ΜΕ ΑΦΟΡΜΗ ΜΙΑ ΕΚΘΕΣΗ ΤΟΥ ΚΕΘΕΑ

Οι αφίσες από την έκθεση του ΚΕΘΕΑ στη Δημοτική Καπναποθήκη «διανύουν» μια ιστορία 30 ολόκληρων χρόνων, στο επίκεντρο των οποίων βρίσκεται το τιτάνιο έργο της απεξάρτησης. Έργο που, σε συνθήκες μνημονίου και σταδιακής κατάρρευσης όλων των δομών υγείας (πολλώ δε μάλλον αυτών που άπτονται των «ευάλωτων ομάδων»), αποκτά διαστάσεις προσωπικής αυτοθυσίας. Ευκαιρίας δοθείσης λοιπόν, ας δώσουμε τα εύσημα σε όλους όσους πρωτοστατούν στις μάχες ενάντια στις εξαρτήσεις και ας σταθούμε αρωγοί –ο καθένας με τον τρόπο του– στην πολυσήμαντη προσπάθειά τους.

Είναι προφανές ότι το ενδιαφέρον μιας τέτοιας έκθεσης δε μπορεί να εστιάζεται μόνο στο εικαστικό του μέρος. Παρά τα καλλιτεχνικά διαμάντια που φιλοξενεί (με πολλά εξ αυτών να αποτελούν σημείο αναφοράς στο χώρο της ελληνικής γραφιστικής), οι «αναγνώσεις» της είναι πολύ πιο βαθιές και ουσιώδεις. Μία από αυτές (κατά τη γνώμη μου και η πλέον σημαντική), είναι και η συζήτηση γύρω από το μείζον θέμα της νομοθεσίας περί ναρκωτικών και τι –εν προκειμένω– κομίζει στην ελληνική κοινωνία ο νέος νόμος του υπουργείου Δικαιοσύνης.

Μικρή, αλλά απαραίτητη… επανάληψη. Ένεκα των κομματικών προκαταλήψεων (θα προσέθετα και των συμφερόντων που αυτές εκπροσωπούν), το σχέδιο νόμου του κυρίου Καστανίδη παραμένει μέχρι τώρα στον «κοινοβουλευτικό πάγο». Από το 2010 παρακαλώ! Οι θετικές του διατάξεις (κατά τη γνώμη των ειδικών, πάντα) μπλοκαρίστηκαν από τους μετέπειτα συμμάχους του ΠΑΣΟΚ στην κυβέρνηση Παπαδήμου (δηλαδή τη Νέα Δημοκρατία και τον ΛΑΟΣ) και, χάριν των «ισορροπιών», ματαιώθηκε και οποιαδήποτε συζήτηση επ’ αυτού. Εικάζω, προς μεγάλη χαρά του ΚΚΕ και του… Μητροπολίτη Πειραιώς!

Σήμερα, ο κύριος Ρουπακιώτης (ο εκ της Δημοκρατικής Αριστεράς προερχόμενος) επανέρχεται με ένα καινούριο σχέδιο νόμου, υποβοηθούμενος και από την «ανθρωπιστική πίεση» που ασκεί (;) ο πολιτικός του φορέας στην κυβέρνηση. Προς γενική κατάπληξη όμως, ο «προοδευτισμός» του υπουργού Δικαιοσύνης συνθλίβεται στις κομματικές μυλόπετρες (πρωτίστως δε, στις αξιώσεις του «ακροδεξιού τόξου» της κυβέρνησης Σαμαρά), με αποτέλεσμα να εισηγείται ένα «νομοσχέδιο υποχώρησης» που πόρρω απέχει από αυτό του κυρίου Καστανίδη. Από δε τις κοινωνικές και θεραπευτικές ανάγκες, παρασάγγας. 

Μπορεί, για παράδειγμα, να μειώνει τις ποινές για τους χρήστες (μετατρέποντας τη χρήση, την κατοχή και την προμήθεια από πλημμελήματα σε πταίσματα), δεν παύει όμως να τους θεωρεί και πάλι «εγκληματίες». Ταυτόχρονα, η χρήση ουσιών θεωρείται «νομικά κολάσιμη» με (βέβαιο) αποτέλεσμα την πλήρη εξάρτηση του χρήστη από το παράνομο εμπόριο. Επίσης, ουσίες όπως η κάνναβη εξακολουθούν να θεωρούνται «άκρως παράνομες», τη στιγμή που σύμπασα η επιστημονική κοινότητα μιλάει για «ευφορικό» προϊόν που δε δημιουργεί καμία σωματική εξάρτηση και σίγουρα προκαλεί πολύ πιο μικρές βλάβες απ’ ότι το αλκοόλ και η νικοτίνη.

Επίσης, ζητήματα όπως αυτό της εμπορίας και των ανθυγιεινών συνθηκών που παράγει η παράνομη χρήση, παραμένουν ανέγγιχτα. Μην πω ότι προσπερνιούνται και ως… ανύπαρκτα. Αν σε όλα αυτά προσθέσετε και την ανυπαρξία (έστω και ως νύξη) ενός συνολικού και εξειδικευμένου προγράμματος απεξάρτησης από κρατικούς φορείς, αντιλαμβάνεστε, πιστεύω, και τις πολιτικές προεκτάσεις του «συμβιβασμού».

Θα το επαναλάβω για άλλη μια φορά και με δεδομένο ότι η «υπόθεση ναρκωτικά» είναι ζήτημα κατ’ εξοχήν πολιτικό. Τάσσομαι ανεπιφύλακτα υπέρ της αποποινικοποίησης των ουσιών. Με όρους και με κανόνες που θα αποδυναμώνουν καθημερινά τη «μαγεία του παράνομου», που θα αποδαιμονοποιούν τη χρήση και θα παρέχουν κοινωνική και επιστημονική προστασία στους χρήστες–συνανθρώπους μας. Σε όποια χώρα εφαρμόστηκαν παρόμοιες πολιτικές, τα αποτελέσματα ήταν και παραμένουν εντυπωσιακά.

Ως εκ τούτου, προτάσεις μιας «αντιαπαγορευτικής πολιτικής» για τα ναρκωτικά, θα μπορούσαν να είναι: Η αποποινικοποίηση όλων των ουσιών. Η κατηγοριοποίηση των ουσιών βάσει της επικινδυνότητάς τους. Η απαγόρευση της διακίνησης και η προμήθεια μόνον από ειδικά καταστήματα ή από προσωπική καλλιέργεια, ώστε να αποκοπεί ο χρήστης από την παράνομη εμπορία. Προώθηση της απεξάρτησης. Η καλλιέργεια κάνναβης να ελέγχεται από το κράτος (όπως με τα Social Cannabis Club), να είναι συλλογική και μη κερδοσκοπική.

Σε αυτά, ας προστεθούν: Η δημιουργία ιατρείων που θα παρέχουν κάνναβη για ιατρικούς σκοπούς. Η χρήση κλωστικής κάνναβης για βιομηχανικούς σκοπούς, όπως γίνεται στην ΕΕ. Η δημιουργία κέντρων δωρεάν πρωτοβάθμιας περίθαλψης για τους χρήστες και, τέλος, μέριμνα για την πρόληψη αλλά και για τη θεραπεία.

Όχι τίποτε άλλο, αλλά για να μη λένε κάποιοι ότι… δεν έχουμε προτάσεις.

ΓΙΑ ΤΟ "ΦΙΛΙΑ ΕΙΣ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ"

Δεν ξέρω ποιος φορέας της πόλης θα πάρει την πρωτοβουλία (κατά την γνώμη μου αυτός επιβάλλεται να είναι ο δήμος), αλλά το ντοκιμαντέρ του Βασίλη Λουλέ, Φιλιά Εις Τα Παιδιά, πρέπει οπωσδήποτε να παρουσιαστεί και στην Καβάλα. Και ειδικά τώρα που ένα κείμενο «τοπικής αυτογνωσίας» του λαμπρού φιλόλογου και ερευνητή Κυριάκου Λυκουρίνου ήρθε να «δέσει» ιδανικά με το αφηγηματικό μέρος αυτής της εξαιρετικής (και αισθητικά) ταινίας.

Το Φιλιά Εις Τα Παιδιά είναι η συγκλονιστική ιστορία πέντε μικρών ελληνοεβραιόπουλων που σώθηκαν στην γερμανική κατοχή από τους χριστιανούς συμπατριώτες τους. Οι προσωπικές ιστορίες της Ροζίνας, του Σήφη, της Ευτυχίας, της Σέλλυ και του Μάριου, μέσα και από τα πολύτιμα «φυλαχτά της μνήμης» τους, θα γίνουν η αφορμή για να ξετυλιχτεί όλο το μαρτύριο από το ολοκαύτωμα των «δικών μας Εβραίων».

Ένα χειροποίητο ημερολόγιο, μια σχολική έκθεση, κάποια σκόρπια και ακατέργαστα οικογενειακά φιλμάκια, φωτογραφίες ανέμελων χρόνων… Αυτά όλα, θα «ανακατευτούν» περίτεχνα με σπάνια ντοκουμέντα της εποχής. Κινηματογραφικά αρχεία, ερασιτεχνικά φιλμ Γερμανών στρατιωτών, παράνομες λήψεις Ελλήνων πατριωτών… Ένα οπτικό πανόραμα που γλιστράει στα μαρτυρικά γεγονότα μιας γενοκτονίας, σα να πρόκειται για ένα παιδικό παιχνίδι. Για μία άσκηση των αισθήσεων. Και της σιωπής. Αυτής προπάντων.

Τους «τόνους» αυτής της σιωπής, τους κώδικες μιας «άλλης παρανομίας», θα διηγηθεί μοναδικά και ανατριχιαστικά η Ροζίνα: Αυτό που χαρακτήριζε εκείνη την εποχή ήταν η απόλυτη σιωπή. Όλο εκείνο το διάστημα δε θυμάμαι να ακούσαμε μουσική. Δε θυμάμαι να φωνάξαμε σαν παιδιά ή να παίξαμε ένα τρελό κυνηγητό. Ενάμιση χρόνο δεν ξέρω κι αν ακούγαμε τους εαυτούς μας να μιλάμε… Αλλά ευτυχώς υπήρχε το παιχνίδι, και πώς συνεννοούμασταν για το παιχνίδι δεν ξέρω. Ίσως μιλώντας χαμηλόφωνα.

Η ταινία του Βασίλη Λουλέ δεν είναι ένα «μάθημα ιστορίας». Δε «διδάσκει». Ασκεί. Αναζωογονεί τις ανθρώπινες επαφές. Τις εσωτερικές μας δυνάμεις. Τον θαμμένο μας ουμανισμό. Και τι πιο σπουδαίο να ακούς ότι αυτοί που μας σώσανε δεν είπανε ποτέ μία λέξη. Ποτέ. Αυτό είναι το μεγαλείο του ανθρώπου…

Δεν ξέρω αν είναι σύμπτωση ή συμβολισμός (με τα μεταφυσικά δεν τα πήγαινα ποτέ καλά), αλλά συνέβη και οφείλω να το καταθέσω. Σχεδόν μία ώρα μετά την παρακολούθηση της ταινίας, «έπεσα» πάνω στο κείμενο το Κυριάκου Λυκουρίνου που αναφέρεται στο μεγάλο μακελειό των Εβραίων της Καβάλας από τους Βουλγάρους και Γερμανούς φασίστες. Σκέφτηκα ότι μου δίνεται η καλύτερη ευκαιρία για να επιμείνω ακόμη περισσότερο στην αρχική μου πρόταση.  Γιατί, στην πόλη που αποτέλεσε καταφύγιο για χιλιάδες πρόσφυγες

– τα αθώα θύματα μια άλλη εθνικής εκκαθάρισης – δεν ταιριάζει η μνημοκτονία.

ΓΙΑ ΤΟΝ ΘΕΜΟ ΑΝΑΣΤΑΣΙΑΔΗ

Ο Θέμος Αναστασιάδης μού ήταν πάντα αποκρουστικός. Και ως «εικόνα». Ακόμη και τότε που η χυδαιότητά του καλύπτονταν πίσω από τον προοδευτισμό της Ελευθεροτυπίας. Από τη συμπάθεια του Κίτσου Τεγόπουλου. Από την ανοχή μιας ολόκληρης κοινωνίας που –μέσω της «τρύπας» του– άρχιζε να βρίσκει τους πρώτους της βηματισμούς προς την ξενοφοβία και το ρατσισμό. Έρποντας, αλλά σταθερά.

Από τότε μου έφερναν αηδία τα ανέκδοτά του για τους Αλβανούς, τους ομοφυλόφιλους, τις ξανθιές, τους Εβραίους. Από τότε σιχαινόμουν την «άνεσή» του, τα φτηνιάρικα γούστα του, τα σεξιστικά του καλαμπουράκια. Και αργότερα όμως. Όταν η αθλιότητά του έγινε «σχολή». Έγινε «πρότυπο». Έγινε  ήθος.

Όταν μπούκαρε στα σπίτια μας εν είδη νταβατζή και με τα καμώματά του με τις τηλεβιζιτούδες. Με τα σαλιαρίσματα του με τις Τζούλιες και τις Ντούβληδες. Με τις χαριτωμενιές του με τους Καρατζαφέρηδες και τους Καιάδες… Και υπήρξα εξ αρχής ύποπτος με τα «επιχειρηματικά» του σάλτα. Πολύ πριν πάρει το προσωνύμιο του Κομιστή. 

Όχι, παίδες. Μην παρεξηγηθώ. Με το Θέμο Αναστασίαδη δε νιώθω δικαιωμένος. Ηττημένος νοιώθω. Βαθιά ηττημένος, για να θυμηθώ και τον Νίκο Καρούζο. Η πρόβλεψη με «σώζει» μόνο. Και, ώρες–ώρες, με παρηγορεί που είδα από τότε το κακό, αθώο και ύπουλο μαζί, να πλησιάζει. Πιστέψτε με. Κανένας άλλος συνδυασμός πιο επικίνδυνος από αυτόν.

Με την ίδια ακριβώς «προβιά» καλύπτει σήμερα τις χρυσαυγίτικες αναφορές του. Κάνοντας ντα στις «παιδαγωγικές» εκτροπές των νεοναζιστών και ρίχνοντας όλη του τη λάσπη και όλο του το δηλητήριο στην απέναντι πλευρά. Στην διαρκώς πάσχουσα και δοκιμαζόμενη από το φασισμό, Αριστερά.

Διαβάστε τον για περισσότερη αηδία: Σε κανέναν δεν πρέπει να επιτρέπεται να μαζεύει μικρά παιδιά και να τους κάνει πολιτικό... κατηχητικό. Είτε πρόκειται για τη Χρυσή Αυγή, είτε για φεστιβάλ Νεολαίας μεγάλων προοδευτικών κομμάτων, όπου συχνά βλέπουμε γονείς κομματόσκυλα να 'χουν τα παιδιά τους αγκαλιά με τα σφυροδρέπανα.  

Προσέξτε το τσουβάλιασμα. Συνάξεις μικρών παιδιών υπό μορφή «κομματικού σχολείου» (με δασκάλες και… ωρολόγιο πρόγραμμα, παρακαλώ) ταυτίζονται με ένα πολιτιστικό γεγονός τριών, άντε το πολύ πέντε ημερών. Μαθήματα μίσους, εθνικισμού και ρατσισμού «ζυγιάζονται» το ίδιο με τα πολιτικά μηνύματα της Αριστεράς (για ποια άλλα φεστιβάλ θα μιλούσε ο αλητήριος). Δηλαδή την ισότητα, την αδελφοσύνη, την ειρήνη… Ταυτόχρονα, οι χρυσαυγίτες γονείς χαίρουν της ασυλίας των χαρακτηρισμών του, την ίδια στιγμή που οι «άλλοι» βαπτίζονται «κομματόσκυλα».

Η συνέχεια είναι ακόμη πιο αποκαλυπτική. Γράφει (στο Πρώτο… Φλέμα του): Μιλάνε για σκοινί στο σπίτι του κρεμασμένου; Γενιές ολόκληρες πήρε στο λαιμό της η Αριστερά τους, σέρνοντας σε μια ζωή βασάνων και βαρβαρότητας στον "κομμουνιστικό παράδεισο" χιλιάδες αθώα Ελληνόπουλα, τα πιο αγνά θύματα του Εμφυλίου!!!

Με αυτό ακριβώς το περιεχόμενο συνεχίζει ένα άρθρο που είχε ως (μοναδική) αφορμή τα «μαθήματα εθνικής διαπαιδαγώγησης» που οργανώνει η Χρυσή Αυγή. Το «γυρίζει» στο μονοθεματικό, και με έναν στόχο: τους «εγκληματίες κομμουνιστές» και το «παιδομάζωμα». Είκοσι δύο ολόκληρες λέξεις ήπιας κριτικής για το κόμμα των Ελλήνων νεοναζί, διακόσιες λέξεις (και βάλε) για τις βρωμιές του στην Αριστερά. Υπάρχει λόγος να ξαναθυμίσω την αφορμή;

Θα ήταν άσκοπο να «μπει» κάποιος στον κόπο της ιστορικής αντιπαράθεσης με τον φελλό. Άσκοπο και ανώφελο. Ο άνθρωπος είναι σε διατεταγμένη υπηρεσία γιατί έχει να καλύψει και τα νώτα του από κάτι κατηγορίες φοροδιαφυγής και ξεπλύματος μαύρου χρήματος. Οπότε, «ΟΛΑ» ερμηνεύονται. Αν όμως δικαιολογούνται, υπάρχει… θέμα. Σοβαρό…

ΦΙΛΑΝΘΡΩΠΙΕΣ

Θα το πω εξαρχής. Είναι αλήθεια ότι δεν τρέφω και τα καλύτερα αισθήματα για αυτές τις «φιλανθρωπίες της μόστρας». Νοιώθω άβολα και αμήχανα με όλους εκείνους που χρησιμοποιούν τον πόνο και την ανάγκη του πάσχοντα συνανθρώπου μας για να «χτίσουν» προσωπικές, κοινωνικές και πολιτικές καριέρες. Και μου είναι εντελώς ξένη και ψεύτικη η εικόνα που εκπέμπουν οι «δωρεές» τους.

Η αλληλεγγύη αυτού του είδους, εκτός από επιφανειακή και μεγαλόστομη, είναι και βαθύτατα υποκριτική. Υπονομεύει εντελώς το νόημα της χριστιανικής Αγάπης (μιας και στο «όνομά» της ομνύουν οι περισσότεροι) και τη μετατρέπει σε ένα ευτελές επικοινωνιακό σόου.

Δε με ενδιαφέρουν οι προθέσεις. Και οι «αγνότερες» όλων να είναι, θα αυτοαναιρούνται  συνεχώς πίσω από το τεράστιο έλλειμμα της Αληθείας. Όταν οι πράξεις αυτές αρχίζουν να «χάνονται» μέσα στην «επιθυμία της θέασης», μοιραία και τα «σπλάχνα» τους θα «αδειάζουν» από σύνεση, αυτογνωσία και υπευθυνότητα. Χρειάζεται κάτι άλλο για να μετατραπεί το θεάρεστο έργο της προσφοράς και της αυτοθυσίας σε «φιγούρα» και «ξιπασιά»; Σε «πλάνο» τσιτωμένης χαράς; Σε ρεπορτάζ εφήμερου οίκτου;

Το τελευταίο διάστημα, η καθ’ ημάς ενσάρκωση του μοντέλου «τηλεοπτικής ευεργεσίας» που ενσαρκώνει η «εθνική σταρ» του είδους (άλλως και Μαριάννα Βαρδινογιάννη) παίρνει διαστάσεις «επιδημίας». Κι αν μέχρι χθες η αυταρέσκεια  ορισμένων περιορίζονταν σε ήπιες και συμβατικές κοσμικότητες (εν πολλοίς και καλοδεχούμενες), η πρόσφατη «καμπάνια αγάπης» ξεπέρασε κάθε όριο ανοχής και… κατανόησης.

Δυστυχώς, η παράδοση μιας καινούριας πτέρυγας στις εγκαταστάσεις της Παιδόπολης (έργο που αναμφίβολα τιμάει όλους όσους συνέβαλαν σε αυτό) συνδέθηκε με μία εικόνα–μαρτύριο. Με μία σκηνή που «έρχεται» από άλλες εποχές και θυμίζει (τόσο μα τόσο τραγικά) τις αντίστοιχες με τη Βασιλομήτορα Φρειδερική. Ανατριχιαστικό (και συνάμα επικίνδυνο) να βλέπεις τους δωρητές και τους υπεύθυνους της Παιδόπολης, να «χρησιμοποιούν» τα πρόσωπα των παιδιών ως «διάκοσμο καλοσύνης» και να τα εκθέτουν φόρα–παρτίδα στη «δημόσια συμπόνια». 

Όλα αυτά βεβαίως, θα μπορούσαν να είχαν αποφευχθεί, αν η καινούρια φουρνιά των «φιλεύσπλαχνων κυριών» είχε διδαχτεί (έστω και στο ελάχιστο) από τη σεμνότητα, το ήθος και τη σύνεση των γυναικών της Φιλοπτώχου. Αν είχαν κατανοήσει ότι η κοινωνική προσφορά δεν είναι «καταναλωτικό προϊόν», αλλά μία καθημερινή και επίπονη άσκηση ταπείνωσης και σιωπής. Εν τη απουσία αυτών, μόνον ένα να εύχομαι μπορώ: ο Θεός να τις φωτίσει!

ΧΡΥΣΑΥΓΙΤΕΣ ΣΤΟ ΔΙΑΔΙΚΤΥΟ (ΚΑΒΑΛΑ)

Το κείμενο που ακολουθεί, απευθύνεται πρωτίστως στην κυρία Εισαγγελέα Καβάλας και την Αστυνομική Διεύθυνση Καβάλας (ιδιαιτέρως δε στο Τμήμα Δίωξης Ηλεκτρονικού Εγκλήματος). Δευτερευόντως, σε όλους εκείνους που - με τον έναν ή τον άλλον τρόπο - εκ της θέσεως τους, «εμπλέκονται» στην προάσπιση του πολιτεύματος και της Δημοκρατίας.

Για ευνόητους λόγους, στα γεγονότα που θα περιγραφούν στην συνέχεια, θα απουσιάζουν «προσωπικά στοιχεία». Αυτά, θα βρίσκονται στη διάθεση εκείνων που θα αισθανθούν την ανάγκη να ερευνήσουν μία (;) υπόθεση που μυρίζει… εκτροπή και μπαρούτι! Μία υπόθεση με σοβαρές ποινικές και πολιτικές προεκτάσεις.

Εξιστορώ: πριν μερικές ημέρες έλαβα μήνυμα στο Facebook, το οποίο συνοδεύονταν με ένα link και την ερώτηση αν γνωρίζω πρόσωπα και καταστάσεις που αυτό περιέχει. Δυστυχώς, στο διάστημα που μεσολάβησε από την αποστολή του μηνύματος μέχρι την ανάγνωση του, κάποιοι είχαν προλάβει να «κατεβάσουν» το επίμαχο υλικό του. Πιθανόν το «κατέβασμα» να οφείλονταν και σε «αναφορές» χρηστών, που – έτσι κι αλλιώς -  προβλέπονται από τις αρχές και τους κανόνες του δημοφιλούς ιστοτόπου.

Στην συνέχεια, αναζητώντας λεπτομέρειες για το «απολεσθέν» περιεχόμενο, έμαθα ότι επρόκειτο για ένα «προφίλ» γυναίκας από την Καβάλα, στο οποίο (εκτός των άλλων), περιέχονται και διάφορες φωτογραφίες με φίλους της. Πριν προτρέξτε να αναρωτηθείτε: και που το κακό, θα σας κοινοποιήσω την πρώτη (διασταυρωμένη) πληροφορία. Ο ένας εκ των «δικών» της που αποθανατίζεται  στο ηλεκτρονικό της άλμπουμ (και μάλιστα σε διάφορες «ετοιμοπόλεμες πόζες»), είχε διατελέσει «πυρηνάρχης» της Χρυσής Αυγής σε όμορο νομό, και πριν από δύο περίπου χρόνια, είχε συλληφθεί στην Αθήνα για ληστείες εις βάρος αλλοδαπών.

Βεβαίως, από μόνο του αυτό, και πάλι δεν στοιχειοθετεί ουδεμία κατηγορία. Μπορεί να «στέκει» ως πολιτικός υπαινιγμός, να προειδοποιεί ίσως ότι «κάτι τρέχει», αλλά μέχρις εκεί.

Όμως, για έναν περίεργο (;) λόγο, η «πρώτη φαγούρα» εξακολουθούσε να παράγει έντονους… ερεθισμούς. Τρεις μέρες μετά, η περιέργειά μου με οδηγεί ξανά στην μηχανή αναζήτησης του facebook και με «σπρώχνει» στην πληκτρολόγηση του ονόματος της «περί ου ο λόγος» συμπολίτισσας. Και ω του θαύματος, η σελίδα ανοίγει ξανά!

Για «λόγους τάξης», παρεμβάλω σχετικό «ποστάρισμα» που εν πολλοίς, εξηγεί το «χρονικό της απώλειας». Εννοείται πως απέφυγα οποιαδήποτε παρέμβαση στην σύνταξη και την ορθογραφία του κειμένου. Γράφει: οσο αυτοι μας μπλοκαρουν εκει εμεις θα δινουμε πονο αμασητοι!!!!δεν εισαστε μονοι ειμαστε πολλοι θα γινουμε περισσοτεροι!Ετσι συνεχιστε οσα πιο πολλα μπλοκαρισματα μας κερνανε τοσο θα γουσταρουμε.ΕΛΛΑΣ ΕΘΝΙΚΙΣΜΟΣ ΚΑΙ ΓΑΜΩ ΤΗΝ ΑΝΑΡΧΙΑΤΟΥΣ(να μην ξεχνιομαστε).

Εδώ είμαστε είπα και αρχίζω (ένεκα και της… φαγούρας), να ψηλαφώ το υλικό των καινούριων αναρτήσεων. Και μένω… παγωτό. Όχι γιατί «πέφτω» επάνω σε μία διαδικτυακή κολεκτίβα νεοναζιστών (βρίθει από τέτοιες το ίντερνετ), αλλά γιατί αυτή έχει χαρακτηριστικά ένοπλης συμμορίας. Το τονίζω προς εμπέδωση: ένοπλης συμμορίας!

Συγκεκριμένα. Στην σελίδα υπάρχει φωτογραφία με οκτώ (8) περίστροφα διαφόρων τύπων, που κατά πάσα πιθανότητα ανήκουν στους ίδιους τους χρήστες της σελίδας και εκτίθενται ωσάν… έργα τέχνης!  Στην συνέχεια: ένας φίλος της γυναίκας κάνει σκοποβολή με καλάσνικωφ και δίπλα ακριβώς υπάρχει σχόλιο που αναρωτιέται: τον Σαμαρά σημαδεύει; Η ίδια, με ένα Benelli M2 ρίχνει (εικάζω στον αέρα) και ένας «δικός» την προτρέπει: έλα φίλη, φάτων…(η ορθογραφία δική του).

Ταυτόχρονα, η γνωστή φωτογραφία που πριν λίγες ημέρες είχε συγκλονίσει τους πάντες (μιλάω για την σκηνή εκείνη που τα υψωμένα χέρια των φτωχών και των απελπισμένων της Αθήνας προσπαθούσαν να αρπάξουν κάτι από τα τρόφιμα που μοίραζαν οι αγρότες), αυτή η φωτογραφία λοιπόν, κυκλοφορεί εν είδη αφίσας και κάτω από το τίτλο: ελπίζω να αντιλαμβάνεστε πόσο εύκολα μπορούν κάποια πράγματα να αλλάξουν. Λεπτομέρεια; Η φωτογραφία είναι «σπασμένη» στα δύο. Στην αριστερή πλευρά, την «φυσιολογική», το προϊόν που μοιράζεται στους ανθρώπους είναι μία σακούλα με πορτοκάλια. Στην δεξιά πλευρά, η σακούλα αυτή έχει αντικατασταθεί από ένα… καλάσνικωφ!  Ενδεχομένως, για να αλλάξουν τα πράγματα… Παρά φύση.

Εδώ νομίζω ότι «κλείνει» η δικιά μου παρέμβαση. Μένει να δούμε αν κάποιοι θα φιλοτιμηθούν για τα υπόλοιπα. Ευελπιστώ και αναμένω.