ΠΑΙΧΝΙΔΙΑ ΕΞΟΥΣΙΑΣ

Όταν κάποιοι φτάνουν στο σημείο να «χρησιμοποιούν» τα παιδιά ως μέσο προβολής και υπεράσπισης προσωπικών τους αιτημάτων (ενίοτε και επιδιώξεων), τότε το πράγμα έχει ξεφύγει εντελώς από κάθε έλεγχο. Σε κάθε περίπτωση, μία τέτοια πράξη είναι αδύνατο να «χωρέσει» μέσα σε έννοιες της «κοινωνικής καθημερινότητας». Δεν είναι απλά άκομψη, αντιδεοντολογική ή αμετροεπής. Είναι βαθιά ΧΥΔΑΙΑ και ΑΝΗΘΙΚΗ!

Ειλικρινά, ούτε που το φανταζόμουν ότι ένα αμιγώς πολιτικό κείμενο που αφορούσε αποκλειστικά και μόνο στο διορισμό προέδρου σε έναν Οργανισμό –εν προκειμένω αυτόν του Κέντρου Πρόνοιας Περιφέρειας Ανατολικής Μακεδονίας και Θράκης και, κατ’ επέκταση, της Παιδόπολης Καβάλας– θα μπορούσε να γίνει η αφορμή για να εκφραστούν οι κοινωνικοπολιτικές ανησυχίες ανήλικων παιδιών. Και μάλιστα με… συνδικαλιστικές αιχμές!

Για του λόγου το αληθές, αντιγράφω το σχόλιο που (εκ μέρους όλων των παιδιών της Παιδόπολης) υπογράφει η Κ.Φ. και το οποίο δημοσιεύθηκε στις 13 Μαΐου στο προσωπικό μου blog. Το αξιοσημείωτο; Τέσσερα λεπτά μετά τα μεσάνυχτα! Γράφει λοιπόν:

Είναι απαράδεκτο!! Είναι δυνατόν να παίζεται με τις ζωές μας και τα συναισθήματα μας;;; Είναι λογικό;;; Εκ μέρους ολων των παιδιών απο την παιδόπολη της Καβάλας μέσα σε αυτά και εγώ... Θέλουμε να μείνει η κυρια μαρίνα στο ίδρυμα γιατί είναι η μονη που μας αγαπάει σα μητέρα ενα πράμα που εμας μας λείπει... Καλώς η κακώς φύγαμε απο την δική μας μητέρα και ήρθαμε εδώ οπου μας έχουν αγκαλιάσει ολοι!!! Θα θελα να ξερά αν τα παιδιά της κυριας Φωτίου ηταν σε ίδρυμα θα της άρεσε να ηταν χαλια ψυχολογικά; να μην έχουν ώμο να σταθούν και να προχωρήσουν στην ζωή τους σαν άνθρωποι;;; Παιδιά είμαστε, άνθρωποι ΟΧΙ σκουπίδια (που έτσι μας αντιμετωπιζουν η απ εξω)!! Έχουμε συναισθήματα και κάθε δικαίωμα να μιλήσουμε και να μας ακούσετε αλλά και να μας σεβαστειτε!!! Ας είχατε λίγο συναίσθημα!!!!

Αν και κάνει «μπαμ», θα αποφύγω κάθε ιστορικό συσχετισμό με την εποχή της «μητρός Φρειδερίκης». Εξ άλλου, αυτό το περί «μητέρας» δείχνει να έχει στοιχειώσει για τα καλά το πνεύμα της… Βασιλίσσης πάνω από την Παιδόπολη! Και να ήταν μόνο σε επικοινωνιακό επίπεδο το «μετεμφυλιακό κλίμα», ντεφ’ να γίνει! Εδώ όμως μιλάμε για κάτι πολύ «χοντρό». Για κάτι που παραβιάζει βάναυσα τα σύγχρονα παιδαγωγικά όρια και μετατρέπει το παιδικό και εφηβικό συναίσθημα σε υποχείριο αλλότριων και ιδιοτελών σκοπών. Κάπως έτσι μοιάζει να «εκμεταλλεύονται» ορισμένοι τον συγκινησιακό αυθορμητισμό των παιδιών της Παιδόπολης. Κάπως έτσι μοιάζει να «ελέγχουν» τις άδολες συναισθηματικές τους φορτίσεις. Και κάπως έτσι να τις μετατρέπουν σε μία «ανήλικη ασπίδα» που καλείται να υπερασπιστεί πολιτικές και κομματικές σταδιοδρομίες.

Το ολίσθημα είναι μέγα και η ευθύνη γι’ αυτό βαραίνει αποκλειστικά τη σημερινή διοίκηση της Παιδόπολης. Αυτή θα έπρεπε να είχε εξ αρχής φροντίσει για την πλήρη αποστασιοποίηση των παιδιών από κάθε τι που σχετίζεται με την οργανωτική λειτουργία του Ιδρύματος. Από κάθε εμπλοκή με «κοινωνικές καριέρες» και «σταδιοδρομίες». Γιατί τα παιδιά εκεί δε βρίσκονται για να «χαράζουν πολιτικές» –αυτό με την επίκληση του ονόματος της κυρίας Φωτίου, «βγάζει μάτια». Άλλος είναι ο σκοπός και άλλος ο ρόλος της εκεί διαμονής τους. Τα υπόλοιπα, ένα «παιχνίδι εξουσίας» πάνω στις πλάτες της αθωότητας. Αυτό και μόνον αυτό!

ΑΙΣΧΟΣ!

Ούτε μία βδομάδα δεν κατάφερε να «αντέξει» εκείνο το μεγαλόπρεπο «εύγε» μου για τη Δήμητρα Τσανάκα, καθώς με τα απίστευτα κάμωμά της με αναγκάζει να το αντικαταστατήσω με ένα ηχηρό και αταλάντευτο… ΑΙΣΧΟΣ! Εμβρόντητος και αηδιασμένος γαρ από τα όσα ακούστηκαν (και αποφασίστηκαν) την περασμένη Πέμπτη στη συνεδρίαση του Δημοτικού Συμβουλίου! Και πιστέψτε με: το «αίσχος» αυτό δεν έχει να κάνει με αυτήν καθ’ αυτήν την αναβολή μιας μεγάλης και σπουδαίας για την τοπική μας ιστορία εκδήλωση –και που την «έφτασαν» μέχρι εδώ αυτοί οι απίθανοι, πολύ τους ήταν– αλλά για τα πολιτικά επιχειρήματα με τα οποία προσπάθησαν να δικαιολογήσουν τα αποτρόπαιά τους!

Φως φανάρι το πράγμα και ας αφήσει κατά μέρος η κυρία Τσανάκα τα περί «αισθητικής του μνημείου». Η αισθητική την μάρανε τη δήμαρχο. Λες κι όλα γύρω της σφύζουν από γούστο και ομορφιά! Ας μη γελιόμαστε λοιπόν κι ας μη τρέφουμε αυταπάτες. Ένας ήταν ο λόγος και μοναδικός: δεν της το επέτρεψε το καραδεξιό τσούρμο που έχει μαζέψει στη δημοτική της ομάδα! Αυτή η φασιστοειδή μάζα που βγάζει σπυριά όταν ακούει για ναζιστικές θηριωδίες και Ολοκαύτωμα. Και οι διάφοροι Γραμμένοι που έρχονται στο Δημοτικό Συμβούλιο με… γραμμή Πατριωτικής Κίνησης.

Οι άνθρωποι είναι πωρωμένοι δεξιοί. Ακόμη κι αυτοί που το παίζουν «λόγιοι» και «καθωσπρέπει» –αλήθεια, πού ήταν προχθές ο κύριος Λυχούνας;– στις κρίσιμες στιγμές… τουμπεκί! Άλλα λόγια ν’ αγαπιόμαστε! Τσίου εντελώς! Βουβοί και άτολμοι, περικυκλωμένοι από ουρλιαχτά μίσους. Από έναν ανιστόρητο συρφετό που σκορπάει διχασμό και πολιτική βαρβατίλα.

Δυστυχώς, μοναδική εξαίρεση σε αυτήν την κατάντια, το διασυρμό και τον εξευτελισμό του Δημοτικού Συμβουλίου, ήταν αυτή του κυρίου Βέρρου. Αυτός «έσωσε» τη δημοκρατική τιμή του Σώματος κι αυτός ήταν που κατάφερε να αρθρώσει υπεύθυνο και σοβαρό αυτοδιοικητικό λόγο. Οι υπόλοιποι – με προεξάρχοντα τον, κατά τα άλλα λαλίστατο Κωστή Σιμιτσή – άλλα ντ’ άλλα της Παρασκευής το γάλα… Ανέξοδα αντιπολιτευτικά λογύδρια άνευ ρυθμού, ουσίας και αποτελέσματος. Και να σκεφτείτε ότι μέχρι εχθές, ο πρώην δήμαρχος διεκδικούσε δημόσια την «πατρότητα» της εκδήλωσης και του Μνημείου.

Κατά τ’ άλλα, κάποιοι αύριο θα μιλάνε για... Μνήμες! Χωρίς τσίπα και χωρίς ντροπή.

ΜΝΗΜΗ ΣΤΑΥΡΟΥ ΑΡΑΠΑΚΗ

Μνήμη Σταύρου Αραπάκη

Όταν «έφυγε» ο Σταύρος, ήμουν μακριά από τον τόπο που αγάπησε. Μακριά από τον κοινό μας τόπο. Το μαντάτο της απώλειάς του πέρασε σαν αστραπή μέσα από τις πύλες του διαδικτύου που, για μια στιγμή, λες και μεταμορφώθηκαν σε μία απέραντη λίμνη του Αχέροντα. Σε ένα σκοτεινό πέρασμα για τον «κάτω κόσμο». Για την «άλλη ζωή»…

Το έμαθα από την Ειρήνη και ύστερα κάτι σκοτείνιασε. Όχι έξω. Μέσα μου. Έξω με τύλιγε ακόμη το ανοιξιάτικο φως αλλά ένα βαρύ και αδιευκρίνιστο προαίσθημα ήρθε και κάθισε ακάλεστο στα σωθικά. Είχα βιώσει ήδη την απώλεια του πατέρα μου και το θανατικό δεν έλεγε να φύγει. Σαν επίμονη σκιά κλωθογύριζε πέρα-δώθε.

Και πέρασε το πέλαγος. Αόρατη διέσχισε όλη τη διαδρομή. Αόρατη και σκοτεινή. Αντάμα με τον θάνατο. Δρασκέλισε τον κάμπο με τις ελιές, σκαρφάλωσε στο ύψωμα του Κεφαλά, μετά στη Γέννα και το Κάστρο, κι από κει έκοψε δρόμο για το χωριό του. Τον βρήκε καθιστό στο γραφείο του. Ήρεμο και γλυκό. Κουρασμένο λίγο από την αρρώστια που βασάνιζε τα τελευταία χρόνια τα πνευμόνια του, άλλα πάντα υπομονετικό και γενναίο. Μπορεί και να κάπνιζε. Έτσι τον θυμάμαι. Να μιλάει και να καπνίζει. Να δουλεύει και να καπνίζει. Να τρέχει παντού κι ένας καπνός να τον ακολουθεί. Άλλη σκιά αυτή. Ο Σταύρος κι ο καπνός του. Και μία κάφτρα να πηγαίνει μπροστά…

Σε πήρε, Σταύρε. Χωρίς πολλά-πολλά λόγια. Σαν το ραντεβού να είχε κλειστεί από παλιά. Σαν να τα είχατε συμφωνήσει σε κάποιον μοναχικό περίπατο μέσα στα χαλάσματα των Μεταλλείων. Τη θυμάσαι τη βραδιά με τον Πάνο Κατσιμίχα; Πόσο τρέξαμε για να την καταφέρουμε εκείνη τη συναυλία! Πόσο πάσχισες. Και πόσο ωραίο ήταν το φεγγάρι πάνω από τα καμίνια. Κόκκινο φεγγάρι, θάλασσες τεκίλα…

Εσένα όμως σου άρεσε το τσίπουρο και τα λιαστά χταπόδια. Τα μεσημέρια του χειμώνα, στη Φαίδρα του Δημήτρη και της Μαρίας. Με παρέες μεγάλες. Με παρέες ολόχαρες. Γιορτινές κι αντικριστές. Και συ, στη μέση. Με το ίδιο χαμόγελο. Την ίδια ευγένεια. Την ίδια φρονιμάδα. Την ίδια καρδιά…

Σε πρόδωσε, Σταύρε. Δε λογάριασε τίποτε. Ούτε την καλοσύνη σου ούτε την ταπεινότητά σου ούτε την αγνότητά σου ούτε την ανιδιοτέλειά σου… Τίποτε. Κι ας την είχες κεράσει με όλα του κόσμου τα καλά. Με όλη την ασφάλεια που νιώθει μια καρδιά μέσα στα σπλάχνα ενός καλού ανθρώπου.

ΕΝΕΟΣ!

Τα όνειρά μου κόκκινα

τα όνειρά σου άσπρα

ρούχα μαζί που πλύθηκαν

κι έχουνε γίνει ροζ…

Ένας τραγουδοποιός με πέντε (βαριά - βαριά) «στρατευμένα» χιτάκια, ένας μετριότατος δημοσιογράφος με έφεση στις ραδιοφωνικές φάρσες, μία σκηνοθέτις κάποιου θεάτρου ονόματι Βυρσοδεψείο και ένας γλύπτης αγνώστου έργου. Με αυτούς στο Διοικητικό Συμβούλιο της ΕΡΤ –συν τον σοβαρό και αξιοπρόσεκτο Μιχάλη Γρηγορίου–, προσδοκά να «χτίσει» το ενημερωτικό και πολιτιστικό της όραμα η κυβέρνηση της Αριστεράς. Κοινώς, την «κάτσαμε» για τα καλά, σύντροφοι!

Γιατί, αν ήταν να «λουστώ» Πρόεδρο τον Διονύση Τσακνή και Διευθύνοντα Σύμβουλο τον Λάμπη Ταγματάρχη, στράφι όλα. Τζούφια τα «ενημερωτικά αντάρτικα» των «ελευθέρων πολιορκημένων δημοσιογράφων», άδοξες οι συναυλίες συμπαράστασης στο προαύλιο του καταλυμένου Ραδιομεγάρου, τζάμπα κόπος οι πορείες και οι συγκεντρώσεις ενάντια στο πραξικοπηματικό «μαύρο. Και μεταξύ μας; Κρίμα τα ακροβατικά της Ραχήλ και οι τσαμπουκάδες της Ζωής!

Συγχωρέστε με, ρε σύντροφοι, αλλά αν σε έναν από τους πιο προνομιακούς χώρους για την Αριστερά, εσείς με το «καλημέρα» καταφέρατε και τα κάνατε θάλασσα και μαντάρα μαζί, τι καλό και γόνιμο μπορεί να προσδοκά ο κόσμος για τα υπόλοιπα; Όταν στο «ευκολάκι» γίνεσαι ρόμπα και περίγελος, στα δύσκολα και τα σύνθετα πώς θα ανταποκριθείς; Όταν από τους «συμβολισμούς» ακόμη έχεις «κάψει» όλα σου τα πλεονεκτήματα, πώς να ριχτείς στις «πράξεις» και τις «εφαρμογές»; Πώς να «ορθοποδήσεις»; Και πώς, εν τέλει, να αποδείξεις το «άλλο» και το «διαφορετικό»;

Γιατί, οκέι, γνωστές σε όλους οι «παρενέργειες» του 4%. Γνωστή και η συλλογική μετριότητα της κομματικής βάσης. Πόσο μάλλον η αντίστοιχη ατομική. Αλλά για την ΕΡΤ, δεν «ψαρεύεις» μέσα από το «κομματικό πελατολόγιο». Για την ΕΡΤ «ανοίγεσαι» στην κοινωνία. Ψάχνεις να βρεις τους καλύτερους που έχει ο τόπος. Τους πιο άξιους. Τους πιο χαρισματικούς. Αντ’ αυτών, η Αριστερά του ΣΥΡΙΖΑ επέλεξε τον Τσακνή και τον Ταγματάρχη –με τον δεύτερο να «κουβαλάει» εσαεί πάνω του το στίγμα της απόλυσης του Μανώλη Ρασούλη από την ΕΡΤ– κρίνοντας προφανώς ότι με αυτούς (και τους υπολοίπους) μπορεί να υλοποιήσει το «προοδευτικό της όραμα» για τη Δημόσια Ραδιοφωνία και Τηλεόραση.

Απλά, ενεός!

ΚΟΙΤΑ ΠΟΙΟΙ ΜΙΛΑΝΕ...

Στην ιστοσελίδα της εφημερίδας Πρωινή, διαβάζω την παρακάτω είδηση: Συναντήθηκαν χθες στην Αθήνα με την αναπληρώτρια υπουργό Κοινωνικής Αλληλεγγύης, Θεανώ Φωτίου η Μαρίνα Φιλιππίδου ο Ηλίας Ιωαννίδης και η Αλεξάνδρα Τσανάκα. Η κυρία Φωτίου ζήτησε από την Μαρίνα Φιλιππίδου να παραιτηθεί από πρόεδρος του Κέντρου Πρόνοιας Περιφέρειας Ανατολικής Μακεδονίας και Θράκης αλλά η κυρία Φιλιππίδου αρνήθηκε.

Φυσικό και αναμενόμενο, η ολιγόλογη είδηση να προκαλέσει σειρά από σχόλια στο facebook, ενδεικτικά του «κλίματος συμπαράστασης» προς την κυρία Φιλιππίδου. Ενίοτε και της πολιτικής τους ποιότητας. Αντιγράφω μερικά από αυτά:  

Και καλά έκανε κι αρνήθηκε. Να πάρουν τις ευθύνες τους αυτοί που θέλουν να ταχτοποιήσουν τους δικούς τους…

Καλά έκανες άντε να δούμε οι φωστήρες του ΣΥΡΙΖΑ στη Καβάλα με τι μούτρα θα αντικρίσουν τη κοινωνία…

Όταν ένας άνθρωπος είναι πετυχημένος σε αυτό κάνει, θα πρέπει να βάζουμε τις κομματικές ταυτότητες στην άκρη προς όφελος της κοινωνίας. Πόσο μάλλον όταν πρόκειται για ίδρυμα όπως είναι Παιδόπολη Καβάλας… Ελπίζω οι τοπικοί άρχοντες να είναι τόσο ευαίσθητοι όσο δείχνουν… Ο λόγος σε αυτούς.

Θα βάλουν στη θέση της η καμία άπλυτη η κανα ξεπεσμένο πρασινοφρουρό!

Γιατί κυρία Φωτίου κρίνετε πως θα πρέπει να αντικατασταθεί ένα πρόσωπο το οποίο ξαναέδωσε ζωή σε έναν φορέα που είχε υποβαθμιστεί τα προηγούμενα χρόνια; Για να έρθει το… "αύριο" που ΕΣΕΙΣ θέλετε;

Επειδή πολύ «φοριέται» τώρα τελευταία η… κοντή μνήμη, οφείλω να θυμίσω:

1)      Η κυρία Φιλιππίδου ΔΙΟΡΙΣΤΙΚΕ πρόεδρος της Παιδόπολης –και κατόπιν του Κέντρου Πρόνοιας Περιφέρειας Ανατολικής Μακεδονίας και Θράκης– ένεκα της κομματικής της ιδιότητας και μετά την αποτυχία της να εκλεγεί βουλευτής με το ψηφοδέλτιο της Νέας Δημοκρατίας.

2)      Πριν το ΔΙΟΡΙΣΜΟ της, η κυρία Φιλιππίδου δεν είχε παρουσιάσει καμία αξιόλογη και αξιομνημόνευτη κοινωνική δράση –πέραν αυτήν της κομματικής– τέτοια που να την καθιστά ικανή και έμπειρη για τη θέση της προέδρου της Παιδόπολης. Εκτός κι αν αυτού του είδος τα «πιστοποιητικά» τα παρέχει η συμμετοχή και η δραστηριότητά της στο Λύκειο Ελληνίδων και τον Ροταριανό Όμιλο.

3)      Αντίστοιχη –για να μην πω σημαντικότερη– με την προσφορά της κυρίας Φιλιππίδου, είχαμε και την περίοδο που στην Παιδόπολη ήταν πρόεδρος η κυρία Τάνια Ελευθεριάδου. Και μάλιστα έχοντας παραλάβει το απόλυτο χάος της κυρίας Μήττα. Προς τι λοιπόν η αντικατάστασή της; Και γιατί τότε δεν εκδηλώθηκαν ανάλογες με τις σημερινές δηλώσεις συμπαράστασης και αλληλεγγύης; Να εικάσω ότι εξέλειπε από την κυρία Ελευθεριάδου το ταλέντο των δημοσίων σχέσεων; Κοινώς, δεν «πουλούσε» επικοινωνιακά την… προσφορά της;

4)      Τέλος, η κυρία Φιλιππίδου γνωρίζει καλύτερα από τον καθένα ότι η προεδρική της θέση είναι άμεσα εξαρτημένη από τις εκάστοτε κυβερνητικές επιλογές. Μέσα από αυτές τις επιλογές προέκυψε πρόεδρος, μέσα από κάποιες άλλες θα έφτανε η στιγμή που θα αντικατασταινόταν. Ασχέτως του έργου που έχει επιτελέσει. Αυτό, λοιπόν, που «κρίνει» την άρνηση της παραίτησής της, δεν είναι το πόσο «καλή πρόεδρος» υπήρξε, αλλά με ποια πολιτική εντιμότητα υπερασπίζεται το… αντάρτικο.

Και για να το «κλείνω»: όλα τα παραπάνω, ουδόλως αναιρούν το πάγιο κοινωνικό αίτημα για ανεξάρτητους από «κυβερνητικές κηδεμονίες» διορισμούς, αφού το «καθολικό ζητούμενο» παραμένει ένα και το αυτό: Δίκαιο και Αξιοκρατία σε όλα τα δημόσια αξιώματα! Επ’ αυτού του αιτήματος όμως, περιπτώσεις όπως αυτή της κυρίας Φιλιππίδου… δεν έχουν το δικαίωμα διά να ομιλούν. Όταν για χρόνια ολόκληρα έχεις γαλουχηθεί –και τα μάλα ωφεληθεί– από την αντίληψη των «δικών μας παιδιών», απλά σιωπάς. Σιωπάς και παραιτείσαι! Τίμια και καθαρά!