ΑΠΟ ΤΗ ΜΥΓΑ, ΞΥΓΚΙ

Διάβασα με πολύ μεγάλη προσοχή τη συνέντευξη του Άρη Δαβαράκη στη LiFO και την Κατερίνα Ανέστη. Και με την ίδια προσοχή, τα όσα («πρόθυμα» και μη) ακολούθησαν των «αποκαλύψεών» του. Ακόμη κι εκείνα που εκ των προτέρων φάνταζαν αφελή και «εντεταλμένα». Όπως, για παράδειγμα, τα επικοινωνιακά κουραφέξαλα που αποτόλμησε ο Δημήτρης Καμπουράκης στο Lionews.

Η πρώτη (μεγάλη) απορία που μου γεννήθηκε εξ αρχής είναι το πώς είναι δυνατόν όλοι (μα όλοι) οι συνάδελφοι του Δαβαράκη να παριστάνουν ότι δεν γνώριζαν πως το Portal.gr ήταν «διαδικτυακό προϊόν» του ΣΥΡΙΖΑ! Το ξέραμε εδώ στην επαρχία από την πρώτη στιγμή και το αγνοούσαν τα ξεφτέρια της ενημέρωσης από την Αθήνα! Γι’ αυτό ίσως και η σπουδή τους να αντιπαρατεθούν στα «υπόγεια πλοκάμια» μιας αόρατης διαπλοκής, ασκείται με την ευφυΐα του… αστυνόμου Σαΐνη!

Ας πάμε όμως στο διακύβευμα! Τι το μεμπτό αποκαλύπτει ο (εκλεκτός) στιχουργός, δημοσιογράφος και συγγραφέας; Αντιγράφω επί λέξει τα επίμαχα σημεία της συνέντευξης:

Το site το σκέφτηκε ο Χριστόφορος Βερναρδάκης και πήγαμε στο γραφείο του Τσίπρα να δούμε πώς θα γίνει. Ήταν εκεί και ο Νίκος Παππάς. Στα γραφειάκια της Μητροπόλεως βρεθήκαμε. Εκεί κάναμε κάποιες συναντήσεις, μου έδωσε τα μίνιμουμ που είπα προηγουμένως και έτσι προχωρήσαμε…

Ήταν το γραφείο του Νίκου Παππά. Αλλά πολύ συγκεκριμένα θα σας πω ότι εγώ έπαιρνα 1.000 ευρώ και ο συνεργάτης μου 500 ευρώ. Όλοι έγραφαν αμισθί. Δούλευα δέκα ώρες την ημέρα. Το έκανα γιατί ήταν κάτι που μου ανέθεσαν με πίστη και το έκανα με ευθύνη και χαρά. Το έκανα γιατί ήθελα να ξεμπερδέψουμε με το παλιό πολιτικό σκηνικό…

Μπορούν όλα αυτά τα στοιχειοθετήσουν «ένοχες διαδρομές»; Είναι άραγε τόσο ύποπτα τα γραφειάκια της Μητροπόλεως (που τα ξέρει και το τελευταίο στέλεχος του ΣΥΡΙΖΑ), ώστε να προκαλούν συνειρμούς… παράνομης γιάφκας; Και γιατί μία συνάντηση στο γραφείο του Παππά να «ανάγει» τον ιδιοκτήτη του ως διακινητή «μαύρου χρήματος»; Αστειότητες ή προσπάθεια να βγει από τη μύγα ξύγκι; Γιατί, μπορεί να μην έπεσαν στην γκάφα που είχε πέσει πριν μήνες ο (άλλος… σαΐνης) Παπαχρήστος και να χρειαστεί να ζητάνε δημόσιες συγγνώμες, αλλά την μπόχα την πέταξαν!

Και πάμε στα σκέλος της… συνδιαλλαγής. Ο Δαβαράκης «κλείνει» συμφωνία για 1.000 ευρώ, κάνοντας μία εργασία που, για το δικό του «όνομα» και τη δικιά του επαγγελματική αίγλη και ποιότητα, φαντάζει κάτι σαν… πουρμπουάρ! Και δεν συγκρίνω το ποσό με τα αντίστοιχα των καμπουράκηδων και παπαχρήστηδων, αλλά με εκείνα που λαμβάνει ο «μέσος δημοσιογράφος». Άρα, τα όσα «μυστηριώδη» και «ύποπτα» ανακυκλώνονται αυτές τις μέρες, είναι υλικό άξιο της προσοχής και της αποδοχής του ακροατηρίου του… Λιακόπουλου!

Για να το τελειώνουμε: α) Το να έχει ο ΣΥΡΙΖΑ τον Δαβαράκη στη «δούλεψή» του, είναι τιμητικό για τον ΣΥΡΙΖΑ. Και μπράβο στον Βερναδάκη που πήρε την πρωτοβουλία της πρότασης, β) το Portal.gr ήταν μακράν το καλύτερο και ποιοτικότερο κομματικό Μέσο. Θα πρόσθετα και το κορυφαίο στο είδος του, γ) η επιτυχία και η εγκυρότητα του site μπορεί να πιστώνεται σε μεγάλο βαθμό στον δημιουργό του, αλλά εξ ίσου  σημαντικό μερίδιο σε αυτήν έχει και το «αφεντικό», δ) όση προσπάθεια και να καταβάλλουν κάποιοι, με τίποτε δεν μπορούν να πείσουν ότι τα 1.500 συνιστούν… οσμή σκανδάλου. Το πιθανότερο, οι αιτιάσεις και οι προθέσεις τους να πνιγούν στην κακοσμία που ζέχνει το θράσος και η βλακεία τους. Α, και οι εντολές που τους θρέφουν και τους καθοδηγούν!

Υ.Γ.: Τα όσα επακολούθησαν στη σχέση Δαβαράκη– ΣΥΡΙΖΑ, είναι μία άλλη ιστορία. Πικρή μεν και πονεμένη, αλλά άλλη. Και δεν νομίζω ότι χρειάζεται να πω με ποιανού το μέρος είμαι. Φως φανάρι…

Η ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ ΞΕΚΙΝΗΣΕ!

Σήμερα, αδελφοί μου, σήμερα! Σήμερα συζητάνε δημόσια ο φιλόσοφος Στέλιος Ράμφος με τον πρόεδρο της Νέας Δημοκρατίας Κυριάκο Μητσοτάκη! Το ωραίο είναι ότι συζητάνε για το φαινόμενο του λαϊκισμού μέσα στο ίδιο του το… σπίτι! Γιατί ξέχασα να σας πω ότι εμπνευστής και διοργανωτής του σόου είναι το site iefimerida.gr!

Γκαντεμιά κι αυτή! Να έρχεται κοτζάμ Ομπάμα και να είναι σαν να σε επισκέπτεται η… Μαριάννα Βαρδινογιάννη!

Είπα Βαρδινογιάννη! Αλήθεια, τι να κάνει αυτή η ψυχή; Το MEGA ήταν μία κάποια λύσις!

Πολύ «νόστιμα» τα βρίσκω αυτά τα ταξιδάκια στις Βρυξέλες. Ειδικά όταν συνοδεύονται και με διεθνείς συναντήσεις του επιπέδου ενός… Together. Κι άλλο τόσο όταν οι «δικοί» μας από την Καβάλα προβάλλουν εκεί τα συμπεράσματά τους για τα είδη της βίας που μπορεί να δεχτεί μία γυναίκα… των ΚΑΠΗ!

Από τους 15 καταληψίες του Βοτανικού που συνέλαβε η Αστυνομία, οι 10 έχουν στο παρελθόν κατηγορηθεί: για μαστροπεία, για διακίνηση πλαστών δελτίων «σκρατς», για κλοπές και απάτες, για εμπορία ναρκωτικών, για πλαστογραφίες. Περίεργο που το μόνο κόμμα που υποστήριξε τους καταληψίες ήταν η Χρυσή Αυγή;

Ως «δεύτερο τη τάξει» υπουργείο φέρεται να είναι αυτό της Ψηφιακής Πολιτικής. Με δεδομένο ότι το Εσωτερικών παραμένει το «πρώτο», πείτε μου εσείς σε τι εκτίμηση έχουν το Οικονομικών, της Παιδείας, της Εργασίας, του Πολιτισμού.

Γιατί εγώ τώρα έχω μία υποψία ότι όλοι εκείνοι που πανηγύριζαν για την πτώση του τείχους του Βερολίνου, μπορεί τώρα να πανηγυρίζουν για το τείχος που σηκώνεται στο Μόναχο για να χωρίσει τους ντόπιους από τους πρόσφυγες;

Πλάκα-πλάκα, αυτός ο Γιάννης Πασχαλίδης δεν πρέπει να έχει ξυπνήσει από το όνειρο και «ζει» ακόμη τον… βουλευτή! Προχθές μάλιστα ανακοίνωσε και την παραχώρηση στεγασμένου χώρου από τον ΟΛΚ στην ΠΥ Λιμένα Καβάλας!

Θα μιλήσει η Μενδώνη, θα μιλήσει ο Χρυσομάλλης, θα μιλήσει ο Επιτροπάκης, θα μιλήσει ο Χαρπαντίδης, θα χαιρετίσει ο Παπουτσής και μετά… μετά θα πάρει τον λόγο ο Βενιζέλος!!! Εδώ καλέ, δεν μιλάμε για Κύκλο Ιδεών, αλλά για ολόκληρη… Ορέστεια. Και πού να αποκαλύψω και τον σκηνοθέτη του… δράματος!

Διακρίνω λίγο υφάκι σε αυτόν τον νέο κυβερνητικό εκπρόσωπο ή μου φαίνεται; Άσε το κουστούμι, τη γραβάτα και τα μανικετόκουμπα.

Με το συμπάθιο, είναι επιστήμονες οι δημοσκόποι και δεν είναι όλοι αυτοί που ασχολούνται με το… ρέικι; Όχι, πείτε μου!

Αν μη τι άλλο, η Μαντόνα έκανε ό,τι μπορούσε…

Αυτό πάλι, πού το πας: 45 Κολωνακιώτες και 5 τσιγγάνοι, αλλά η συμμορία ονομάζεται συμμορία Ρομά!

Μιλτιάδης Βαρβιτσιώτης του Χάρβαντ βεβαίως, βεβαίως: Σε ολοένες και περισσότερες χώρες αρχίζει να υιοθετείται σήμερα η τάση του εθνικού απομονοτισμού! Πράγματι… αροιστηα!

Μήπως την έχουμε «δει» λίγο χαλαρά την εκλογή του Τραμπ; Γιατί απ’ ό,τι διαβάζω, ήδη άρχισαν οι απειλές στους Εβραίους της Αμερικής, το σύνθημα America White Again πάει κι έρχεται σε τοίχους των σχολείων, ενώ τα παρακλάδια της Κου Κλουξ Κλαν ξεκινάνε παρελάσεις νίκης!

Πάντως αυτό να είσαι ενάντια στην παγκοσμιοποίηση αλλά να πλουτίζεις χάριν αυτής, το λες και… μπουρδούκλωμα! Ή… πουστία;

Σύντροφοι, τι έγινε ο Μουρτασάγας; Ακόμη να παρέμβει ιδεολογικοπολιτικά! Σας το είπα, ανησυχώ!

Το διαβάσαμε κι αυτό και μάλιστα σε σοβαρά έντυπα: «Αστακός» οι Αθήνα για την επίσκεψη του Ομπάμα! Σιγά μην είναι και… πεσκανδρίτσα!

Ποιοτικό άλμα στη Σούπερ Λινγκ! Με τη σύμφωνη γνώμη των τεσσάρων μεγάλων ΠΑΕ, διευθύνων σύμβουλος διορίστηκε ο… Βασίλης Γκαγκάτσης! Καθαρές δουλειές!

Και για να μην ξεχνιόμαστε: το πρώτο site που μας ενημέρωσε ότι ο Μπίκας έχει σπίτι στην Ιερισσό, ήταν το… gavros.gr! Σύμπτωση!

Γιώργος Βουλγαράκης: Πέραν της φασαρίας που κάνει ο Τραμπ, αν διαβάσει κάποιος τις θέσεις του, στη βάση τους είναι σωστές! Όπως, Γιώργο μου; Ότι θα πρέπει να υπάρχει κάποιου είδους τιμωρία για τις γυναίκες που κάνουν έκτρωση; Ε; Πώς; Αδιάβαστος;

Ενός λεπτού σιγή… Dance Me To The End Of Love! Θα μας λείψεις...

ΟΥΚ ΕΝΙ ΙΟΥΔΑΙΟΣ, ΟΥΔΕ ΕΛΛΗΝ...

Τον συμπαθούσα ιδιαίτερα τον Ιερώνυμο! Η γλυκύτητα του προσώπου του και το «αίσθημα ευρυχωρίας» που εξέπεμπαν οι τρόποι του, το πράο του χαρακτήρα του και η σεμνότητα του λόγου του, ακόμη-ακόμη κι εκείνη η «αίσθηση προοδευτισμού» που συνόδευσε την εκλογή του στη θέση του Αρχιεπισκόπου μού αρκούσαν για τη «συμφιλίωση». Άλλωστε, τα χρόνια του προκατόχου του είχαν μειώσει τόσο πολύ τις «απαιτήσεις» μου για την Ιεραρχία που ακόμη και τα αυτονόητα φάνταζαν ιδανικά.

Δυστυχώς, το «ηγετικό διάβα» του κυρίου Ιερώνυμου αποδείχτηκε κατώτερο των προσδοκιών και των περιστάσεων. Η Εκκλησία (η και «διοικούσα» επονομαζόμενη) εξακολουθεί να εμπεριέχει μέσα της τη «νόσο της εξουσίας», να πράττει με κανόνες «θρησκευτικής βιτρίνας», να ολισθαίνει σε εκκοσμικεύσεις «ελαφρού νοήματος» και (το χειρότερο) να παραμένει θύλακας συντηρητισμού. Πολλές φορές και ακραίου.

Η θητεία του Αρχιεπισκόπου συνέπεσε (λες και ήταν… θέλημα Θεού) με κοσμοϊστορικά γεγονότα που μόχλευσαν τη «θεμέλια σιγουριά» της Ορθόδοξης Εκκλησίας, τάραξαν τον «θεολογικό της εφησυχασμό», έθεσαν σε καθημερινή δοκιμασία τα «πνευματικά της αντανακλαστικά» και ανέτρεψαν ένα μεγάλο μέρος από τους «ερμηνευτικούς κανόνες» μέσα από τους οποίους μετουσίωνε στις καθ’ ημάς αγωνίες τον Χριστιανικό Λόγο.

Εγκλωβισμένη στη μετεμφυλιακή της εκτροπή, η Εκκλησία των Ιεραρχών –και παρά τις φωτεινές της εξαιρέσεις– διακονεί σε έναν πολύ μεγάλο βαθμό τη στρεβλή πλευρά της χριστιανικής διδασκαλίας. Στρέβλωση που ο Αρχιεπίσκοπος, όχι απλά «θεάται» και «παρακολουθεί», αλλά συμβάλλει σε αυτή με την ίδια του τη συμμετοχή. Οι πυκνές «εμφανίσεις» του τον τελευταίο καιρό (και με αφορμή –κυρίως– το προσφυγικό) έχουν εκθέσει ανεπανόρθωτα τα «από άμβωνος» κηρύγματα της «ημετέρας πίστης», στην υπονόμευση των οποίων συνεισφέρει τα μέγιστα και η προσφάτως ανακύψασα «πολιτική του σπουδή». Όσο ταπεινή κι αν φαντάζει.

Εν πρώτοις, ο κύριος Ιερώνυμος μοιάζει να αποδέχεται «αμαχητί» τον αντι-χριστιανικό (και σαφώς ρατσιστικό) λόγο των αμετανόητων «συναδέλφων» του, παρέχοντάς τους ακόμη και… θεσμική κάλυψη! Ούτε ακραίους έχουμε, ούτε Ταλιμπάν. Έχουμε ανθρώπους, οι οποίοι βλέπουν με έναν άλλο τρόπο πολλά θέματα, θα υποστηρίξει στην πρόσφατη συνέντευξή του στον (πάντα πρόθυμο) Αλέξη Παπαχελά, συμπληρώνοντας πως δε μπορούμε να φιμώσουμε κανέναν. Θα λέει τις απόψεις του. Μπορεί στις κατ’ ιδίαν συζητήσεις να του κάνουμε τις δικές μας συστάσεις, τις συναδελφικές, αλλά δεν μπορούμε να τον απομονώσουμε…

Μάλιστα, σε «φάση» πλήρους υποχώρησης, δεν θα διστάσει να δώσει «συγχωροχάρτι» και στον (κατέχοντα τα ρατσιστικά και φασιστικά πρωτεία)… συνάδελφο: Κοιτάξτε. Ο Αμβρόσιος επειδή είναι γνωστός μου, μαζί μεγαλώσαμε, σπουδάσαμε κλπ, δεν κάνει λάθος. Αυτά που επισημαίνει δεν είναι λάθη, είναι ο τρόπος με τον οποίο τα λέει και αυτό που του λένε. Αν ψάξουμε τα κείμενα και τα ψηλαφίσουμε και τα δούμε για το θέμα το κεντρικό που θίγει, δεν κάνει λάθος. Αλλά δεν είναι αυτός ο τρόπος ο κατάλληλος που μπορεί να ενεργήσει ένας ποιμένας…

Είπε και άλλα «όμορφα» ο κύριος Ιερώνυμος, «θρέφοντας» στην ουσία τις ορέξεις της… ακρο-δεξιάς του Κυρίου! Όπως για παράδειγμα ότι: ο μουσουλμάνος δεν αφομοιώνεται από τον Έλληνα. Μάλλον εμείς θα πάμε προς τα εκεί και όχι αυτοί προς τα εμάς, ή τα όσα φοβικά συνόδευσαν την άποψή του για την υπόθεση της ανέγερσης τζαμιού, η περίληψη της οποίας θα μπορούσε να θεωρηθεί και ως η «ήπια εκδοχή» της γνωστής πολιτικής συμμορίας. Και πώς αλλιώς όταν ακούς από το στόμα του Αρχιεπισκόπου (σου) ότι: Είμαι επιφυλακτικός. Δεν είναι της ώρας. Θα μπορούσε να αναβληθεί κατά την δική μου την άποψη, έως ότου να ξεκαθαρίσει το θέμα των μουσουλμάνων. Αν οι άνθρωποι που έχουν έρθει θα φύγουν δεν χρειάζεται. Αν μείνουν το δικαιούνται. Αλλά εδώ υπάρχουν άλλα προβλήματα. Ποιος θα το διοικεί; Τι θα διδάσκεται και ποιος θα διδάσκει; Θα υπάρχει μετά πόλεμος μεταξύ των μουσουλμάνων. Ποιοι θα πηγαίνουν; Οι σίιτες; Οι σουνίτες;

Αντιπαρέρχομαι την ουσία των ερωτήσεων (και τα όσα αυτές –επικινδύνως– υπονοούν), θυμίζοντας τα όσα ο Απόστολος Παύλος λέει στην προς Γαλάτας Επιστολή, με την ελπίδα στην επόμενη συνέντευξή του να τα «θυμηθεί» και ο κύριος Ιερώνυμος!

Ουκ ένι Ιουδαίος ουδέ Έλλην, ουκ ένι δούλος ουδέ ελεύθερος, ουκ ένι άρσεν και θήλυ· πάντες γαρ υμείς είς εστέ εν Χριστώ Ιησού.

ΟΥΚ ΕΝΙ ΙΟΥΔΑΙΟΣ, ΟΥΔΕ ΕΛΛΗΝ...

Τον συμπαθούσα ιδιαίτερα τον Ιερώνυμο! Η γλυκύτητα του προσώπου του και το «αίσθημα ευρυχωρίας» που εξέπεμπαν οι τρόποι του, το πράο του χαρακτήρα του και η σεμνότητα του λόγου του, ακόμη-ακόμη κι εκείνη η «αίσθηση προοδευτισμού» που συνόδευσε την εκλογή του στη θέση του Αρχιεπισκόπου μού αρκούσαν για τη «συμφιλίωση». Άλλωστε, τα χρόνια του προκατόχου του είχαν μειώσει τόσο πολύ τις «απαιτήσεις» μου για την Ιεραρχία που ακόμη και τα αυτονόητα φάνταζαν ιδανικά.

Δυστυχώς, το «ηγετικό διάβα» του κυρίου Ιερώνυμου αποδείχτηκε κατώτερο των προσδοκιών και των περιστάσεων. Η Εκκλησία (η και «διοικούσα» επονομαζόμενη) εξακολουθεί να εμπεριέχει μέσα της τη «νόσο της εξουσίας», να πράττει με κανόνες «θρησκευτικής βιτρίνας», να ολισθαίνει σε εκκοσμικεύσεις «ελαφρού νοήματος» και (το χειρότερο) να παραμένει θύλακας συντηρητισμού. Πολλές φορές και ακραίου.

Η θητεία του Αρχιεπισκόπου συνέπεσε (λες και ήταν… θέλημα Θεού) με κοσμοϊστορικά γεγονότα που μόχλευσαν τη «θεμέλια σιγουριά» της Ορθόδοξης Εκκλησίας, τάραξαν τον «θεολογικό της εφησυχασμό», έθεσαν σε καθημερινή δοκιμασία τα «πνευματικά της αντανακλαστικά» και ανέτρεψαν ένα μεγάλο μέρος από τους «ερμηνευτικούς κανόνες» μέσα από τους οποίους μετουσίωνε στις καθ’ ημάς αγωνίες τον Χριστιανικό Λόγο.

Εγκλωβισμένη στη μετεμφυλιακή της εκτροπή, η Εκκλησία των Ιεραρχών –και παρά τις φωτεινές της εξαιρέσεις– διακονεί σε έναν πολύ μεγάλο βαθμό τη στρεβλή πλευρά της χριστιανικής διδασκαλίας. Στρέβλωση που ο Αρχιεπίσκοπος, όχι απλά «θεάται» και «παρακολουθεί», αλλά συμβάλλει σε αυτή με την ίδια του τη συμμετοχή. Οι πυκνές «εμφανίσεις» του τον τελευταίο καιρό (και με αφορμή –κυρίως– το προσφυγικό) έχουν εκθέσει ανεπανόρθωτα τα «από άμβωνος» κηρύγματα της «ημετέρας πίστης», στην υπονόμευση των οποίων συνεισφέρει τα μέγιστα και η προσφάτως ανακύψασα «πολιτική του σπουδή». Όσο ταπεινή κι αν φαντάζει.

Εν πρώτοις, ο κύριος Ιερώνυμος μοιάζει να αποδέχεται «αμαχητί» τον αντι-χριστιανικό (και σαφώς ρατσιστικό) λόγο των αμετανόητων «συναδέλφων» του, παρέχοντάς τους ακόμη και… θεσμική κάλυψη! Ούτε ακραίους έχουμε, ούτε Ταλιμπάν. Έχουμε ανθρώπους, οι οποίοι βλέπουν με έναν άλλο τρόπο πολλά θέματα, θα υποστηρίξει στην πρόσφατη συνέντευξή του στον (πάντα πρόθυμο) Αλέξη Παπαχελά, συμπληρώνοντας πως δε μπορούμε να φιμώσουμε κανέναν. Θα λέει τις απόψεις του. Μπορεί στις κατ’ ιδίαν συζητήσεις να του κάνουμε τις δικές μας συστάσεις, τις συναδελφικές, αλλά δεν μπορούμε να τον απομονώσουμε…

Μάλιστα, σε «φάση» πλήρους υποχώρησης, δεν θα διστάσει να δώσει «συγχωροχάρτι» και στον (κατέχοντα τα ρατσιστικά και φασιστικά πρωτεία)… συνάδελφο: Κοιτάξτε. Ο Αμβρόσιος επειδή είναι γνωστός μου, μαζί μεγαλώσαμε, σπουδάσαμε κλπ, δεν κάνει λάθος. Αυτά που επισημαίνει δεν είναι λάθη, είναι ο τρόπος με τον οποίο τα λέει και αυτό που του λένε. Αν ψάξουμε τα κείμενα και τα ψηλαφίσουμε και τα δούμε για το θέμα το κεντρικό που θίγει, δεν κάνει λάθος. Αλλά δεν είναι αυτός ο τρόπος ο κατάλληλος που μπορεί να ενεργήσει ένας ποιμένας…

Είπε και άλλα «όμορφα» ο κύριος Ιερώνυμος, «θρέφοντας» στην ουσία τις ορέξεις της… ακρο-δεξιάς του Κυρίου! Όπως για παράδειγμα ότι: ο μουσουλμάνος δεν αφομοιώνεται από τον Έλληνα. Μάλλον εμείς θα πάμε προς τα εκεί και όχι αυτοί προς τα εμάς, ή τα όσα φοβικά συνόδευσαν την άποψή του για την υπόθεση της ανέγερσης τζαμιού, η περίληψη της οποίας θα μπορούσε να θεωρηθεί και ως η «ήπια εκδοχή» της γνωστής πολιτικής συμμορίας. Και πώς αλλιώς όταν ακούς από το στόμα του Αρχιεπισκόπου (σου) ότι: Είμαι επιφυλακτικός. Δεν είναι της ώρας. Θα μπορούσε να αναβληθεί κατά την δική μου την άποψη, έως ότου να ξεκαθαρίσει το θέμα των μουσουλμάνων. Αν οι άνθρωποι που έχουν έρθει θα φύγουν δεν χρειάζεται. Αν μείνουν το δικαιούνται. Αλλά εδώ υπάρχουν άλλα προβλήματα. Ποιος θα το διοικεί; Τι θα διδάσκεται και ποιος θα διδάσκει; Θα υπάρχει μετά πόλεμος μεταξύ των μουσουλμάνων. Ποιοι θα πηγαίνουν; Οι σίιτες; Οι σουνίτες;

Αντιπαρέρχομαι την ουσία των ερωτήσεων (και τα όσα αυτές –επικινδύνως– υπονοούν), θυμίζοντας τα όσα ο Απόστολος Παύλος λέει στην προς Γαλάτας Επιστολή, με την ελπίδα στην επόμενη συνέντευξή του να τα «θυμηθεί» και ο κύριος Ιερώνυμος!

Ουκ ένι Ιουδαίος ουδέ Έλλην, ουκ ένι δούλος ουδέ ελεύθερος, ουκ ένι άρσεν και θήλυ· πάντες γαρ υμείς είς εστέ εν Χριστώ Ιησού.

ΤΟ "ΗΘΙΚΟ ΠΛΕΟΝΕΚΤΗΜΑ"

Οι πρόσφατες αρχαιρεσίες στην Ένωση Λειτουργών Μέσης Εκπαίδευσης για την ανάδειξη του νέου Διοικητικού Συμβουλίου που θα εκπροσωπεί τους καθηγητές του νομού για τα επόμενα χρόνια, «εξαντλήθηκαν» επικοινωνιακά μέσα κυρίως από την τυπική ανακοίνωση-δημοσίευση των αποτελεσμάτων, αλλά κυρίως από το γεγονός ότι οι καθηγητές, για άλλη μια φορά –και κάνοντας χρήση του δικαιώματος που τους παρέχει το αρμόδιο υπουργείο– «κατανάλωσαν» μία διδακτική μέρα για τις συνδικαλιστικές τους ανάγκες και δραστηριότητες. Πάει να πει, το ενδιαφέρον περιορίστηκε στα εντελώς «απαραίτητα» και επουσιώδη, «εμπλουτισμένα» από τις συνήθεις άστοχες και ατεκμηρίωτες υπερβολές των (λέμε τώρα) διαμορφωτών της κοινής γνώμης.

Όπως και να το κάνουμε, το εκλογικό αποτέλεσμα ενός φορέα με τόσο μεγάλη και ιδιαίτερη κοινωνική απήχηση όπως η ΕΛΜΕ έχει πολλές και σημαντικές αναγνώσεις που, εν πολλοίς, «αντικαθρεφτίζουν» και το πολιτικό κλίμα της περιόδου που διανύουμε. Άλλωστε, η δοκιμασμένη δυναμική της τοπικής ΕΛΜΕ έχει αποδείξει ότι οι «συνδικαλιστικοί της σφυγμοί» δεν «χτυπούν» μόνο στον ρυθμό των συντεχνιακών τους διεκδικήσεων, αλλά διαδραματίζουν ενεργό ρόλο στις γενικότερες πολιτικές διεργασίες και εξελίξεις. Τις οποίες, σε πολλές περιπτώσεις, επηρεάζουν και καταλυτικά.

Υπ’ αυτήν την έννοια, μια απλή απαρίθμηση των ψήφων και των εδρών και μια γενική (άλλα πέρα για πέρα απλοϊκή) αποτίμηση των παραταξιακών (και κομματικών) κερδών υποβαθμίζει και συσκοτίζει τις πιο ενδιαφέρουσες πλευρές αυτής της αναμέτρησης.

Προσπαθώντας να «φωτίσω» μερικές από αυτές, οφείλω, χωρίς φορτίσεις και συναισθηματισμούς να προτάξω την «πρωτιά» της Σοφίας Φιλιππίδου, όχι ως ένα γεγονός «αξιοσύνης», αλλά ως μία ξεχωριστή και ιδιαίτερη στιγμή του (όποιου) συνδικαλιστικού κινήματος. Μία τιμή που διαχέεται σε όλους ανεξαιρέτους τους συναδέλφους της, ασχέτως των προσωπικών και πολιτικών τους επιλογών. Η Σοφία (φίλη και συντρόφισσα αγαπημένη) τιμήθηκε γι’ αυτά που έχει προ πολλού απολέσει η πολιτική και ο συνδικαλισμός: για το ήθος, την ανιδιοτέλεια, την εντιμότητα, την αφοσίωση, την ταπεινότητα, την παραδειγματική της αγωνιστικότητα. Και στους καιρούς αυτούς, μια τέτοια «πρωτιά» υπερβαίνει κάθε παράταξη, κάθε «καταμέτρηση» και κάθε «κατάταξη». Ο συμβολισμός της είναι πέρα και πάνω από… διαδικασίες και εκλογικά αποτελέσματα.

Είχαν όμως και άλλα αξιοπρόσεκτα οι εκλογές των καθηγητών, τα οποία θα μπορούσαν να επικεντρωθούν στα παρακάτω: [1]Παρά τη (φυσιολογική) διάσπαση της παράταξης της Αριστεράς, οι πολιτικές διαφοροποιήσεις είναι από ελάχιστες έως μηδαμινές. Αν κάτι άλλαξε στο «ιδεολογικό τοπίο» των εκλογών, αυτό είναι ότι ενισχύθηκε το νεοφιλελεύθερο μπλοκ από τα… αριστερά! Λαμβάνοντας φυσικά ως δεδομένο ότι η φίλα προσκείμενη προς τον ΣΥΡΙΖΑ παράταξη εμφορείται (και παρά της περί του αντιθέτου… υποσημειώσεις της), από το… μνημονιακό πνεύμα της κυβέρνησης.

Κατά τ’ άλλα, η ΔΑΚΕ-Νέα Δημοκρατία, ναι μεν πρώτη, αλλά ουσιαστικά χωρίς καμία δυνατότητα να επηρεάσει τις εξελίξεις, πόσο μάλλον και να τις καθορίσει. Η προσπάθειά της θα είναι απλά να… επιβιώσει μέσα στον «ασφυκτικό κλοιό» της (κατά Άδωνι)… αριστερής κηδεμονίας!

Με το ΚΚΕ στα «ίδια» (για να μην πω και μονότονα) και με την πάλαι ποτέ ΠΑΣΚ (και τώρα ΠΕΚ) να μας υπενθυμίζει ότι γύρω μας μπορεί και να κυκλοφορούν… νεκροζώντανοι, οι εκλογές αυτές της ΕΛΜΕ σηματοδοτούν μία καινούρια εποχή. Μένει να δούμε και πόσο ενδιαφέρουσα μπορεί να εξελιχθεί.     

ΤΕΛΟΣ ΚΑΙ ΟΙ ΨΕΥΔΑΙΣΘΗΣΕΙΣ

Ο κυβερνητικός ανασχηματισμός που ανακοίνωσε το βράδυ της περασμένης Παρασκευής η (ολίγον «σαστισμένη») Όλγα Γεροβασίλη, ήταν άλλη μία ιδεολογική και πολιτική ήττα του ΣΥΡΙΖΑ! Εν προκειμένω, μία «άτακτη» υποχώρηση από τις διαχρονικές (όσο και αυτονόητες) αξίες της Αριστεράς.

Η αποπομπή του Νίκου Φίλη από το υπουργείο Παιδείας, πέρα από το άκομψο και το απρεπές του «αδειάσματος», σηματοδοτεί την πλήρη υποταγή της κυβέρνησης στον συντηρητισμό όλων εκείνων που πρωτοστάτησαν στην πολιτική του εξόντωση και την ολοκληρωτική ταύτισή της με τις πιο ακραίες, θρησκόληπτες, σκοταδιστικές και εθνικιστικές κραυγές που εξέπεμπαν από την αρχή της θητείας του οι κανίβαλοι των Μέσων και ο αχαλίνωτος όχλος της αμορφωσιάς και του φανατισμού.

Τα πράγματα είναι απλά: ή «στραβός» ήταν ο Φίλης ή στραβά (και προς… δεξιά) αρμενίζει ο ΣΥΡΙΖΑ! Απόλυτα πεπεισμένος ως προς το δεύτερο, εκτιμώ ότι ο τέως υπουργός Παιδείας υπήρξε ένα από τα τελευταία «αριστερά αναχώματα» αυτού του κυβερνητικού συρφετού. Παρά τις υπερβολές και τα όποια λάθη τακτικής της πρώτης του υπουργικής περιόδου, ο κύριος Φίλης επέδειξε «ιδεολογική εντιμότητα», υπερασπίστηκε όσο κανείς τον «προγραμματικό λόγο» της κυβέρνησης, συγκρούστηκε με ευπρέπεια και ήθος με τα ψεύδη και τις χυδαιότητες των αντιπάλων του και, παρά το ότι από ένα σημείο και μετά βρέθηκε εντελώς «ακάλυπτος» από τον πρωθυπουργό, οι τρόποι του και οι συμπεριφορές του εμπεριείχαν ατομική σύνεση και πολιτική υπευθυνότητα. Αυτά έστω που θα όριζαν κάποιον ως «αριστερό»!

Έχοντας προ πολλού (και, ευτυχώς, σε ανύποπτο χρόνο) πειστεί ότι η ροπή του ΣΥΡΙΖΑ προς τη σοσιαλδημοκρατία είναι η φυσιολογική εξέλιξη του ιδεολογικού του αθύρματος, ελάχιστα προσδοκούσα και ήλπιζα από αυτόν. Ή σωστότερα, απέβλεπα στη βελτίωση των «μικρών». Των «ανέξοδων». Εκείνων που θα έδιναν στίγμα και ταυτότητα στο… αριστερό φρόνημα. Που θα «σήκωναν» λίγο την κοινωνία από το τέλμα και την μιζέρια της. Λίγο, μια ανάσα…

Αυτήν την «ανάσα» έρχεται να «πνίξει» η αντικατάσταση του Νίκου Φίλη! Και μαζί, μια συλλογική διάθεση για θεσμικές αλλαγές που, εκτός από πολιτικό θάρρος και γενναιότητα, απαιτούν προσήλωση και πίστη στα οράματα της «πρότερης αγνότητας».