ΤΙ ΑΚΟΥΜΕ... ΛΕΝΙΝ ΜΟΥ!

Με όλα αυτά (τα σοβαρά και ευτράπελα) που συνέβησαν με την παράσταση του Εθνικού Θεάτρου, Η ισορροπία του Nash, επέλεξα να μην ασχοληθώ. Παρά το τεράστιο –πολιτικό και πολιτιστικό– ενδιαφέρον που παρουσίαζαν οι απόψεις και των δύο πλευρών. Η προσωπική μου θέση, δεδομένη έτσι κι αλλιώς: λογοκρισία και δημοκρατία είναι έννοιες ασύμβατες! Και η ελευθερία της έκφρασης είναι κάτι που δεν χωράει σε «ιδεολογικά καλούπια». Τα υπερβαίνει. Δεν επιδέχεται εκπτώσεις και «συμβιβασμούς». Δεν κρίνεται κατά το δοκούν. Ούτως ειπείν, δεν μπορεί τη μία μέρα να δηλώνεις Je suis Charlie και την άλλη να ζητάς το κατέβασμα μίας παράστασης επειδή διαφωνείς με το περιεχόμενό της. Κάπου η υποκρισία περισσεύει.

Εύλογα όμως κάποιοι θα ρωτήσουν: καλά, τώρα που το πράγμα καταλάγιασε και σχεδόν όλα έχουν ειπωθεί, εσύ γιατί το ξανασκαλίζεις το θέμα; Τι σου ήρθε; Θα σας πω αμέσως! Καθυστερημένα, ανακάλυψα την ανακοίνωση του ΚΚΕ! Και μαζί με αυτήν, επιβεβαίωσα (για άλλη μια φορά) τον «άνεμο σταλινισμού» που διαπερνά ακόμη τα «τείχη του Περισσού»! Ένας άνεμος βαρύς σαν μολύβι. Και παγωμένος. Ίδια ψυχρός με τα σιβηρικά Γκουλάγκ, με το Ψυχιατρικό Ινστιτούτο Σέρμπσκι, με τις επιτροπές λογοκρισίας των καθεστώτων της ανατολικής Ευρώπης. Τη διαβάζω και μέσα μου «ξυπνάνε» οι «νύχτες» της Αχμάτοβα, του Σολζενίτσιν, του Ταρκόφσκι, της Τσβετάγιεβα, του Παρατζάνωφ… Οι περιπέτειες χιλιάδων αντιφρονούντων.

Την αντιγράφω για να σας… δώσω κλίμα:

Ασυναγώνιστα «πολυδιάστατη» και «πολυεπίπεδη» η πολιτική της κυβέρνησης και στον Πολιτισμό. Με προτροπή της ανέβηκε στην «Πειραματική Σκηνή» του Εθνικού Θεάτρου η παράσταση «Ισορροπία του Nash» που περιείχε αποσπάσματα από το βιβλίο του Σάββα Ξηρού και στη συνέχεια, με δική της ξανά παρέμβαση, η παράσταση κατέβηκε.

Η αρχική κίνηση αποσκοπούσε στην αξιοποίηση των γραπτών του προβοκάτορα Ξηρού με απώτερο στόχο να κατασυκοφαντηθεί και να διαστρεβλωθεί στη συνείδηση του θεατή η ιδέα της λαϊκής - εργατικής πάλης.

Αμέσως όμως μετά την παρέμβαση της αμερικάνικης πρεσβείας, διόλου τυχαία η κυβέρνηση έσπευσε να κατεβάσει την παράσταση, προφανώς για να μη δυσαρεστήσει τη «μεγάλη σύμμαχο» χώρα, που στην ωμή βία της, με επεμβάσεις, πολέμους και άλλα μέσα «βοηθείας», τόσα πολλά της οφείλουν οι εγχώριοι εκμεταλλευτές στην ιστορία αυτού του τόπου ως τις μέρες μας.

Με άλλα λόγια, από τη μια η κυβέρνηση εξαγνίζει τους προβοκάτορες για να συνδράμει στη γενικότερη κατεύθυνση των κέντρων που τους καθοδηγούν να απεκδυθούν το προβοκατόρικο - δολοφονικό παρελθόν τους και να εμφανιστούν ως λαϊκοί αγωνιστές και από την άλλη ανταποκρίνεται στις απαιτήσεις των ιμπεριαλιστών συμμάχων της, που από φονιάδες των λαών μάς τους παρουσιάζει σήμερα για σωτήρες.

Είναι προφανές ότι αν ήταν στο «χέρι του ΚΚΕ», τέτοιου είδους παραστάσεις θα είχαν παταχθεί εν τη γενέσει τους! Κοινώς, θα τις «έτρωγαν» τα μαύρα (νεοσταλινικά) σκοτάδια! Ωστόσο, επειδή το ΚΚΕ είναι υποχρεωμένο να κινηθεί μέσα σε ένα «πλαίσιο δημοκρατίας», φροντίζει να καλύψει τα «σκοταδιστικά του νώτα» με διάφορες θεωρητικές και πολιτικές αλχημείες, που όμως το εκθέτουν ανεπανόρθωτα.

Για παράδειγμα: για ποια κυβερνητική προτροπή μιλάνε οι «πολιτιστικοί» του ΚΚΕ; Πήρε ο Λιβαθινός «γραμμή» από την κυβέρνηση για να ανέβει στην Πειραματική το συγκεκριμένο έργο; Κι αν ναι, είναι αυτή καταγγελία που την «πετάς» στον αέρα, έτσι, χωρίς στοιχεία και αποδείξεις; Δεν γνωρίζουν ότι με αυτόν τον τρόπο απαξιώνεται και προσβάλλεται ένας από τους σημαντικότερους δημιουργούς αυτού του τόπου; Ή αυτά είναι ψιλά γράμματα όταν χρησιμοποιούνται για τον… αγιασμό των μέσων;

Λέει η ανακοίνωση ότι το έργο κατέβηκε με κυβερνητική παρέμβαση! Μέγα ψέμα και διαστρέβλωση! Γιατί, πρώτον, η πρωτοβουλία της ματαίωσης (και όχι του κατεβάσματος) της παράστασης, ανήκε αποκλειστικά στον Καλλιτεχνικό Διευθυντή και δεύτερον, το Διοικητικό Συμβούλιο του Εθνικού (αυτό που ενδεχομένως θα μπορούσες να το πεις και «κυβερνητικό») διαφώνησε δημόσια με την πρωτοβουλία αυτή.

Εκεί όμως που τα «σπάει» το ΚΚΕ, είναι στα περί αξιοποίησης των γραπτών του προβοκάτορα Ξηρού! Ειλικρινά, διαβάζοντας κάτι τέτοια, δεν ξέρω πια πόσα αποθέματα σοβαρότητας έχουν απομείνει στην «ιδεολογική κλεψύδρα» του ΚΚΕ! Τουλάχιστον κάποτε οι συντάκτες των ανακοινώσεών του φρόντιζαν να έχουν ιδία γνώμη για το αντικείμενο που καλούνταν να κρίνουν. Και για να μην εκτεθούν και για να υπερασπίσουν την «κομματική ευθύνη». Τώρα, χωρίς καν να δουν τη παράσταση, χωρίς καν να γνωρίζουν ποια αποσπάσματα (τονίζω: αποσπάσματα) του βιβλίου επιλέγονται για να υποστηρίξουν το «θεατρικό μήνυμα», βγαίνουν και μιλάνε για «αξιοποιήσεις»! Και μάλιστα για τέτοιες που (άκουσον, άκουσον) έχουν στόχο να κατασυκοφαντηθεί και να διαστρεβλωθεί στη συνείδηση του θεατή η ιδέα της λαϊκής - εργατικής πάλης!

Με άλλα λόγια, παρ’ τ’ αυγό και κούρευτο! Κόντρα!

ΕΝΤΥΠΟ - ΚΟΣΜΗΜΑ

 Για να είμαι ειλικρινής, ένα μικρό... κούμπωμα με τους πολιτιστικούς συλλόγους το έχω! Χρόνια τώρα! Είναι η θεματική τους μανιέρα; Είναι η ξεπερασμένη τους αισθητική; Είναι ο ηθογραφικός τρόπος με τον οποίο προσεγγίζουν την «μνήμη και τις παραδόσεις»; Αυτά (ενδεχομένως κι άλλα πολλά) είναι που με κάνουν να κρατάω αποστάσεις από το «έργο και τη προσφορά» τους και να είμαι ιδιαίτερα επιφυλακτικός, ακόμη κι ως προς την αναγκαιότητα της ύπαρξής τους!

Όμως, ο κανόνας (προσωπικός ή συλλογικός) έχει πάντα και τις εξαιρέσεις του. Και συνήθως, οι εξαιρέσεις αυτές, είναι τα μάλα φωτεινές και αξιόμαχες! Πόσο μάλλον όταν υποστηρίζονται και από ανθρώπους «βουτηγμένους» στη Γνώση και της «πειθαρχία της έρευνας»! Γιατί, καλό το πάθος, καλό το μεράκι και η αφοσίωση, καλή και η ανιδιοτέλεια, αλλά χωρίς το «εργαλείο» της Γνώσης, χωρίς τη σοβαρότητα της ιστορικής κατάθεσης, ο κίνδυνος του γραφικού ελλοχεύει από παντού.

Αφορμή γι αυτές τις σκέψεις, η περιοδική έκδοση του Συλλόγου Μικρασιατών Νομού Καβάλας «Μνήμη Μικράς Ασίας». Ένα έντυπο, υπόδειγμα πολιτισμού! Κείμενα υψηλής καλλιέργειας, θαυμαστά ευρύχωρα μέσα στα περιοριστικά πλαίσια που η θεματολογία του ορίζει, συνθέτουν ένα εκφραστικό περιβάλλον «πυκνού ενδιαφέροντος». Με τις Ιστορικές καταθέσεις να «σφραγίζονται» από τον πρωτομάστορα του είδους Κυριάκο Λυκουρίνο και τον Πέτρο Μεχτίδη, με τα ελκυστικά και γάργαρα αφηγήματα να υπογράφονται από φιλολόγους – μύστες όπως ο Χρήστος Τσελεπής, η Μαρία Σαββίδου και η Μαρία Παπανικολάου και με τις «ευγενικές λεπτομέρειες» της Λίτσας Ασωνίτου, της Καλλιόπης Κώτσα, της Μαρίας Λάγου, του Βασίλη Γιορανίδη, της Λίλιας Βουζανίδου, της Δέσποινας Καλαμούκη και της Σοφίας Τσίγκου να αφομοιώνονται ιδανικά μέσα στο «ταξίδι» της ανάγνωσης, κατορθώνεται το μείζον: να γίνεται αυτό το «ταξίδι» κάτι παραπάνω από μία στιγμιαία απόλαυση. Να γίνεται μία ολόκληρη Σπουδή! Ένα ζωντανό εργαστήριο Μνήμης!

Αν θα μου επιτρεπόταν μία παρατήρηση, αυτή θα ήταν μαζί και προτροπή: η Μνήμη χρειάζεται εικαστική ανανέωση! Καινούριες φόρμες σύνθεσης και σελιδοποίησης. Μία νέα «αναπνοή» που θα απογειώσει ακόμη περισσότερο το – ούτως ή άλλως – εκλεκτό της περιεχόμενο.  

ΟΤΑΝ "ΣΤΕΓΝΩΝΕΙΣ" ΑΠΟ ΕΠΙΧΕΙΡΗΜΑΤΑ

Από την τέως βουλευτίνα του ΣΥΡΙΖΑ (και μετέπειτα υποψήφια με τη Λαϊκή Ενότητα) Αλεξάνδρα Τσανάκα έλαβα την παρακάτω επιστολή ως απάντηση του κειμένου που δημοσιεύτηκε την περασμένη Δευτέρα 1 Φεβρουάριου(*) και την αφορούσε προσωπικά. Το ότι η κυρία Τσανάκα αποφεύγει να απευθυνθεί ευθέως σε εμένα (δείγμα ίσως μιας κάποιας… αλλεργίας;), εκτιμώ ότι η άποψή της πρέπει να τύχει διαφορετικού σεβασμού από αυτόν που η ίδια κομίζει, γι αυτό και την δημοσιεύω αυτούσια. 

ΑΓΑΠΗΤΗ Ν. ΕΓΝΑΤΙΑ

Σχετικά με άρθρο που αναφέρεται σ εμένα στο φύλλο της 1ης Φλεβάρη.

«Γραφή παιχνιδιάρικη μα ανατρεπτική, ξενίζει μα δεν αποδιώχνει, ξαφνιάζει μα δεν εκπλήσσει, προβληματίζει μα δεν κατευθύνει, δείχνει το δρόμο στην ουτοπία μα δε θέλει να τη φτάσει. Του αρκεί το ταξίδι προς τα εκεί … Μικρός ήθελε να

γίνει ποδοσφαιριστής γιατί είχε στραβά πόδια κι αυτό το θεωρούσε προσόν για σίγουρη επιτυχία. Του άρεσε ν’ ακούει τη μάνα του να τραγουδάει. Μένει σε χωριό γιατί δεν αντέχει τις μεγάλες πόλεις. Είρωνας, ερωτικός, απρόβλεπτος, δεικτικός, ουτοπιστής, βουτηγμένος όμως στον προβληματισμό για τη σύγχρονη κοινωνία.»

Αυτός είναι ο Θανάσης Παπακωνσταντίνου………………. Ο άλλος που  παραλαμβάνει τη σκυτάλη αμέσως μετά,  δε με αφορά ούτε  ως πολιτική οντότητα αλλά ούτε και ως  τοπογράφο μηχανικό. Κρίνω ότι η περίπτωση του αφορά άλλες επιστήμες.

Θα κάνω μόνο 4 παρατηρήσεις:

1. Άμα είμαστε  μάγκες δεν πειράζουμε τους στίχους των ποιητών ….. κακόμοιρε.

2. Στον ίδιο δίσκο το τελευταίο τραγούδι είναι «Η Μοσχαροκεφαλή».

3. Η αναφορά ότι προτρέπω σε απόλυση ή αυτολογοκρισία θα μπορούσε, σε άλλες συνθήκες από άλλους ανθρώπους, να θεωρηθεί casus belli όμως η σημερινή προέλευσή της, τη μετατρέπει αυτομάτως σε Πασχαλινή στρακαστρούκα.

4. Όσον αφορά τους ναυτεργάτες δεν αθωώθηκαν αλλά παραγράφηκε το αδίκημα ….. κακόμοιρε.

Τέλος θα μου επιτρέψετε να τελειώσω το σημείωμα με έναν στίχο του ποιητή Μανώλη Αναγνωστάκη μη παραφρασμένο: «Φοβάμαι τους ἀνθρώπους ποὺ μὲ καταλερωμένη τὴ φωλιὰ πασχίζουν τώρα νὰ βροῦν λεκέδες στὴ δική σου».

ΥΓ

Αν είναι  έθιμο της εφημερίδας ο συγκεκριμένος χώρος να έχει και σχετικά με το θέμα φωτογραφία βάλτε σας παρακαλώ κάτι απ το υπέροχο αυτοθαυμαζόμενο γουρούνι του Αρκά.

Ευχαριστώ για τη φιλοξενία

Αλεξάνδρα Τσανάκα

Παρά το ξεκάρφωτον της εισαγωγής, ομολογώ ότι τέτοιο αφηγηματικό τάλαντο δεν το περίμενα από την κυρία Τσανάκα. Πόσο μάλλον τις ποιητικές της γνώσεις! Και απορώ: τόσα χρόνια, πού τα είχε κρυμμένα όλα αυτά τα χαρίσματα; Γιατί εγώ, άλλα άκουγα και άλλα «ζούσα» μέσα στη μακρόχρονη συνοδοιπορία μας. Κάτι τέτοια πάντως με φέρνουν πιο κοντά στο να πιστέψω στα θαύματα! Ή μήπως στους… θαυματοποιούς;

Επί των παρατηρήσεων όμως:

Πρώτον: Μάγκες δεν είμαστε. Είμαστε όμως γνώστες –θα προσέθετα και καλοί– του γεγονότος ότι πάμπολλοι στίχοι «πειράζονται» και «μοχλεύονται» όταν καλούνται να εξυπηρετήσουν την αφήγηση και το ρυθμό ενός κειμένου. Αυτό κατά κανόνα, ούτε υπονομεύει ούτε αλλοιώνει κάτι από την ουσία του περιεχομένου τους. Αν τώρα για εσάς ένας στίχος του Θανάση Παπακωνσταντίνου έχει μεγαλύτερη αξία από εκείνους του Αισχύλου, του Ευριπίδη, του Σοφοκλή ή του Αριστοφάνη και δεν επιδέχεται «μετατροπές», τότε πάσο. Ζητάω ταπεινά (και γονυπετής) συγνώμη.

Δεύτερον: Ευχαριστώ για την πληροφορία. Δείγμα και αυτή του πολιτισμού σας.

Τρίτον: Πασχίζω να βρω την απόδοση στα λατινικά της φράσης: μα καλά δεν υπάρχει κανένας να τον σταματήσει;, αλλά… δεν! Μήπως να βοηθούσατε; Οφείλω όμως να ομολογήσω ότι μία πρόοδο ως προς τους ευσεβείς σας πόθους τη διακρίνω: έχετε βγάλει την κουκούλα!

Τέταρτον: Νομικές γνώσεις σαν τις δικές σας δεν διαθέτω, άλλα κάτι μου λέει ότι όταν στα δικαστήρια τίθεται θέμα παραγραφής, πρώτα κρίνεται το παραδεκτό και το νόμιμο της ποινικής δίκης και μετά η ουσία της υπόθεσης. Αν το αδίκημα είναι παραγεγραμμένο, τότε παύει η ποινική δίωξη και δεν εξετάζεται η ουσία της υπόθεσης. Για τα υπόλοιπα, στους ναυτεργάτες. Αυτοί ξέρουν καλύτερα αν αθωώθηκαν ή όχι.

Τέλος –και επειδή το «χοντραίνετε» πολύ– σας προκαλώ και σας προτρέπω να αποδείξετε δημόσια τους «λεκέδες» από την «καταλερωμένη μου φωλιά». Όσο το καθυστερείτε, ο ρόλος του συκοφάντη θα σας κατατρέχει. Και αυτός, πιστέψτε με, καμία σχέση με την ποίηση!

Υ.Γ. Καθοδηγούμενος από την επιθυμία σας, τηρώ το «φωτογραφικό έθιμο» της εφημερίδας, μοχλεύοντας (κατά την προσφιλή μου συνήθεια) το διαδικτυακό αρχείο.

Γεια χαρά.

*http://gavrefl.blogspot.gr/2016/02/blog-post.html                     

 

ΚΑΙ ΞΑΦΝΙΚΑ... ΓΑΡΓΑΡΑ!

Ουπς! Τι έχουμε εδώ, σύντροφοι; Την κατάπιαν τη γλώσσα τους οι «καθαρόαιμοι αριστεροί» της ΛΑΕ; Μούγκα; Γαργάρα; Πού είναι όλα εκείνα τα ωραία που εκστόμιζε πριν λίγες ημέρες η «αγάπη» μου η Αλεξάνδρα ενάντια στους «πουλημένους» βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ; Πού πήγαν οι μπηχτές και οι ειρωνείες της ενάντια στον Γιώργο Παπαφιλίππου; Γιατί τόση ησυχία; Ή μήπως τώρα προσπαθούν να μαζέψουν τα κομμάτια από την γκάφα του επαναστατικού τους αυθορμητισμού και το έριξαν σε… γόνιμη αυτοκριτική;

Ναι καλέ, γι’ αυτήν την αθώωση των 74 ναυτεργατών και πολιτών από τη Θάσο μιλάω! Αθώωση που –κοίτα να δεις μέγα κακό που μας βρήκε!– στηρίχτηκε πάνω στον Νόμο που ψήφισαν οι «πουλημένοι»! Καταπίνετε το φαρμάκι, σύντροφοι; Τι θα βγουν να πουν τώρα οι λαλίστατοι στο fb; Τι θα αναρτήσει η Τσανάκα στον τοίχο της; Γιατί για συγνώμη, δεν το κόβω! Έχει και η τσίπα τα όρια της! Αλλά μία δημόσια ικανοποίηση για το αποτέλεσμα της δίκης; Ένας «αγωνιστικός χαιρετισμός» για τη μεγάλη εργατική νίκη; Μία αναφορά, βρε παιδί μου! Κάτι τέλος πάντων…

Αμ δε! Το κομματικό πείσμα να είναι καλά και η ιδεολογική αλαζονεία! Χαρακτηριστικά και συνήθειες που δεν σε αφήνουν να ξεμυτίσεις ρούπι από τις «αλήθειες» σου. Κι ας σε «κερνάνε» συνέχεια πίκρες και άκυρα.

Αυτό ακριβώς που συνέβη και με εκείνην την (από απίθανη έως κατάπτυστη) ανακοίνωση της τοπικής ΛΑΕ που, ούτε λίγο ούτε πολύ, ο συντάκτης της θεωρούσε σχεδόν βέβαιες τις καταδίκες όλων όσων θα δικάζονται με τη κατηγορία της παρακώλυσης συγκοινωνιών, βάσει της (κατά την γνώμη τους) «εκτρωματικής τροπολογίας» του άρθρου 292 του Ποινικού Κώδικα. Τόσο σίγουροι και βέβαιοι, που να λες: θέλει η ΛΑΕ να κρυφτεί και η χαρά δεν την αφήνει!

Τώρα όμως που ο δικαστής αποδείχθηκε καλύτερος αναγνώστης των «νομικίστικων τερτιπιών» και έπαυσε (και για τις έξι υποθέσεις) την ποινική δίωξη σε βάρος των κατηγορουμένων ναυτεργατών και των υπολοίπων συμπολιτών μας (στηριζόμενος πάνω ακριβώς στην τροπολογία που ψήφισαν οι «νέο-μνημονιακοί βουλευτές»), σιγή βυθού! Λες και δεν έγινε τίποτε!

Όμως, τα γραπτά μένουν. Και μας καταδιώκουν! Αφήστε που γι’ αυτά δεν προβλέπονται και… τροπολογίες!

ΙΔΟΥ Η ΑΝΑΠΤΥΞΗ!

Στην εκλεκτή και αγαπημένη φίλη Ειρήνη Κοντογεωργίου χρωστάω το ενδιαφέρον μου και την αγωνία για το Μεταλλευτικό Συγκρότημα των Λιμεναρίων. Ήταν αυτή που πρώτη οραματίστηκε ένα οργανωμένο αναστηλωτικό πρόγραμμα για την περιοχή και αυτή που με το δικό της «πάθος» κατάφερε να κινητοποιήσει την ανιδιοτελή διάθεση δεκάδων επιστημόνων και ειδικών, ώστε να υπάρχει σήμερα ένα λαμπρό και τεκμηριωμένο σχέδιο διάσωσης και αξιοποίησής του. Ένα «πάθος» που, σε πείσμα του γενικότερης (συλλογικής και ατομικής) αφασίας, εξακολουθεί να «καίει» και να εμπνέει.

Ένα τέτοιο «παράδειγμα πάθους» είναι και αυτό που, ως διπλωματική εργασία, καταθέτει η αρχιτέκτωνμηχανικός Αναστασία Στέλλα, με τίτλο Μεταλλευτικό Συγκρότημα Θάσου: Πυρήνας Γεωμεταλλευτικού Πάρκου με χρήσεις Τέχνης & Τουρισμού.

Με αυτήν της την εργασία (την οπτικοποίηση της οποίας μπορείτε να την αναζητήσετε στο YouTube, στη διεύθυνση: https://www.youtube.com/watch?v=HDLF8vq9YXU), η Αναστασία Στέλλα, εκτός από το να μας καθιστά κοινωνούς μιας «μεγάλης ιδέας», κατορθώνει και κάτι άλλο: να θέτει προ των (μεγάλων τους) ευθυνών, όλους εκείνους που (διαχρονικά) διαχειρίζονται πολιτικά το μέλλον αυτής της «μικρής πατρίδας». Από τους «πρώτους» μέχρι τους «τελευταίους».

Παρακολουθώντας προσεκτικά την πρόταση της Αναστασίας Στέλλα, σκέφτομαι πόσο διαφορετικό θα ήταν το περιεχόμενο του «τουριστικού προϊόντος» του νησιού, αν η ιδέα της ξεπερνούσε τα όρια του «φαντασιακού». Αν δηλαδή της δινόταν η δυνατότητα της επιτόπιας εφαρμογής της. Και μένω μόνο στα τουριστικά οφέλη μιας τέτοιας προοπτικής, καθώς η πολιτιστική της διάσταση είναι κάτι που υπερβαίνει όλα τα είδη… εκμετάλλευσης. Είναι ιερή και… υπεράνω!

Η πρόταση της (εικάζω νεαράς) Αναστασίας Στέλλα είναι ένα μινιμαλιστικό τοπίο που νιώθεις να το πλημμυρίζουν από παντού «παλιές διηγήσεις». Μοντέρνο μέσα στην «ανθρώπινη ζεστασιά» του, γεφυρώνει ιδανικά το αργό παρελθόν με το γοργό μέλλον. Την παλιά σοφία με τη νεανική σπουδή και γνώση. Τη χάρη και τη σύνεση του λιτού με την εικαστική ευρυχωρία της τεχνολογίας. Εκείνη τη μυρωδιά της «αρχαίας σκουριάς» με την ελπιδοφόρα αύρα της νιότης.

Ζητούμενο; Ένα και μοναδικό: ποιοι από δω και πέρα θα κινήσουν γη και ουρανό για να γίνει το όνειρο πραγματικότητα! Ποιοι δήμαρχοι, ποιοι βουλευτές και ποιοι υπουργοί! Στο διά ταύτα λοιπόν…

...ΚΑΙ ΣΤΗ ΚΟΡΦΗ ΚΑΝΕΛΑ!

Φοράει ο μέρμηγκας γυαλιά κι οι πέτρες έχουν γένια,

έχεις κι εσύ κακόμοιρη κουπιά σε μαύρα χάλια

που μόλις πέσουν στο νερό λιώνουν σαν παξιμάδια.

                                 Θανάσης Παπακωνσταντίνου

Από αλλού τα περίμενα, από την Αλεξάνδρα Τσανάκα μού ήρθαν! Ταράχτηκε σφόδρα με αυτά που έγραψα για τους αγρότες και μου την «έπεσε»… φωτογραφικά στο facebook, ποστάροντας (με τον γνωστό –άμα τι και ανεξέλεγκτο– αυθορμητισμό της) το παρακάτω σχόλιο: Διαβάζω στην εφημερίδα νέα Εγνατία άρθρο ενός άσχετου με τα αγροτικά, που δηλώνει άσχετος με τα αγροτικά, να γράφει ένα σωρό μαλακίες. Μα καλά δεν υπάρχει κανένας να τον σταματήσει; Γιατί αγάπη μου δεν ασχολείσαι με τα θρησκευτικά ή τις αγιογραφίες που τις ξέρεις;

Κατ’ αρχάς, θεωρώ υποχρέωσή μου να χαιρετήσω τη συντακτική και ορθογραφική πρόοδο στον γραπτό λόγο της τέως βουλευτίνας. Το σημειώνω γιατί στο παρελθόν δεν μας είχε συνηθίσει σε τέτοιες… επιτυχίες! Λεπτομέρεια και εκτός θέματος θα μου πείτε, αλλά και εγώ από κάπου πρέπει να «πιαστώ» για να αρχίσω.

Η κριτική της «συντρόφισσας» Αλεξάνδρας είναι χαρακτηριστική του επιπέδου που εδώ και καιρό διακρίνει τα στελέχη και τα μέλη της ΛΑΕ. Όχι όλα, αλλά τα περισσότερα. «Πεσίματα», διαστρεβλώσεις, ατάκες απαξίωσης, μηδενισμοί, συνθέτουν το πλαίσιο μέσα στο οποίο κινούνται οι αντικυβερνητικές τους επιθέσεις. Το ότι στη συγκεκριμένη τακτική ήρθε να προστεθεί και το στοιχείο της αργκό, δείχνει και το «ποιοτικό άλμα» των πολιτικών τους επιχειρημάτων.

Προς Θεού (για το «δούμε» και ολίγον… θρησκευτικά)! Σεμνότυφος δεν υπήρξα ποτέ και γι’ αυτό ουδόλως με «τσίτωσε» η αναφορά της κυρίας Τσανάκα στο… σπορ της αυτοϊκανοποίησης! Εξ άλλου, θα ήμουν από τους τελευταίους που θα… ηθικολογούσα επ’ αυτού, μιας και πολλά από τα δικά μου κείμενα βρίθουν από «εκτροχιασμούς» τους είδους. Αλλού είναι το πρόβλημα και η ένσταση. Στο κατά πόσο υποστηρικτικά λειτουργεί η συγκεκριμένη λέξη σε σχέση με τα πολιτικά επιχειρήματα. Στο αν η χρησιμοποίησή της αποτελεί μέρος μιας «επικοινωνιακής φαντασμαγορίας» ή αντικείμενο ουσιώδους κριτικής και αντιλόγου. Γιατί αν το εκφραστικό μέσο μείνει στο επίπεδο της «εκτόνωσης», τότε χάνει ΚΑΙ το πλεονέκτημα της πρόκλησης ΚΑΙ τη δυναμική της στόχευσης.

Θέλετε από πολιτική αδυναμία και ωριμότητα, θέλετε από λεκτική πενία, θέλετε ίσως και από ένα έλλειμμα αυτοσυγκράτησης (ενίοτε και αυτογνωσίας), η κυρία Τσανάκα το μόνο που καταφέρνει είναι να υπονομεύει το περιεχόμενο των συλλογισμών της και να αφήνει έκθετες τις νοηματικές της ανεπάρκειες. Τόσο που και αυτή της ακόμη η προσπάθεια να χιουμοροποιήσει τις «συμβουλές» και τις «αγάπες» της, να πέφτει στο κενό του εξυπναδικισμού.

Πέραν τούτων, το μέγα πολιτικό ολίσθημα της κυρίας Τσανάκα βρίσκεται στη φράση μα καλά δεν υπάρχει κανένας να τον σταματήσει. Παλιά, αυτό θα το έλεγαν και προτροπή για  λογοκρισία (ή και για… απόλυση;). Το να το ακούς όμως σήμερα και από (αυτοαποκαλούμενους) αριστερούς, μόνον καλή εξέλιξη δεν μπορείς να το πεις. Και μένω εδώ…