ΚΑΙ ΞΑΦΝΙΚΑ... ΓΑΡΓΑΡΑ!

Ουπς! Τι έχουμε εδώ, σύντροφοι; Την κατάπιαν τη γλώσσα τους οι «καθαρόαιμοι αριστεροί» της ΛΑΕ; Μούγκα; Γαργάρα; Πού είναι όλα εκείνα τα ωραία που εκστόμιζε πριν λίγες ημέρες η «αγάπη» μου η Αλεξάνδρα ενάντια στους «πουλημένους» βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ; Πού πήγαν οι μπηχτές και οι ειρωνείες της ενάντια στον Γιώργο Παπαφιλίππου; Γιατί τόση ησυχία; Ή μήπως τώρα προσπαθούν να μαζέψουν τα κομμάτια από την γκάφα του επαναστατικού τους αυθορμητισμού και το έριξαν σε… γόνιμη αυτοκριτική;

Ναι καλέ, γι’ αυτήν την αθώωση των 74 ναυτεργατών και πολιτών από τη Θάσο μιλάω! Αθώωση που –κοίτα να δεις μέγα κακό που μας βρήκε!– στηρίχτηκε πάνω στον Νόμο που ψήφισαν οι «πουλημένοι»! Καταπίνετε το φαρμάκι, σύντροφοι; Τι θα βγουν να πουν τώρα οι λαλίστατοι στο fb; Τι θα αναρτήσει η Τσανάκα στον τοίχο της; Γιατί για συγνώμη, δεν το κόβω! Έχει και η τσίπα τα όρια της! Αλλά μία δημόσια ικανοποίηση για το αποτέλεσμα της δίκης; Ένας «αγωνιστικός χαιρετισμός» για τη μεγάλη εργατική νίκη; Μία αναφορά, βρε παιδί μου! Κάτι τέλος πάντων…

Αμ δε! Το κομματικό πείσμα να είναι καλά και η ιδεολογική αλαζονεία! Χαρακτηριστικά και συνήθειες που δεν σε αφήνουν να ξεμυτίσεις ρούπι από τις «αλήθειες» σου. Κι ας σε «κερνάνε» συνέχεια πίκρες και άκυρα.

Αυτό ακριβώς που συνέβη και με εκείνην την (από απίθανη έως κατάπτυστη) ανακοίνωση της τοπικής ΛΑΕ που, ούτε λίγο ούτε πολύ, ο συντάκτης της θεωρούσε σχεδόν βέβαιες τις καταδίκες όλων όσων θα δικάζονται με τη κατηγορία της παρακώλυσης συγκοινωνιών, βάσει της (κατά την γνώμη τους) «εκτρωματικής τροπολογίας» του άρθρου 292 του Ποινικού Κώδικα. Τόσο σίγουροι και βέβαιοι, που να λες: θέλει η ΛΑΕ να κρυφτεί και η χαρά δεν την αφήνει!

Τώρα όμως που ο δικαστής αποδείχθηκε καλύτερος αναγνώστης των «νομικίστικων τερτιπιών» και έπαυσε (και για τις έξι υποθέσεις) την ποινική δίωξη σε βάρος των κατηγορουμένων ναυτεργατών και των υπολοίπων συμπολιτών μας (στηριζόμενος πάνω ακριβώς στην τροπολογία που ψήφισαν οι «νέο-μνημονιακοί βουλευτές»), σιγή βυθού! Λες και δεν έγινε τίποτε!

Όμως, τα γραπτά μένουν. Και μας καταδιώκουν! Αφήστε που γι’ αυτά δεν προβλέπονται και… τροπολογίες!

ΙΔΟΥ Η ΑΝΑΠΤΥΞΗ!

Στην εκλεκτή και αγαπημένη φίλη Ειρήνη Κοντογεωργίου χρωστάω το ενδιαφέρον μου και την αγωνία για το Μεταλλευτικό Συγκρότημα των Λιμεναρίων. Ήταν αυτή που πρώτη οραματίστηκε ένα οργανωμένο αναστηλωτικό πρόγραμμα για την περιοχή και αυτή που με το δικό της «πάθος» κατάφερε να κινητοποιήσει την ανιδιοτελή διάθεση δεκάδων επιστημόνων και ειδικών, ώστε να υπάρχει σήμερα ένα λαμπρό και τεκμηριωμένο σχέδιο διάσωσης και αξιοποίησής του. Ένα «πάθος» που, σε πείσμα του γενικότερης (συλλογικής και ατομικής) αφασίας, εξακολουθεί να «καίει» και να εμπνέει.

Ένα τέτοιο «παράδειγμα πάθους» είναι και αυτό που, ως διπλωματική εργασία, καταθέτει η αρχιτέκτωνμηχανικός Αναστασία Στέλλα, με τίτλο Μεταλλευτικό Συγκρότημα Θάσου: Πυρήνας Γεωμεταλλευτικού Πάρκου με χρήσεις Τέχνης & Τουρισμού.

Με αυτήν της την εργασία (την οπτικοποίηση της οποίας μπορείτε να την αναζητήσετε στο YouTube, στη διεύθυνση: https://www.youtube.com/watch?v=HDLF8vq9YXU), η Αναστασία Στέλλα, εκτός από το να μας καθιστά κοινωνούς μιας «μεγάλης ιδέας», κατορθώνει και κάτι άλλο: να θέτει προ των (μεγάλων τους) ευθυνών, όλους εκείνους που (διαχρονικά) διαχειρίζονται πολιτικά το μέλλον αυτής της «μικρής πατρίδας». Από τους «πρώτους» μέχρι τους «τελευταίους».

Παρακολουθώντας προσεκτικά την πρόταση της Αναστασίας Στέλλα, σκέφτομαι πόσο διαφορετικό θα ήταν το περιεχόμενο του «τουριστικού προϊόντος» του νησιού, αν η ιδέα της ξεπερνούσε τα όρια του «φαντασιακού». Αν δηλαδή της δινόταν η δυνατότητα της επιτόπιας εφαρμογής της. Και μένω μόνο στα τουριστικά οφέλη μιας τέτοιας προοπτικής, καθώς η πολιτιστική της διάσταση είναι κάτι που υπερβαίνει όλα τα είδη… εκμετάλλευσης. Είναι ιερή και… υπεράνω!

Η πρόταση της (εικάζω νεαράς) Αναστασίας Στέλλα είναι ένα μινιμαλιστικό τοπίο που νιώθεις να το πλημμυρίζουν από παντού «παλιές διηγήσεις». Μοντέρνο μέσα στην «ανθρώπινη ζεστασιά» του, γεφυρώνει ιδανικά το αργό παρελθόν με το γοργό μέλλον. Την παλιά σοφία με τη νεανική σπουδή και γνώση. Τη χάρη και τη σύνεση του λιτού με την εικαστική ευρυχωρία της τεχνολογίας. Εκείνη τη μυρωδιά της «αρχαίας σκουριάς» με την ελπιδοφόρα αύρα της νιότης.

Ζητούμενο; Ένα και μοναδικό: ποιοι από δω και πέρα θα κινήσουν γη και ουρανό για να γίνει το όνειρο πραγματικότητα! Ποιοι δήμαρχοι, ποιοι βουλευτές και ποιοι υπουργοί! Στο διά ταύτα λοιπόν…

...ΚΑΙ ΣΤΗ ΚΟΡΦΗ ΚΑΝΕΛΑ!

Φοράει ο μέρμηγκας γυαλιά κι οι πέτρες έχουν γένια,

έχεις κι εσύ κακόμοιρη κουπιά σε μαύρα χάλια

που μόλις πέσουν στο νερό λιώνουν σαν παξιμάδια.

                                 Θανάσης Παπακωνσταντίνου

Από αλλού τα περίμενα, από την Αλεξάνδρα Τσανάκα μού ήρθαν! Ταράχτηκε σφόδρα με αυτά που έγραψα για τους αγρότες και μου την «έπεσε»… φωτογραφικά στο facebook, ποστάροντας (με τον γνωστό –άμα τι και ανεξέλεγκτο– αυθορμητισμό της) το παρακάτω σχόλιο: Διαβάζω στην εφημερίδα νέα Εγνατία άρθρο ενός άσχετου με τα αγροτικά, που δηλώνει άσχετος με τα αγροτικά, να γράφει ένα σωρό μαλακίες. Μα καλά δεν υπάρχει κανένας να τον σταματήσει; Γιατί αγάπη μου δεν ασχολείσαι με τα θρησκευτικά ή τις αγιογραφίες που τις ξέρεις;

Κατ’ αρχάς, θεωρώ υποχρέωσή μου να χαιρετήσω τη συντακτική και ορθογραφική πρόοδο στον γραπτό λόγο της τέως βουλευτίνας. Το σημειώνω γιατί στο παρελθόν δεν μας είχε συνηθίσει σε τέτοιες… επιτυχίες! Λεπτομέρεια και εκτός θέματος θα μου πείτε, αλλά και εγώ από κάπου πρέπει να «πιαστώ» για να αρχίσω.

Η κριτική της «συντρόφισσας» Αλεξάνδρας είναι χαρακτηριστική του επιπέδου που εδώ και καιρό διακρίνει τα στελέχη και τα μέλη της ΛΑΕ. Όχι όλα, αλλά τα περισσότερα. «Πεσίματα», διαστρεβλώσεις, ατάκες απαξίωσης, μηδενισμοί, συνθέτουν το πλαίσιο μέσα στο οποίο κινούνται οι αντικυβερνητικές τους επιθέσεις. Το ότι στη συγκεκριμένη τακτική ήρθε να προστεθεί και το στοιχείο της αργκό, δείχνει και το «ποιοτικό άλμα» των πολιτικών τους επιχειρημάτων.

Προς Θεού (για το «δούμε» και ολίγον… θρησκευτικά)! Σεμνότυφος δεν υπήρξα ποτέ και γι’ αυτό ουδόλως με «τσίτωσε» η αναφορά της κυρίας Τσανάκα στο… σπορ της αυτοϊκανοποίησης! Εξ άλλου, θα ήμουν από τους τελευταίους που θα… ηθικολογούσα επ’ αυτού, μιας και πολλά από τα δικά μου κείμενα βρίθουν από «εκτροχιασμούς» τους είδους. Αλλού είναι το πρόβλημα και η ένσταση. Στο κατά πόσο υποστηρικτικά λειτουργεί η συγκεκριμένη λέξη σε σχέση με τα πολιτικά επιχειρήματα. Στο αν η χρησιμοποίησή της αποτελεί μέρος μιας «επικοινωνιακής φαντασμαγορίας» ή αντικείμενο ουσιώδους κριτικής και αντιλόγου. Γιατί αν το εκφραστικό μέσο μείνει στο επίπεδο της «εκτόνωσης», τότε χάνει ΚΑΙ το πλεονέκτημα της πρόκλησης ΚΑΙ τη δυναμική της στόχευσης.

Θέλετε από πολιτική αδυναμία και ωριμότητα, θέλετε από λεκτική πενία, θέλετε ίσως και από ένα έλλειμμα αυτοσυγκράτησης (ενίοτε και αυτογνωσίας), η κυρία Τσανάκα το μόνο που καταφέρνει είναι να υπονομεύει το περιεχόμενο των συλλογισμών της και να αφήνει έκθετες τις νοηματικές της ανεπάρκειες. Τόσο που και αυτή της ακόμη η προσπάθεια να χιουμοροποιήσει τις «συμβουλές» και τις «αγάπες» της, να πέφτει στο κενό του εξυπναδικισμού.

Πέραν τούτων, το μέγα πολιτικό ολίσθημα της κυρίας Τσανάκα βρίσκεται στη φράση μα καλά δεν υπάρχει κανένας να τον σταματήσει. Παλιά, αυτό θα το έλεγαν και προτροπή για  λογοκρισία (ή και για… απόλυση;). Το να το ακούς όμως σήμερα και από (αυτοαποκαλούμενους) αριστερούς, μόνον καλή εξέλιξη δεν μπορείς να το πεις. Και μένω εδώ…

ΜΠΛΟΚΑΡΑ!

Θα το «χάσουμε» εντελώς! Διαβάζω τώρα τις δηλώσεις αγροτοσυνδικαλιστή από το Παγγαίο και αναρωτιέμαι αν πράγματι τα πιστεύει αυτά που λέει ή έχει την εντύπωση ότι απευθύνεται σε τελείως χάπατα και μπορεί να τα δουλεύει ψιλό γαζί! Ας τα πάρουμε όμως με τη σειρά, ξεκαθαρίζοντας εκ των προτέρων ότι η μόνη σχέση που έχω με τα «αγροτικά» είναι τα τραγούδια του Μπακαλάκου και τα άλλα από τον Θεσσαλικό Κύκλο του Βίρβου και του Μαρκόπουλου. Με την (καίρια) υποσημείωση, ότι εκείνα «μιλάνε» για κολλήγους!

Για να «θερμάνει» το κλίμα, ο κύριος Αράπογλου θέτει το εξής ερώτημα-προβληματισμό: αν πρέπει να πεθάνει ένας ολόκληρος κλάδος ή καλύτερα, κλάδοι, για να σωθεί το Ασφαλιστικό, δεν μπορώ να καταλάβω για ποιόν, τελικά, θα σωθεί, αν δεν υφίστανται εκείνοι που θα το συντηρήσουν; Και κάθομαι τώρα εγώ ο έρμος και στύβω το μυαλό μου: καλά, συντηρούσαν κανένα ασφαλιστικό σύστημα οι αγρότες και δεν το πήρα είδηση; Κι αν ναι, ποιος ο λόγος εκείνης της περιβόητης «εισφοράς υπέρ ΟΓΑ» που καλούνταν να πληρώνουν εκατομμύρια φορολογούμενοι και ασφαλισμένοι άλλων ταμείων; Και το άλλο: γνωρίζει ο εν λόγω συνδικαλιστής πόσα χρήματα από εισφορές αγροτών εισπράττει κάθε μήνα ο ΟΓΑ και πόσα είναι υποχρεωμένος να δίνει σε συντάξεις; Όχι τίποτε άλλο, άλλα ακούω για μία «τρελή» απόσταση μεταξύ του «δούναι» και του «λαβείν» και πολύ θα ήθελα να μάθω αν και κατά πόσο ευσταθούν τα στοιχεία.

Η συνέχεια είναι ακόμη πιο… ζουμερή! Αντιγράφω τα λεγόμενά του: Είμαστε απέναντι σε εκείνους τους αγρότες που έκλεψαν επιδοτήσεις ή έκαναν κομπίνες με τον ΦΠΑ και αυτοί πρέπει να μπουν φυλακή, αλλά όλοι αυτοί είναι το 1% της αγροτικής τάξης και χαρακτηρίζουμε όλους τους αγρότες από αυτό το μηδαμινό ποσοστό!

Σοβαρά, κύριε συνδικαλιστά(ρα) μου; Μόνον το 1%, ε; Κι άντε εγώ που είμαι καλοπροαίρετος, να σε πιστέψω. Για πες μας όμως: γιατί μέχρι τώρα δεν ακούσαμε τίποτε επ’ αυτού από τους φορείς που σας εκπροσωπούν; Πού ήταν «χωμένοι» οι σύλλογοί σας; Πού «σφύριζαν» οι συνεταιρισμοί σας; Κάτι ΓΕΣΑΣΕ και κάτι ΠΑΣΕΓΕΣ; Κι αυτοί μούγκα; Ή μήπως… όμοιος τον όμοιο και η κοπριά στα λάχανα;

Πάμε όμως και στα… αγωνιστικά! Λέει ο κύριος Αράπογλου ότι στον αγώνα των αγροτών δεν υπάρχει καμία κομματική χροιά ή καθοδήγηση! Απληροφόρητος; Ασθενική μνήμη; Ή μήπως επιλεκτική που είναι και πιο βολική; Γιατί εγώ άλλα διαβάζω και άλλα βλέπω. Όπως για παράδειγμα τη συνάντηση βουλευτών της Νέας Δημοκρατίας με αντιπροσωπεία της Συντονιστικής Επιτροπής Αγροτών-Κτηνοτρόφων-Αλιέων Ελλάδας που πραγματοποιήθηκε την Πέμπτη 21 Ιανουαρίου στα γραφεία της Νέας Δημοκρατίας στη Βουλή. Όπως επίσης τις δεκάδες φωτογραφίες με στελέχη της Νέας Δημοκρατίας να κάνουν (κατά κανόνα αντικυβερνητικές) δηλώσεις στα μπλόκα. Να πω και για την παρουσία χρυσαυγιτών σε αυτά ή «μιλάει» από μόνη της η φωτογραφία;

Και κάτι εκτός (;) θέματος: προχθές ο Περιφερειάρχης Ανατολικής Μακεδονίας και Θράκης έκανε δηλώσεις σχετικά με τα οικονομικά οφέλη που θα έχει η Περιφέρεια από τη διέλευση του Αγωγού TAP. Ανάμεσα στα πολλά και ενδιαφέροντα που ανακοίνωσε, είπε και αυτό: ότι ένα μεγάλο μέρος των αγροτών έχει ήδη πληρωθεί το ποσό των απαλλοτριώσεων. Και σκέφτομαι: αυτοί οι αγρότες δεν αισθάνθηκαν την ανάγκη να συμπαρασταθούν στον αγώνα των συνάδελφων τους από τον κάμπο των Φιλίππων που αντιδρούν στη διέλευση του Αγωγού από τα Τενάγη; Δεν τους ένοιαξε η καταστροφή που θα υποστούν τα χωράφια και η παραγωγή τους; Ή εδώ ισχύει κάτι σαν το: εν τη παλάμη και ούτω... σιγήσωμεν;