Η ΕΞΙΛΕΩΣΗ ΤΩΝ ΕΝΟΧΩΝ

Τρόμο και αηδία προκαλεί το οκτάλεπτο ρεπορτάζ που μετέδωσε το βρετανικό τηλεοπτικό δίκτυο SkyNews από το ναυάγιο της Παρασκευής έξω από τη Σάμο. Το παρακολουθώ συγκλονισμένος με πιασμένη την ψυχή! Δυσφορώ, αγανακτώ, θλίβομαι… Ένα ναυαγοσωστικό σκάφος μιας φιλανθρωπικής οργάνωσης να έχει μετατραπεί σε τηλεοπτικό πλατό, για να φιλοξενήσει τον βίαιο εξευτελισμό ενός εικοσάχρονου αγοριού από την Τουρκία. Ένστολοι του Λιμενικού Σώματος να μεταχειρίζονται επάνω του καραμπινάτες μεθόδους ψυχολογικού βασανισμού. Η βαρβαρότητα στο αποκορύφωμά της!

Κι όμως, αυτό το αίσχος, αυτή η καπηλεία του ανθρώπινου πόνου, αυτή η κτηνωδία των ανδρών του Λιμενικού, αναπαράγεται στα Κοινωνικά Δίκτυα ως… συγκινητικό ρεπορτάζ! Ο εξαναγκασμός του πιτσιρικά από την Τουρκία να παρακολουθήσει την τραγική σκηνή της αναγνώρισης των τριών νεκρών παιδιών από τους γονείς τους, μεταδίδεται ως… ωφέλιμος παραδειγματισμός! Το κλάμα του, το τσάκισμα των λυγμών του, το σπασμένο του βλέμμα, η κατάρρευσή του, διακινούνται ως… στοιχεία ενοχής!

Ένα αγόρι είκοσι χρονών, προσφυγάκι και το ίδιο που οι διακινητές της απέναντι όχθης παρέδωσαν στα αδύνατα χέρια του το τιμόνι της διαφυγής, γίνεται τώρα ο υπαίτιος της συμφοράς. Τι κι αν και το ίδιο κινδύνευσε για να πνιγεί. Τι κι αν η πορεία του ήταν χαραγμένη πάνω στην ίδια προσφυγιά. Τι κι αν το μόνο που διακινούσε ήταν η μοίρα του και η ορφάνια! Για τους τζιχαντιστές του Λιμενικού, ο ένοχος είχε βρεθεί! Και κάπως έτσι, οι μαντράχαλοι και οι παλικαράδες με τις στολές, χωρίς να λογαριάζουν νόμους και διεθνείς συμβάσεις, θα γράψουν στα ντοπαρισμένα τους απόκρυφα κάθε έννοια αρμοδιότητας και καθήκοντος.

Το κουλό και συνάμα πολιτικά ανορθόδοξο; Να ακούς τον αρμόδιο υπουργό (ναι, τον σοβαρό Δρίτσα) να χαρακτηρίζει την πράξη «συμπεριφορά καθ’ υπερβολήν», πασπαλίζοντάς την με «ανθρωπιστικά ευρήματα» του τύπου: η συναισθηματικά αυθόρμητη, αλλά και λογικά εύγλωττη ερμηνεία που δίνω είναι η ανθρώπινη ταύτιση των λιμενικών με τα θύματα αυτού του ακήρυχτου πολέμου…

Πίσω από (άλλο ένα) τραγικό συμβάν, πίσω από την απάνθρωπη (και παράνομη) συμπεριφορά των ανδρών του Λιμενικού, αυτό που (ηθελημένα;) καταφέρνει το ρεπορτάζ, είναι να μετατρέψει το θύμα σε θύτη και να αφαιρέσει από τη μεγάλη εικόνα της παγκόσμιας τραγωδίας τους πραγματικούς ενόχους. Κι αν κρίνω από την «αποδοχή», εκτιμώ ότι το καταφέρνει!

Ο ΙΑΣΩΝΑΣ ΚΑΙ ΜΙΑ ΔΙΔΑΚΤΙΚΗ ΙΣΤΟΡΙΑ

Μωρέ τι μας λέτε! Από πότε οι συνεργάτες της κυβέρνησης (της όποιας κυβέρνησης), περνούσαν από το «λαϊκό κόσκινο» για να εγκριθεί η καταλληλότητα και η επάρκεια τους; Από πότε οι πολιτικές – μετακλητές θέσεις που αποσκοπούν στην ιδεολογική και πολιτική συνοχή του κυβερνητικού έργου, μετέρχονται της κομματικής ιδιότητας και μεταπηδούν στα επίπεδα της... αξιοκρατίας; Εσείς θα πείτε με ποιους θα κουμαντάρει τη χώρα η κυβέρνηση; Εσείς θα προτείνετε τους ανθρώπους που προορίζονται για στενοί συνεργάτες των βουλευτών και των υπουργών; Πάτε καλά;

Και άντε πάτε! Γιατί αγάπες μου αργήσατε σαράντα ολόκληρα χρόνια (ναι, 40 ολόκληρα χρόνια!) για να ανακαλύψετε το αναξιοκρατικόν του πράγματος; Χαμπάρι δεν πήρατε με ποιους διοικήσουν το ΠΑΣΟΚ και η Νέα Δημοκρατία; Τίποτε δεν ακούσατε για τους διευθυντές στα νοσοκομεία; Για τους προέδρους στα λιμάνια και στους οργανισμούς; Για τους νομικούς  συμβούλους στις τράπεζες; Για τους προϊστάμενους στην πρωτοβάθμια και τη δευτεροβάθμια εκπαίδευση; Τίποτε ή γαργάρα και σιωπή ένεκα μιας υπόσχεσης ή μιας προσδοκίας;

Δεν χρειάζεται να αραδιάσω τα ονόματα των «ευνοημένων», ούτε και να τα συνοδεύσω με τις «κομματικές τους καταγωγές». Δεν χρειάζεται να πω ποιοι κινούσαν τα νήματα των τοποθετήσεων και με ποιους τρόπους γινόταν οι μοιρασιές. Τα ζήσαμε και τα ξέρουμε.

Και επειδή ακριβώς τα ζήσαμε και τα ξέρουμε, μη πάτε να μας τη "βγείτε" τώρα και από πάνω. Κάλμα και ήρεμα! Γιατί, ούτε το ηθικό πλεονέκτημα έχετε, ούτε την έξωθεν καλή μαρτυρία για να μας το «παίζετε» σήμερα έντιμοι και τιμητές. Οπότε, κάντε μία προσπάθεια να ελέγξτε το αχαλίνωτο της πολιτικής σας σκέψης και όταν με το καλό το καταφέρετε, εδώ είμαστε για τα περαιτέρω.

Δράττομαι όμως της ευκαιρίας να πω – εμμέσως – δυό λόγια και για τον Ιάσωνα Σχινά, που τόσο λοιδορήθηκε από τους γνωστούς – και μη εξαιρετέους – γραφιάδες της... παλαιάς συνενοχής. Όχι γι αυτή καθ’ αυτή την υπόθεση που τον αφορά προσωπικά (και που τόσο διαστρεβλώθηκε από την δημοσιογραφία των διάφορων... protagon), αλλά για το δικαίωμα ενός νέου στο λάθος και την υπερβολή.

Δεν θα αναλωθώ στο περιεχόμενο των επιστολών του. Μόνο μία ιστορία θα σας διηγηθώ και μακάρι να αποδειχτεί και διδακτική:

Ήταν παραμονές των εκλογών του Νοέμβρη του 1977 και ΄γω, κνιτάκι στα 19 μου, συμμετέχω σε μία «γενναία» αφισοκόλληση στο κέντρο της Καβάλας. Στη γωνία του Επιμελητηρίου, συναντιόμαστε με τους «αντιπάλους οπορτουνιστές» της Συμμαχίας (σαν τώρα θυμάμαι ανάμεσα τους τον Γερακίνη και τον Διπλό), και, τι πιο φυσικό, μέσα σε λίγα λεπτά να φουντώσουν τα «ιδεολογικά μας πάθη». Στο πηγαδάκι που στήθηκε μπροστά από την είσοδο με τα ηλεκτρικά του Πασχαλίδη, συμμετέχει ένας γέροντας, που μιλάει ευγενικά ήρεμα και σιγανά, προσπαθώντας με τον τρόπο του να τιθασεύσει την ορμή της «απέναντι νιότης». Δεν καταλαβαίνουμε τίποτε. Με σημαία το «κομματικό αλάθητο» και τον φανατισμό των νεόκοπων στα ύψη, σφυροκοπούμε ανελέητα τον συνομιλητή μας. Νοιώθουμε νικητές!

Εκείνος παραμένει ατάραχος και χαμογελαστός. Ζεστά χαμογελαστός κι ας τον πιρουνιάζει το απρόσμενο κρύο. Ακούω ότι είναι υποψήφιος βουλευτής με τη Συμμαχία. Δεν τον γνωρίζουμε. Κάποιος θα αναφέρει κάτι για «τον πρώτο κομμουνιστή δήμαρχο», άλλα η πληροφορία χάνεται μέσα στη βουή των αντεγκλήσεων. Μέχρι που κάποιος έσκυψε από πίσω του και του είπε: σύντροφε Παρτσαλίδη, να πηγαίνουμε, είναι αργά...  

Κνιτάκι εγώ στα 19 μου, άοπλο και θρασύ, απέναντι στον Μήτσο Παρτσαλίδη! Και κανένας να με προφυλάξει από την κακοτοπιά και την ύβρι.

Από εκείνη τη νύχτα, μαζεύω τα «ιδεολογικά μου κομμάτια», ευγνωμονώντας τον για το μεγάλο μάθημα. Γιατί ο Μήτσος Παρτσαλίδης, ούτε μας απαξίωσε, ούτε μας φέρθηκε με υπεροψία. Τα νιάτα σας να είχα... Αυτό είπε και έστριψε μαζί με τους συντρόφους του προς την Δοϊράνης!      

    

ΔΙΑΛΟΓΟΣ ΕΞ ΑΠΟΣΤΑΣΕΩΣ

Τον Κώστα τον Λαλένη τον σέβομαι και τον αγαπάω ιδιαίτερα. Ήταν και παραμένει ένας «ευγενής της Αριστεράς». Ένας άνθρωπος που μαζί του απολαμβάνεις κάθε είδος συζήτησης. Ειδικά εκείνες που «βράζουν» μέσα στη ζωηράδα των διαφωνιών. Ο Κώστας «έρχεται» από εκείνη την ξεχωριστή μεταπολιτευτική «φουρνιά» που καλλιεργήθηκε στο πολιτικό εργαστήρι του ΚΚΕ εσωτερικού. Αριστοκρατικά σεμνός και εκλεκτά λαϊκός. Ακόμη και οι κατά καιρούς «πολιτικές του αποστάσεις», είχαν πάντα ένα «θεμέλιο ευθύνης». Έντονη, έτσι κι αλλιώς, προσωπικότητα, γίνεται ακόμη πιο ελκυστική χάριν ενός γοητευτικού (και εξόχως ελεγχόμενου) ελιτισμού που, με την έμφυτη ικανότητά του, κατορθώνει να τον ανάγει σε… σπουδή!

Την περασμένη Τετάρτη, έγραψα ένα κείμενο (http://gavrefl.blogspot.gr/2016/01/blog-post_14.html) στο οποίο «υμνούσα» την απλότητα και το «οικιστικό ήθος» των παλαιών. Ενδεχομένως και με μία «διάθεση υποτίμησης» των τεχνοκρατών που, με τον έναν ή τον άλλον τρόπο, εμπλέκονται στη δημιουργία του χωροταξικού χάους που βιώνει σήμερα το σύνολο του αστικού μας τοπίου. Επ’ αυτού του κειμένου, ο Κώστας Λαλένης έγραψε ένα μικρό σχόλιο-απάντηση στα όσα (κατά τη γνώμη του) χρήζουν «διόρθωσης» και αναστοχασμού. Κρίνοντας ότι οι σκέψεις του αξίζουν μεγαλύτερης προβολής από αυτήν που παρέχει η προσωπική μου σελίδα στο facebook, τις παραθέτω αυτούσιες: 

Επισημαίνω Ιστορικές ανακρίβειες. Παραδοσιακοί οικισμοί υπήρξαν και υπάρχουν σχεδόν παντού, αλλά σημαντικά συγγενή σε εμάς παραδείγματα είναι τα της Λεκάνης της Μεσογείου, και της κεντρικής ζώνης της Ευρώπης. Αλλού διατηρήθηκαν σε πολύ καλλίτερο βαθμό από τους δικούς μας, παρόλο που οι επιδράσεις των "ξένων" ήταν πολύ εντονότερες και από πιο παλιά. Το εδώ κύμα καταστροφής αναπτύχθηκε μετά την δεκαετία του 60, όταν οι ντόπιοι αντιλήφθηκαν την γοητεία του εύκολου πλουτισμού. Αυτό, σε συνδυασμό με την έλλειψη σχετικής παιδείας, οδήγησε στην υπερεκμετάλλευση της γης.

Η αρνητική επιρροή των ξένων εστιάστηκε στη δημιουργία μεγάλων ξενοδοχειακών μονάδων, εκτός οικισμών. Αντίθετα, μέσα σε πολλούς οικισμούς, υπήρξε θετική παρέμβαση ξένων, που αγόρασαν σπίτια και σεβάστηκαν ιδιαίτερα την ντόπια αρχιτεκτονική. Έδωσαν μάλιστα και σημαντικά παραδείγματα περιβαλλοντικής συνείδησης, που εδώ έφτασε με διαφορά φάσης. Τέλος, τα πρώτα πολεοδομικά νομοθετήματα στην Ελλάδα, από τις αρχές του 19ου αιώνα, αποδείχθηκαν απαραίτητα, γιατί υποχρέωναν σε κανόνες υγιεινής στην δόμηση και στα δίκτυα, και περιόρισαν τις επιδημίες που θέριζαν πόλεις και χωριά.

Οι παραδοσιακοί οικισμοί όπως είναι σήμερα, που καμαρώνουμε για την αισθητική τους, δεν ήταν έτσι και παλιά. Εκτός από μερικά σπίτια εύπορων προεστών, τα πολλά φτωχόσπιτα ήταν μικρά, με αποθήκες και στάβλους, και κακές συνθήκες υγιεινής. Η πολεοδόμηση, όπου ακολουθήθηκε από νωρίς, βελτίωσε σημαντικά τις ντόπιες συνθήκες -στο βαθμό βέβαια που γινόταν σεβαστή. Αυτό φαίνεται τόσο σε πόλεις, όσο και σε μικρότερους οικισμούς, αν συγκριθούν με βάση τα εκάστοτε χρονικά στοιχεία του σχεδιασμού τους. Οι απόψεις που ωραιοποιούν απόλυτα το παρελθόν, είναι ανακριβείς, και στον τομέα υγείας και επικίνδυνες. Η παράδοση ποτέ δεν υπήρξε κολυμβήθρα του Σιλωάμ. Και ειδικά για την ελληνική ύπαιθρο, ειπώθηκε κάτι πολύ εύστοχο από χιουμορίστα λόγιο, που δεν θα το επαναλάβω δημόσια, γιατί δεν θέλω να προσβάλλω τα χρηστά ήθη πολλών αναγνωστών.

Να μου επιτραπούν δύο λόγια προς «αποκατάσταση» ορισμένων πραγμάτων: ειλικρινά, δεν είχα καμία πρόθεση να ασχοληθώ «ιστορικά» με το θέμα. Το είδος με υπερβαίνει. Υπάρχουν ειδικοί και αρμόδιοι γι’ αυτά και στα «χωράφια» τους δεν θα έμπαινα ποτέ. Αν κάτι προσπάθησα να επισημαίνω –και το οποίο νομίζω ότι απαντά εμμέσως στην άποψη του Κώστα– βρίσκεται στην παρακάτω παράγραφο του κειμένου. Την αντιγράφω, μπας και διέλαθε της προσοχής του:

Δεν είμαι κυριευμένος από «αντιδιαφωτιστικά πνεύματα». Ούτε κομίζω ευφάνταστες νοσταλγίες και εξιδανικευμένες αναμνήσεις. Αν κάτι προσπαθώ να πω είναι ότι την ταυτότητα ενός τόπου την καθορίζει ο τρόπος με τον οποίο οι άνθρωποι «υποδέχονται» τα ορμητικά ρεύματα των «άλλων πολιτισμών». Ο τρόπος με τον οποίο «στήνουν» τις δικλίδες ασφαλείας για να αφομοιώσουν την εισερχόμενη πρόοδο. Και κατόπιν, τι επιλέγουν ως χρήσιμο και ευεργετικό για να βιώσουν μαζί του. Προπάντων; Τι θα απορρίψουν!

Αυτά, μαζί με ένα υστερόγραφο: εντελώς συμπτωματικά, αυτές τις ημέρες, (ξανα)διαβάζω το Εγώ ειμί φτωχός και πένης του Γιάννη Τσαρούχη. Το συνιστώ ανεπιφύλακτα και σε εσάς. Ειδικά αν το «συνδυάσετε» και με το Ευλογημένο Καταφύγιο του Φώτη Κόντογλου.

ΨΩΝΙΣΑΜΕ ΑΠΟ... ΣΒΕΡΚΟ !

Συγγνώμη τώρα, αλλά χρειαζόταν να πετάξει αυτήν τη μαλακία για τα δίδακτρα στο Δημόσιο Σχολείο για να καταλάβετε πόσο αστροπελέκι είναι το άτομο; Τόσα χρόνια δεν τον βλέπατε στην ΕΤ3; Τον κόβατε για έξυπνο; Σας έδινε την εντύπωση του… ξυραφιού; Τίποτε δεν σας έβαζε σε υποψίες ότι αργά ή γρήγορα θα την πετάξει τη ρουκέτα;

Θα μου πείτε, οι φωστήρες του ΣΥΡΙΖΑ δεν έχουν ευθύνη που πήγαν και τον μοστράρανε σε εκλόγιμη θέση στο ψηφοδέλτιό τους και μας τον κατσίκωσαν και στο κοινοβούλιο; Έχουν και παραέχουν και μαζί σας στη γκρίνια και τα σιχτίρια, αλλά, κακά τα ψέματα, από το 4 στο 28% δεν εκτοξεύεσαι χωρίς κινδύνους. Όλο και κάτι θα σου προκύψει στην πορεία. Αλλά να πούμε και το άλλο: ήταν ποτέ ο ΣΥΡΙΖΑ κόμμα που τα μέλη του θα μπορούσαν να υπερηφανευτούν για την ιδεολογική του συνοχή; Πολιτική σούμα ήταν, ετερόκλητη και (ολίγον)… φευγάτη!

Γι’ αυτό, ας κατεβάσουμε τον πήχη των προσδοκιών μας και ας προσαρμοστούμε. Κάτι τέτοιοι τύποι σαν τον Τριανταφυλλίδη δεν πρόκειται να λείψουν! Και καλό θα είναι, οι σύντροφοι από την… ρομαντική συνιστώσα, να κατέβουν όσο το δυνατόν πιο γρήγορα από τα «αριστερά τους νέφη» και να προσγειωθούν στην πραγματικότητα. Τα μπουμπούκια είναι πολλά και θα τα βρίσκουν τακτικά μπροστά τους.

Εμένα πάντως, άλλα είναι αυτά που με ανησυχούν και με τσιτώνουν! Δεν μπορεί, ρε Τσίπρα, να στη «βγαίνει» πιο μάγκας η Γεννηματά που με συνοπτικές (αλά Αντρέα) διαδικασίες «τελείωσε» στο πι και φι τον Γρηγοράκο επειδή πήγε και ψέλλισε κάτι καλό για τον Μητσοτάκη κι εσύ να κάθεσαι να ακούς τις μπαρούφες του (κάθε) Τριανταφυλλίδη, παριστάνοντας το… παγώνι! Δεν λέει, ρε τσίφτη! Το «πονάς» πολύ πράγμα! Το… γαμάς! Πώς αλλιώς να στο πω;

Γιατί, αγόρι μου, αν η κυβερνητική συνοχή εξαρτάται από τον κάθε ανισσόροπο και τον κάθε τυχάρπαστο, χέστο! Γύρνα το στο τσάμικο κι άσε μας να κάνουμε αλλιώς τα… αριστερά μας κουμάντα. Χρόνια στο κουρμπέτι, θα τη βρούμε την άκρη…

ΚΟΨΕ ΚΑΤΙ ΠΡΟΕΔΡΕ...

Κάτσε τώρα, Άγγελε, γιατί μ’ έχεις καταμπερδέψει. Σηκώθηκες προχθές στην κοπή της πρωτοχρονιάτικης πίτας του Επιμελητήριου και, απευθυνόμενος (κυρίως) προς τους βουλευτές της κυβέρνησης, είπες ότι: θα είμαστε απέναντί σας και θα σας χαρακτηρίσουμε ανεπιθύμητους, όπως κάναμε με τους προκατόχους σας, αν πάτε να περάσετε κάτι που είναι αντίθετο με τα συμφέροντας των επιχειρηματιών…

Εγώ μαζί σου, βρε Άγγελε, σε αυτά τα… επαναστατικά, αλλά θα μου επιτρέψεις μία μικρή και άδολη παρατήρηση: εφ’ όσον έχεις ήδη χαρακτηρίσει κάποιους ανεπιθύμητους, πώς συνεχώς και αδιαλείπτως τους καλείς στις εκδηλώσεις του φορέα που ως πρόεδρος εκπροσωπείς; Γιατί εγώ που παρακολουθώ με μανία τα… δρώμενα, δεν είδα να απουσιάζουν από πουθενά εκείνοι που τα τελευταία είκοσι χρόνια έχουν βάλει την υπογραφή τους σε νόμους και αποφάσεις που ΚΑΙ την

επιχειρηματικότητα έχουν διαλύσει ΚΑΙ τον νομό της Καβάλας τον κατάντησαν από πρωταγωνιστή σε κομπάρσο της Περιφέρειας. Όλοι τους, πρώτη μούρη και καλοδεχούμενοι!

Γι’ αυτό, με όλη την αγάπη, κρύβε λόγια. Δεν σε παίρνει! Ή για να το πω πιο… σικ, δεν έχεις την έξωθεν καλή μαρτυρία! Που σημαίνει, αν ήθελες να «πουλήσεις μαγκιά» στους τωρινούς, έπρεπε να είχες «καθαρίσει» με τους προηγούμενους. Δεν το έκανες, το «κλείνεις» και πας παρακάτω.

Θα μου πεις, υπάρχει και αυτό το… ιδεολογικόν που μας ορίζει! Σωστά! Πρώτη φορά τους βρήκες απέναντί σου τους «κρατιστές», κάτι το εντυπωσιακό έπρεπε να βρεις για να τους τα «ρίξεις». Κι επειδή όλα αυτά με τα νούμερα και τα ποσοστά, κομματάκι κουραστικά και επαναλαμβανόμενα είπες να την «δεις»… αγανακτισμένος!

Αλλά και πάλι «δεύτερος», καλέ μου Άγγελε. Καμία πρωτοτυπία! Γιατί, αν θυμάσαι, εκείνοι που διέπρεψαν στο σπορ των «επικηρύξεων (και με τους οποίους τώρα ταυτίζεσαι), ήταν οι «λαϊκιστές των πλατειών» με τους οποίους εσύ… καμία σχέση! Ούτε από μακριά δεν ήθελες να τους δεις! Και πώς αλλιώς, όταν στη θέση των «ανεπιθύμητων» εκείνων των καιρών ήταν οι κομματικοί σου ομογάλακτοι. Άλλοι καιροί, άλλα ήθη, άλλες… καταδιώξεις!

Και μιας και το έφερε η κουβέντα, ας μην το αφήσω στα… αζήτητα: τα 60 και τα 80 ευρώ αύξηση στους δημόσιους υπαλλήλους, Άγγελέ μου, δεν θα «ταξιδέψουν» για Ελβετίες μεριά και Λινχεστάιν. Στην αγορά και τις επιχειρήσεις θα πέσουν. Κι αν δεν με πιστεύεις, ρώτα και στα… Public!