν είναι άλλο από το… χειροπιαστό! Από προτάσεις που έχουν «νόημα». Που δε «φλυαρούν». Δεν «πασαλείβουν». Δεν έχουν «κενά».

Ναι, ενστάσεις, αντιρρήσεις και διαφορές επί των «εξαγγελιών» του κυρίου Παππά μπορεί να υπάρχουν πολλές, αλλά ένα πράγμα παραμένει αναμφισβήτητο: η σαφήνεια! Κι αυτό δεν μπορεί ούτε να παραβλεφτεί ούτε να υποτιμηθεί. Ιδιαίτερα σε ένα προεκλογικό περιβάλλον που οι γενικολογίες και το αόριστο κάνουν πάρτι. Με δύο λόγια, οι όποιες διαφωνίες και κριτικές επί του (εικάζω αρχικού) «δεκάλογου» του Βαγγέλη Παππά, θα «πατάνε» επάνω σε κάτι πολύ συγκεκριμένο, σε κάτι εντελώς «καθαρό» και «υπαρκτό».

Εδώ όμως ελλοχεύει και ο κίνδυνος της πλήρους αποδόμησης των (εν πολλοίς μονομερών) προτάσεων του προγράμματός του, καθότι πολύ πιο «ευάλωτες» και «τρωτές» από τις… αερολογίες και τα νεφελώδη. Και ως εκ τούτου, πολύ πιο εύκολο, να βρεθεί εκείνος ο σοβαρός και τεκμηριωμένος αντίλογος που θα τις «ξετινάξει» και θα τις «τελειώσει». Και μαζί με αυτές και τον ίδιο τον εμπνευστή τους.

Μ’ αυτά και μ’ αυτά, η «φάση» αρχίζει να ζεσταίνεται… Μένει να δούμε και ποιοι θα «καούν» στην προθέρμανση!

"ΠΗΔΗΜΑ" ΝΟΗΜΟΣΥΝΗΣ

A-π-ί-σ-τ-ε-υ-τ-ο!!! Ο Εισαγγελέας Καβάλας κύριος Ζαρκαδιάς, «συμμορφούμενος προς τα υποδείξεις» κάποιων παραληρηματικών ηθικολόγων (ή και μισόλωλων κατά την σκωπτική ντοπιολαλιά των συγχωριανών μου), διέταξε την κατάσχεση όλων των τευχών του μηνός Νοεμβρίου του εφηβικού περιοδικού U!Girl από τα σημεία πώλησης στο νομό Καβάλας, εκτιμώντας (και κατ’ επέκταση ταυτιζόμενος με το σκεπτικό της καταγγελίας της νεοεμφανιζόμενης εθνικιστικής γκρούπας Η Γενιά της Ταυτότητας) ότι με την κυκλοφορία του, συντρέχουν λόγοι αποπλάνησης των ανήλικων κοριτσιών μέσω της… πρόωρης σεξουαλικοποίησης!

Πού επάνω «πάτησε» ο κύριος Ζαρκαδιάς για να προβεί σε αυτήν την ιεροεξεταστικού τύπου απαγόρευση; Τι ήταν αυτό που τον «σκανδάλισε»; Και ποιο το ατόπημα; Θα ακουστεί εντελώς «κουφό», αλλά το «τεκμήριο ενοχής» του περιοδικού βασίστηκε σε έναν απλό… αναγραμματισμό!

Και εξηγώ: στο οπισθόφυλλο του U!Girl, υπάρχει μία καταχώρηση του βρετανικού οίκου μόδας FCUK (French Connection United Kingdom), η οποία προωθεί ένα νεανικό άρωμα κάτω από το διαφημιστικό μότο “Late Night” (αργά τη νύχτα). Όμως, αυτό που ο κάθε φυσιολογικός άνθρωπος (και άσχετα με την «καταναλωτική του αγωγή») θα το «ξεπερνούσε» ως μία συνηθισμένη (και μεταξύ μας, διόλου ευρηματική) επικοινωνιακή ατάκα, στο «ακατοίκητο» των «σεμνότυφων» της Γενιάς Της Ταυτότητας, πήρε διαστάσεις υστερίας, υπό τον φόβο… μαζικής εκπόρνευσης των κορασίδων μας!   

Πώς επετεύχθη ο συνειρμός; Μα, με μία απλή μετακίνηση του «c» της ετικέτας FCUK, από τη δεύτερη στην τρίτη θέση, έτσι ώστε να δηλώνει… πήδημα. Όπερ μεθερμηνευόμενο: πηδηχτείτε αργά τη νύχτα!

Με αυτό το φαιδρό (και καθ’ όλα «ψεκασμένο») επιχείρημα, ο Εισαγγελέας Καβάλας έκρινε ότι μέσω της συγκεκριμένης διαφήμισης (και κατά συνέπεια και του ίδιου του περιοδικού), δε θα μείνει ελληνοπούλα παρθένα ούτε για δείγμα! Και για όσους έχουν αμφιβολίες (ή και βρίσκονται υπό την επιρροή του… εωσφόρου), ιδού και η «επιστημονική τεκμηρίωση» από τον αυτοσυστηνόμενο «ερευνητή» της Γενιάς Της Ταυτότητας:

Η πρόωρη σεξουαλικοποίηση των μικρών κοριτσιών είναι προχωρημένη σε αρκετές ευρωπαικές χώρες, ενώ στην Αμερική ήδη από το 2007 η American Psychological Association  έκρουσε τον κώδωνα του κινδύνου καταγράφοντας τεκμηριωμένες συνέπειες της αυτο-αντικειμενοποίησης και σεξουαλικοποίησης που έχουν εντοπιστεί σε κορίτσια νεαρής ηλικίας, που κυμαίνονται από διάσπαση της προσοχής κατά τη διάρκεια ψυχικών εργασιών και διατροφικές διαταραχές, μέχρι και το ότι λιγότερες γυναίκες ακολουθούν σταδιοδρομία στα μαθηματικά και την επιστήμη.

Όπως καταλαβαίνετε, το πρόβλημα δε βρίσκεται στις φαιδρότητες και τα φοβικά σύνδρομα των σαλταρισμένων της νεόκοπης ομάδας. Και ειλικρινά, ελάχιστα (έως καθόλου) θα μας απασχολούσαν οι συνομωσιολογικές εξάψεις των μελών της (τόσες και τόσες «κυκλοφορούν» άλλωστε στο διαδικτυακό σύμπαν), αν σε αυτές δεν ερχόταν να «στοιχηθεί» ένας ανώτατος λειτουργός της Ελληνικής Δικαιοσύνης. Ο οποίος –πέρα από τη «μπανανόφλουδα» του αναγραμματισμού– «γλίστρησε» και σε ένα «παιδοφιλικό σενάριο» αφόρητου (και χοντροειδέστατου) λαϊκισμού. Και αναρωτιέμαι: πρόκειται για δείγμα «νομικής προχειρότητας» ή για έναν «πηγαίο συντηρητισμό» στα όρια παραεκκλησιαστικού σεχταρισμού;

Απορίας άξιον: γιατί άραγε ο κύριος Ζαρκαδιάς δεν επιδεικνύει την ίδια ευαισθησία και για τα κοριτσάκια των τηλεοπτικών διαφημίσεων; Δεν έχει προσέξει άραγε τα (καθοδηγούμενα) ηδυπαθή λικνίσματά τους προς άγραν… καταναλωτικής πελατείας; Δεν είδε πώς «χρησιμοποιούνται» στα διάφορα «παιδικά σόου»; Αγνοεί την «προώθησή» τους στην «καλλιτεχνία» μέσω «παιδικών καλλιστείων»; Ή μήπως να του θυμίσω τις «ημίγυμνες τσαχπινιές» στη Eurovision Junior;

Αλλά, ξέρω. Άλλη η «προαγωγή» του Μπόμπολα, του Ψυχάρη και του Κυριακού και άλλη του U!Girl. Είναι και θέμα… ποιότητας (και άνευ… αναγραμματισμού)!

ΑΓΙΑΖΟΝΤΑΣ ΤΟΥΣ ΧΡΥΣΑΥΓΙΤΕΣ

Έχουν περάσει περίπου δύο μήνες από τότε που εξέφρασα δημόσια τους επαίνους (αλλά και την ευγνωμοσύνη μου) προς τον Σεβασμιώτατο Μητροπολίτη Φιλίππων, Νεαπόλεως και Θάσου κύριο Προκόπιο για τις δηλώσεις του σχετικά με το ρόλο και τη «φυσιογνωμία» της Χρυσής Αυγής. Τότε, ο σεπτός και ηγιασμένος λόγος του, ήρθε ως πνευματικό βάλσαμο για να πιστοποιήσει με «πατερική σαφήνεια» την απάνθρωπη και εκτός χριστιανικών κανόνων δράση των νεοναζί.

Λαμβάνοντας υπ’ όψιν ότι ο Μητροπολίτη μας δε μας είχε συνηθίσει σε ανάλογες «ανοιχτές» πολιτικές παρεμβάσεις (εγώ τουλάχιστον δε θυμόμουν καμία μέχρι τότε) και με δεδομένη την ωριμότητα και τη σύνεση που τον διακρίνει, η δήλωσή του εκείνη υπερέβαινε τα «θεολογικά όρια» και όριζε αυτοστιγμής το νέο «αντιφασιστικό λόγο». Αυτόν που ειρηνεύει τους ανθρώπους και δίνει κύρος, υπόσταση και δύναμη στα κινήματα. Γι’ αυτό και εξ αρχής «όρισα» τον λόγο του ως Ευλογία.

Το έφεραν όμως έτσι τα πράγματα και ο κύριος Προκόπιος βρέθηκε την περασμένη Τετάρτη αντιμέτωπος με τις ίδιες του τις απόψεις, όταν –εντελώς ανεξήγητα– επέτρεψε την παρουσία δύο ιερέων στα εγκαίνια των γραφείων της Χρυσής Αυγής στο Λιμένα της Θάσου. Απόφαση που έρχεται σε ευθεία σύγκρουση με τα δικά του (τονίζω: θεόσταλτα) λόγια, υπονομεύοντας στην πράξη όλη τους τη σαφήνεια και καθαρότητα.

Δε γνωρίζω πόσο αδόκιμο (ή απλουστευτικό) μπορεί να ακουστεί, αλλά η πρώτη εντύπωση που μένει από αυτό το γεγονός, είναι ότι η Εκκλησία μας πήγε και αγίασε τους σκοπούς και τα πιστεύω των νεοναζί. Ότι έδωσε «θρησκευτική νομιμοποίηση» στην εγκληματική τους δράση. Ότι τους «απάλλαξε από τις αμαρτίες» τους. Τους προσέδωσε «χριστιανικό άλλοθι». Ποιους όμως; Αυτούς που  καθημερινά προσβάλλουν το Χριστό στο πρόσωπο εκείνων που ο ίδιος ο Χριστός ονόμασε «ελάχιστους αδερφούς» του; Αυτούς που βρίσκονται συνεχώς απέναντι από την αγάπη, τη συγγνώμη και το έλεος; Αυτούς που αρνούνται από ιδεολογία και μίσος να δουν στο πρόσωπο του «άλλου» και του «ξένου» τον εαυτό τους και να τον διακονήσουν;

Ειλικρινά –και μετά απ’ όλα όσα έγιναν στο νησί το βράδυ των εγκαινίων (και του αγιασμού)– μου είναι αδύνατο να εξηγήσω ή να ερμηνεύσω τη στάση του Μητροπολίτη. Γι’ αυτό –και για να μην υπάρξουν παρερμηνείες, εικασίες και «σενάρια» (πάντα οι καλοθελητές θα καραδοκούν)– καλό και πρέπον θα είναι να μιλήσει ο ίδιος γι’ αυτήν του την απόφαση. Και με την ίδια «πνευματική ευρυχωρία» που τόσα χρόνια μάς διακονεί.

ΤΑ ΑΠΟΝΕΡΑ ΕΝΟΣ ΜΕΝΤΡΕΣΕ

Έπρεπε να περάσουν πάνω από τρία χρόνια για να ανακαλύψουν κάποιοι τη «σκοτεινή δράση» των φασιστοειδών και των τραμπούκων που καλύπτονται πίσω από τις «εθνικές πομφόλυγες» της Πατριωτικής Κίνησης. Έπρεπε να δεχτεί άλλος ένας συμπολίτης μας τις «νουθεσίες» της συγκεκριμένης αγέλης για να «σπάσει» το απόστημα και η σιωπή. Και έπρεπε να «πάρει» ο ίδιος το «ρίσκο» της πιο επίσημης δημόσιας καταγγελίας για να «ανοίξουν» επιτέλους τα στόματα.

Γνωστά ήταν όλα. Ακόμη κι αυτό περί διασύνδεσης και φυσικής προστασίας  που παρέχουν κάποια στρώματα των Σωμάτων Ασφαλείας στα μέλη της εν λόγω οργάνωσης και που τόσο «τάραξε» το (για άλλη μια φορά πεσμένο από τα σύννεφα) «επικοινωνιακό σύμπαν» της τοπικής δημοσιογραφίας. Και ναι, μαγκιά του και μπράβο του που το «αποκάλυψε» με τόσο εμφαντικό τρόπο ο Κωστής Σιμιτσής, αλλά, θα αρκούσε μία μικρή αναδρομή σε δημοσιεύματα που αναφέρονταν από παλιά στη «σχέση» (ή και τον… έρωτα;) «πατριωτών» και χρυσαυγιτών με ένα (μικρό; μεγάλο;) κομμάτι των αστυνομικών της πόλης, για να αποδείξει τούτο: πόσο απαθείς, αδιάφοροι, ανεκτικοί και αργοπορημένοι (εν τέλει και ένοχοι) υπήρξαν οι αρμόδιοι παράγοντες της τοπικής κοινωνίας απέναντι στους παραληρηματικούς ρατσιστές της εν λόγω οργάνωσης.

Θέλετε κι άλλα (εκτός από τη… χειρονακτική τους βαρβαρότητα) που πιστοποιούν τη «στοργή» που απολαμβάνουν από τις διωκτικές αρχές; Ανατρέξτε για λίγο στους διαδικτυακούς τόπους όπου «συναντιούνται» καθημερινά. Κρυμμένοι πίσω από  βαρύγδουπες επωνυμίες  (Μέγας Μακεδών, Εύρυτος Θερμοπυλομάχος, Σοφία Μακεδόνισσα) και πολεμόχαρες φωτογραφίες, σκούζουν συνεχώς απειλές και συκοφαντίες. Άλλοι, πιο «μάχιμοι» (και… άρρωστοι), κραδαίνουν σπαθιά και όπλα, φιγουράρουν σε στρατιωτικές ασκήσεις, καμαρώνουν με τα καλάσνικωφ ανά χείρας… Δεν τα γνωρίζουν όλα αυτά στην Αστυνομία; Και η Υπηρεσία Ηλεκτρονικού Εγκλήματος;

Και με την ευκαιρία, να ρωτήσω τον κύριο Κοσκερίδη (που τόσο εξανέστη από τα λεγόμενα του δημάρχου): ποιας «τύχης» έλαχαν τα μέλη της Πατριωτικής Κίνησης (εις εξ αυτών και ο αντιπρόεδρός της) εκείνο το βράδυ που την «έπεσαν» σε δύο νεαρούς γκραφιτάδες με γροθιές και μαχαίρια; Να του θυμίσω τη «σύμπτωση» της παρουσίας του περιπολικού στο συμβάν και την «αγαστή συνεργασία» των αστυνομικών με τους… παλικαράδες; Πού άραγε «ρέμβαζαν» εκείνο το μεσημέρι οι άντρες της Ομάδας ΔΙΑΣ, όταν μέλη της Πατριωτικής Κίνησης είχαν «αντιρρήσεις» για την ενδυματολογική εμφάνιση κάποιων νεαρών και την «εξέφρασαν» με γιούχα, τσαμπουκάδες και «χωσίματα» μέσα στο Δημοτικό Κήπο; Μήπως στο απέναντι πεζοδρόμιο; Να ρωτήσω πώς αντέδρασαν οι «προσβεβλημένοι» συνάδελφοί του όταν οι «λευκοί πατριώτες» πήραν το νόμο στα χέρια τους και κυνηγούσαν τους «σκουρόχρωμους» αθίγγανους από την πλατεία Ελευθερίας; Μήπως να ξέραμε κάτι από τις έρευνες (;) για τη σφαγή του γουρουνιού μπροστά στην πόρτα της Παλιάς Μουσικής; Και το πιο κοντινό: ήταν τόσο άγρια και επικίνδυνα για τα μέλη της Χρυσής Αυγής τα γυναικόπαιδα της Θάσου και τα «περιποιηθήκατε» με τα (δηλητηριώδη) δακρυγόνα και τα γκλοπς;

Στα «απόνερα» αυτής της ιστορίας, αξίζει να σημειωθεί η (ολίγον… άγαρμπη) στάση του κυρίου Βαγγέλη Παππά απέναντι στον νεαρό συμπολίτη που παραβρέθηκε στο Δημοτικό Συμβούλιο για να υπερασπίσει την ενέργειά του και να γνωστοποιήσει στο ανώτερο θεσμικό σώμα της πόλης τις «πατριωτικές αβρότητες» που υπέστη. Η προσπάθειά του να διακόψει τον «πολιτικό λόγο» του Μάριου Αθανασιάδη, αλλά και κατόπιν, στην οφ δε ρέκορντ συζήτηση στο γραφείο των δημοσιογράφων, να τον «στολίσει» με διάφορα… αντρικά, αποκαλύπτει ίσως και μία «υπόγεια διαδρομή» ανάμεσα σε αυτόν και την Πατριωτική Κίνηση, «χρήσιμη» ίσως και εν όψει της υποψηφιότητάς του.

Άλλωστε, πρόσφατο είναι και το «δημόσιο συγχωροχάρτι» που έδωσε ο ίδιος στη δράση της Πατριωτικής Κίνησης, με την «κομψή δικαιολογία» ότι στους κόλπους της υπάρχουν και καλά παιδιά.

Επειδή όμως το θέμα με την Πατριωτική Κίνηση (αλλά και με τις… παραφυάδες αυτής) δεν έχει να κάνει με τη… μοιρασιά σε «καλά και κακά» παιδιά (μιας και η «στοίχισή» τους είναι κάτω από πολύ συγκεκριμένη και συγκροτημένη ιδεολογική ατζέντα), η απάντηση θα πρέπει να είναι ομόθυμη και συλλογική. Και αυτή δεν μπορεί να είναι άλλη από μία σύσσωμη και συλλογική απάντηση που μόνον ο δημοκρατικός λαός μπορεί να δώσει. Συντεταγμένα και ανυποχώρητα. Και προς όλες τις κατευθύνσεις…