ΑΓΓΕΛΙΚΑ ΠΛΑΣΜΕΝΟ

Την πιο «σφαιράτη» φεστιβαλική πρόταση καταθέτει στο φετινό πρόγραμμα του Φεστιβάλ Φιλίππων ο Θοδωρής Γκόνης! Την πιο εμπνευσμένη, την πιο γοητευτική, την πιο «αξιόμαχη»! Κι ας έχουν προηγηθεί τόσα και τόσα «θαυματουργά» βράδια τα περασμένα χρόνια, με τον θεσμό να εκτοξεύεται σε δυσθεώρητα ύψη αξιοπιστίας και ποιότητας. Οι Εφτά Άγγελοι «πετάνε» πια σε άλλα ύψη. Δημιουργούν ένα ξεχωριστό «προηγούμενο» που θα χρειαστεί πολύς κόπος και πολλά πνευματικά χαρίσματα για να ξεπεραστεί.

Αυτός ο ευφάνταστος –μέσα στη χρονική και ιστορική του «παρέκκλιση»– χορός των Αγγέλων, θα μπορούσε να είναι από μόνος του ένα ολόκληρο Φεστιβάλ! Τίποτε άλλο να μην υπήρχε στις φετινές του εκδηλώσεις, θα αρκούσαν τα αφηγηματικά νάματα από το αναπάντεχο «πέταγμά» τους πάνω από τη γη των Φιλίππων για να λαμπρύνουν με «φως επουράνιο» τον ακριβό μας θεσμό. Αυτοί μόνον και τίποτε άλλο!

Μέσα σε μια τέτοια «μαγευτική αυτονομία», οι Άγγελοι των Φιλίππων θα μετουσιώσουν σε καλλιτεχνική δράση τα συγγραφικά έπη του Αισχύλου, του Θουκυδίδη, του Αποστόλου Παύλου, του Πλουτάρχου και του Σαίξπηρ, θα φωτίσουν τους λαϊκούς θρύλους του Μεγάλου Αλεξάνδρου από την ξεχασμένη Φυλλάδα και θα βρεθούν, γήινοι θαρρείς και καθημερινοί, στα «περάσματα της μνήμης» του Θόδωρου Γρηγοριάδη.

Για ‘μένα, εδώ «κλείνει» το Φεστιβάλ! Κι εδώ ακριβώς ολοκληρώνεται κι ο ρόλος του. Τα υπόλοιπα, όσο καλά και ενδιαφέροντα κι αν είναι, δεν παύουν να έχουν την αίσθηση της μανιέρας και της επανάληψης. Μαζί με την «κούραση» που φιλοξενείται κάθε χρόνο στην ορχήστρα του Αρχαίου Θεάτρου.

Τι θα ξεχώριζα από το υπόλοιπο πρόγραμμα;

Τον Ιούλιο Καίσαρα από τον σπουδαίο Τσέζαρις Γκραουζίνις. Την έτσι κι αλλιώς αγαπημένη Αμαλία Μουτούση στην Ιφιγένεια του Θωμά Μοσχόπουλου. Την Αντιγόνη του Μουμουλίδη, ένεκα Ιωάννας Παπά. Πιθανόν και την Ηλέκτρα του Κιμούλη, για το σκηνοθετικό απρόβλεπτο που τον συνοδεύει. Το «δύσκολο» αλλά πολλά υποσχόμενο Πλάτωνος, Απολογία Σωκράτους του εκλεκτού μας Δήμου Αβδελιώδη. Την παρουσία της Δραματικής Σχολής του Κρατικού Θεάτρου Βορείου Ελλάδος. Τη «θεατρική μετάφραση» των κειμένων του Θωμά Κοροβίνη με φόντο μια μουσική παράσταση που «τολμά» ο Παύλος Λεμοντζής. Την παρουσία της Γλυκερίας Μπασδέκη και του Βασίλη Αμανατίδη, γιατί, πάνω απ’ όλα, η Ποίηση!

Πού δε θα πατούσα το πόδι μου;

Στον Μπέζο, χωρίς επεξηγήσεις! Στον Νταλάρα κι ας χάσω την «ιερή» Βιτάλη. Δυστυχώς, ούτε στις σπάνιες Νεφέλες που σκηνοθετεί ο Παπαβασιλείου, γιατί δεν αντέχω… Φιλιππίδη! Για Ρουγγέρη, ούτε λόγος! Σεληνιάζομαι!

Περιέργεια εκτός κειμένου: πολύ θα ήθελα να μάθω ποιοι είχαν την ευθύνη του «στολισμού» της συνέντευξης Τύπου του Φεστιβάλ, απλά και μόνο για να τους επισημάνω την παράλειψη: δεν άκουσα το Σήμερα Γάμος Γίνεται…

ΤΟ "ΚΑΜΕΝΟ" ΠΛΕΟΝΕΚΤΗΜΑ

Άσχετα από το περιεχόμενο αλλά και τον τρόπο τον οποίο ο καθένας επιλέγει, το δικαίωμα στην διαμαρτυρία το έχουν ΟΛΟΙ! Συμφωνούμε δε συμφωνούμε μαζί τους. Ως εκ τούτου, το να πάει κάποιος στην εκδήλωση των Αποκαλυπτηρίων του Μνημείου των Εβραίων Καβαλιωτών που χάθηκαν στα ναζιστικά κρεματόρια, φορώντας ένα μπλουζάκι με τη σημαία της Παλαιστίνης, το θεωρώ απολύτως «νόμιμο». Αυτός «κουβαλάει» την πολιτική ευθύνη της έκθεσης, δικό του το κόστος της πρωτοβουλίας, δικά του και τα… αμαρτήματα. Και μέχρις εκεί!

Η «περίπτωση» του Χρήστου Μελίδη είναι χαρακτηριστική του «είδους». Καιρό τώρα, φροντίζει να δημοσιοποιεί τις ιδεολογικές του «ανησυχίες», κύριο γνώρισμα των οποίων είναι ο έντονος αντισημιτισμός και η ανεξέλεγκτη χρήση των συνωμοσιολογικών κωδίκων. Όσο για την «κινηματική» του δράση; Αυτή έχει ταυτιστεί με πλείστα όσα ακροδεξιά παραληρήματα τα οποία, τις περισσότερες φορές, «τρέφονται» από διαδικτυακά ξεπατικώματα και φοβικά πασαλείμματα. Κι όλα αυτά, ενδεδυμένα πάντα με τον (απαραίτητο σε τέτοιες περιπτώσεις) «εθνικοπατριωτικό μανδύα».

Προχθές, ο περί ου ο λόγος «ακτιβιστής» πρωταγωνίστησε σε ένα ακόμη επεισόδιο «βγαλμένο» από το συνηθισμένο του ρεπερτόριο. Έχοντας (για άλλη μια φορά) μπερδέψει την Ιστορία με τις ιδεοληψίες του, πήγε με μία (λέμε τώρα) συμβολική ενέργεια να ταυτίσει την (όντως) εγκληματική δράση της κυβέρνησης του Ισραήλ εναντίον των Παλαιστινίων, με όλους εκείνους που τιμούσαν
τους Εβραίους συμπολίτες μας. Πράξη όχι απλά γραφική και ανιστόρητη, αλλά βαθιά προβοκατόρικη και επικίνδυνη.

Αντί όμως ο Μελίδης να υποστεί μία σοβαρή, υπεύθυνη –μα πάνω από όλα κόσμια και πολιτισμένη– κριτική για όλο αυτό το «ιδεολογικό τσίρκο» που «έστησε» στις παρυφές της εκδήλωσης, υπέστη το… bullying της αρκούδας! Ξαφνικά, οι σελίδες κοινωνικής δικτύωσης πλημύρισαν από σχόλια με χυδαίες αναφορές στο πρόσωπό του (ναρκομανής, βρωμοχασίκλας, σκατοπουστρόνι, μαλάκας, μίασμα) και με πολιτικές αιχμές αβάσταχτης βαρβαρότητας και έμπλεες από σύγχυση και ηλιθιότητα (αριστερό πρεζόνι, γουρούνι μπολσεβίκος, φασιστικό σκουλήκι)!

Χωρίς καμία περιστροφή και χωρίς καμία δεύτερη σκέψη: τάσσομαι αναφανδόν στο πλευρό του Χρήστου Μελίδη και δηλώνω δημόσια την απέχθειά μου σε αυτό που ως πολιτικός βόθρος ξεχύθηκε εναντίον του. Στον φασισμό της «άλλης πλευράς». Τρομάζοντας ταυτόχρονα, γιατί όλο και πιο πολύ αρχίζουμε να μοιάζουμε με το τέρας

ΚΑΜΩΜΑΤΑ ΑΠΟ ΤΑ ΠΑΛΙΑ

Δύο τα τινά: ή εκεί στον ΣΥΡΙΖΑ έχουν «ξεφύγει» εντελώς, ή το «πνεύμα» Καλαντζή-Άρχοντα Ρεφερενδάριου έχει εισχωρήσει βαθιά στις καθημερινές τους συνήθειες και τους έχει… μουρλάνει! Και ειλικρινά, όσο κι αν το «πάλεψα», τρίτη ερμηνεία δε μπόρεσα να «δώσω» στα όσα «φτηνά», ανάλαφρα και παλιομοδίτικα ανακοίνωσε πρόσφατα η συντρόφισσα-βουλευτής Αλεξάνδρα Τσανάκα. Μία αντιγραφή, πιθανόν και να σας πείσει…

Ενημερώνουμε τους συμπολίτες μας ότι δρομολογήθηκε το Ε/Γ-Ο/Γ "ΘΑΣΟΣ ΙΙΙ" στη γραμμή ΚΕΡΑΜΩΤΗ - ΛΙΜΕΝΑΣ ΘΑΣΟΥ για το χρονικό διάστημα από 1 Ιουνίου έως και 30 Σεπτεμβρίου 2015 μετά την απόφαση του Αναπληρωτή Υπουργού Οικονομίας, Υποδομών, Ναυτιλίας και Τουρισμού κ. Θοδωρή Δρίτσα (Αρ. Πρωτ.:3314.1/53/15/0306-2015). Η επίσπευση της δρομολόγησης του "ΘΑΣΟΣ ΙΙΙ" αναμένεται να εξυπηρετήσει ουσιαστικά το επιβατικό κοινό ενόψει του καλοκαιριού.

Συγχωρέστε με ρε σύντροφοι, άλλα κάτι τέτοια ακούνε και διαβάζουν εκεί στο νησί και σε λίγο δε θα τους μείνει στομάχι από τα γέλια! Δηλαδή, τι θέλει να μας πει η… ποιήτρια; Ότι το εν λόγω πλοίο θα αναβαθμίσει το τουριστικό προϊόν του νησιού στον τομέα των μεταφορών; Πάει καλά; Πριν τα σκεφτεί όλα αυτά, δε μπήκε στον κόπο να τηλεφωνήσει στο Λιμεναρχείο και να ενημερωθεί από «πρώτο χέρι» για τα δρομολόγια που εκτελούνται καθημερινά στη γραμμή Κεραμωτής-Λιμένα (και τούμπαλιν) καθ’ όλο το διάστημα του καλοκαιριού; Γιατί αν το έπραττε, θα προφύλασσε (φαντάζομαι) και τον εαυτό της και το ρόλο της από την γκάφα! Και θα μάθαινε (πριν με τόσο ζήλο προτρέξει) ότι από τις 6 το πρωί μέχρι τις 10 το βράδυ και πριν τη δρομολόγηση του ΘΑΣΟΣ ΙΙΙ, τα πλοία πηγαινοέρχονται στη διαδρομή σχεδόν κάθε μισή ώρα! Με λίγα λόγια, θα μάθαινε αυτό που γνωρίζει και ο τελευταίος Βαλκάνιος τουρίστας!

Εμ, το άλλο; Ήταν τόσο σπουδαίο γεγονός η υπογραφή τού (κατά τ’ άλλα συμπαθέστατου) υπουργού, ώστε να χρήζει τέτοιας προβολής; Εκτός κι αν το «αυτονόητο» αποκτά πλέον διαστάσεις… επανάστασης! Τότε ναι, να… παραδοθώ!

Επανέρχομαι όμως στους «συντρόφους», με δεδομένο ότι τέτοιου είδους παρεκτροπές δε μπορεί να είναι ξεκομμένες από τη συλλογική τους δράση. Δε μπορεί οι βουλευτές να αυτονομούνται «αδειάζοντας» το πολιτικό τους ήθος (αυτό που κάποτε ορίστηκε και ως «αριστερό»). Και δε μπορεί ο καθένας να «κάνει του κεφαλιού» του, όταν τα «ρέστα» των επιλογών τους, μοιραία, θα «πληρωθούν» από τον… κοινό κορβανά!

Αν βέβαια υπάρχουν ακόμη… καταθέσεις!

ΜΙΑ ΑΠΟ ΤΑ ΙΔΙΑ;

Οσονούπω, ο τοπικός ΣΥΡΙΖΑ θα κληθεί να κάνει κάτι εντελώς πρωτόγνωρο και ασυνήθιστο γι’ αυτόν και τις… συνήθειές του! Ήγουν, να καθίσει και να επιλέξει τους ανθρώπους εκείνους που –κατά την εκτίμησή των θεσμικών του οργάνων– είναι ικανοί και άξιοι για να ανταποκριθούν στα νέα καθήκοντα που «επιβάλλει» η… κυβερνητική του πραγματικότητα. Κατ’ επέκταση, να αποδείξει το «αξιόμαχο» των στελεχών του και να καταγράψει το βαθμό της πολιτική τους ετοιμότητας. Με πρακτικά λόγια, να προτείνει (και να διορίσει) όλους αυτούς που θα διοικήσουν οργανισμούς με τεράστια κοινωνική και οικονομική απήχηση, με σύνθετες λειτουργικές δυσκολίες και με υψηλό δείκτη… επικινδυνότητας.

Δυστυχώς, από τις μέχρι τώρα «διαρροές» και τα πρώτα «ακούσματα» των ονομάτων, τίποτε δε σε κάνει να αισιοδοξείς και να ελπίζεις στο… διαφορετικό της  Αριστεράς. Κοινώς, μία από τα ίδια! Ήδη μία «εσωτερική εγκύκλιος» που κυκλοφόρησε πριν λίγες ημέρες στις κομματικές οργανώσεις, καταδεικνύει σε όλο της το μεγαλείο την προχειρότητα με την οποία αντιμετωπίζεται ένα τόσο καίριο (για την «πολιτική τάξη») γεγονός. Για να μη μιλήσω για την ελαφρότητα του… σκεπτικού της.

Τι προκύπτει μέχρι τώρα; Πρώτα και κύρια, το μεγάλο (έως τεράστιο) έλλειμμα πολιτικής και κοινωνικής εμπειρίας που διαπερνά όλο το «σώμα» της κομματικής βάσης. Στελέχη μικρών δυνατοτήτων, στελέχη με αναγνωρισμένες ιδεολογικές ανεπάρκειες και με ελάχιστες συλλογικές αναφορές, στελέχη εντελώς αδόκιμα στα «βαθιά» και τα σύνθετα, είναι των αδυνάτων αδύνατο να σφυγμομετρήσουν το πολιτικό διακύβευμα που προκύπτει. Πόσο μάλλον και να το υπερασπιστούν.

Το δεύτερο –μα εξ ίσου σημαντικό– είναι το γεγονός ότι οι προτεινόμενες επιλογές μοιάζουν να είναι «προϊόντα» μίας ανίερης συναλλαγής που το μόνο που επιδιώκει –και ίσως κατορθώνει– είναι να τακτοποιεί λογαριασμούς και… οφειλόμενα! Μοιραίο λοιπόν να προκύπτουν και υποψήφιοι «χαμηλών προσδοκιών», δείγματα ενδεχομένως μιας κρίσης εσωκομματικής δημοκρατίας που χρονίζει τυραννικά.

Τρίτο –μα ουχί έσχατο– το ότι πάνε κατά διαόλου όλες οι μέχρι τώρα διακηρύξεις περί αξιοκρατίας και αξιοποίησης των (αποδεδειγμένα) άξιων της κοινωνίας. Έπεα πτερόεντα τα όσα με έμφαση (και ντόρο) «μιλούσαν» για κατάργηση του «κομματικού κράτους» και για το όνειδος των «δικών μας παιδιών».

Τούτων λεχθέντων και εμμένοντας πεισματικά στην ουτοπία της «άλλης Αριστεράς», παραθέτω (για αρχή) τη δική μου πρόταση για την προεδρία του Κέντρο Πρόνοιας Περιφέρειας Ανατολικής Μακεδονίας και Θράκης. Πρόταση που, σε κάθε περίπτωση, θα μπορούσε να «παίζει» και ως… στανταράκι σε μία σοβαρή και… έξυπνη Αριστερά. Ο λόγος, φυσικά, για την κυρία Μαίρη Κωσταράκη που, χρόνια τώρα, «μιλάει» με το έργο και την ανιδιοτελή προσφορά της στην Παιδόπολη Καβάλας. Ως εκ τούτου, καμία υποσημείωση, καμία υποχώρηση και καμία ταλάντευση για το διορισμό της.

Όχι τίποτε άλλο, σύντροφοι, αλλά μπας και καταφέρουμε να το «σώσουμε» την τελευταία στιγμή…

Η ΠΛΑΝΗ ΚΑΙ Η ΤΗΒΕΝΝΟΣ

Όταν πρωτοδιάβασα το Χαίρε Ποτέ, κόλλησα! Η Κική Δημουλά είχε «περάσει» αβίαστα στον αστερισμό των αγαπημένων μου ποιητών. Εν προκειμένω, των ποιητριών. Μέσα σε λίγο διάστημα, «ξετίναξα» όλες τις προηγούμενες συλλογές της. Λάτρεψα το Λίγο του κόσμου, «έφαγα» ώρες στο ραδιόφωνο «παλεύοντας» με το Έρεβος και το Ερήμην, μετά «ήρθε» και η έκδοση του Ενός λεπτού μαζί και με «πήρε» ολότελα κοντά της. Στη Χλόη θερμοκηπίου, «προσκύνησα»! Και λίγα χρόνια μετά, «παραδόθηκα αμαχητί» στα πεζά κείμενα του Εκτός Σχεδίου…

Όμως προχθές, έγινε κάτι που με ενόχλησε πολύ! Σωστότερα, μου προξένησε μία αίσθηση κατάρρευσης! Σαν κάτι να έχανα από το «πολύτιμο μέσα μου». Σαν να «έκλεινε» μία μυστική συνομιλία που είχε μπολιαστεί από ένα ματσάκι ωχρότητας. Σαν κάτι αλλόκοτο να «μπήκε» απρόσκλητο στα «χωράφια» μας για να ξεριζώσει όλη τη σπορά. Τα μικρά ανθάκια από το μυστήριο μιας απρόσμενης ένωσης. Τι κι αν η «πίστη» μου στην ποίησή της παρέμεινε πεισματικά ακλόνητη. Το «κακό» είχε γίνει…

Και ήταν εκείνο το βράδυ που η Θεολογική Σχολή του Αριστοτέλειου Πανεπιστήμιου αναγόρευε την ποιήτρια σε Επίτιμο Διδάκτορά της. Μία σύναξη «μπερδεμένη» ανάμεσα σε απλοϊκά αγιορείτικα «αποφθέγματα» και μετα-θεολογικές εξυπνάδες. Παρδαλή μέσα σε «λογοτεχνικά καμώματα» και χαώδεις υπερβολές. Κι όλα αυτά συμπληρωμένα από «πάσες» ναρκισσιστικής τελετουργίας και «πνευματικά σαλιαρίσματα». Τέτοια που να μπορούν να προσομοιάζουν ακόμη και την Καινή Διαθήκη με την ποιήτρια, ορμώμενοι από τα αρχικά του ονόματός της! Τόσο που να μπορεί να «άγεται» μεταξύ… τυχαιότητας και πρόνοιας αγαθής! Ευτυχώς να λέμε που δε ζει η Πηνελόπη Δέλτα και τη «γλύτωσε» η… Παλαιά Διαθήκη!

Εκείνο όμως που «τερμάτισε» την τελετή και επέφερε την «αποκαθήλωση», ήταν ο δημόσιος λόγος της ίδιας της Κικής Δημουλά. Σεμνότυφα εγωπαθής, καλοτυλιγμένος μέσα σε στιχουργικές επαναλήψεις και ευκολοχώνευτους στοχασμούς, κατάφερε να απομυθοποιήσει όλη εκείνη τη «μαρτυρία της πλάνης». Όλο το «εσωτερικό τσάκισμα» μιας… Μετέωρης Κυρίας!

Και τι δεν είπε! Ακόμη και ότι έχει δει μέσα στον ύπνο της να παίρνει συνέντευξη από τον Θεό, «δένοντας» κατ’ αυτόν τον τρόπο και την αυτο-ετυμηγορία του… αυτοσχέδιου ανθρώπου! Καθότι και… αδιάβαστη στο μάθημα της έπαρσης! Και για τις «αποδείξεις», ιδού ο επίλογός της… ελέω Θεού ομιλίας περί Πλάνης: Αυτή σας παρέσυρε να με ανακηρύξετε επίτιμη της συμπάθειάς σας, να μού προσδώσετε αυτή την ύψιστη τιμή την αβάστακτη για την προσγειωμένη αυτογνωσία μου…

Πριν είχε «μεριμνήσει» να εξεδύθη παρατύπως τη βαριά πανεπιστημιακή τήβεννο…

"ΓΡΑΜΜΕΝΑ" ΟΛΑ!

Ειλικρινά, δεν είμαι σε θέση να γνωρίζω τι ακριβώς είχε στο μυαλό του ο κύριος Γραμμένος όταν από τη θέση του προέδρου του Δημοτικού Συμβουλίου «έστελνε μηνύματα» σε φαντάσματα της πολιτικής που έρχονται από τη λήθη του παρελθόντος καθώς και σε κάποιους εκκολαπτόμενους πολιτικούς που βγήκαν στο προσκήνιο με δηλώσεις και επιτέθηκαν τόσο στη δήμαρχο όσο και στον πρόεδρο… όμως θέλω να τον πληροφορήσω ότι πιο εκκολαπτόμενος από του λόγου του, δε μπορεί να υπάρχει. Γιατί, κακά τα ψέματα, αν δεν ήταν η κυρία Τσανάκα να τον πάρει στο ψηφοδέλτιό της, μόνον οι συγγενείς και οι φίλοι του θα τον ήξεραν. Άντε και ο Μάκαρος ο Ψωμιάδης…

Θα μου πείτε, καλά ρε φίλε, άγνωστος αυτός που βγήκε πρώτος σε σταυρούς και κέρδισε με το «σπαθί» του τη θέση του προέδρου του Δημοτικού Συμβουλίου; Δίκαιο θα έχετε, αλλά έχω δύο ζητηματάκια επ’ αυτού: πρώτον ότι ελάχιστα εμπιστεύομαι και εκτιμώ την κρίση του εκλογικού σώματος και ειδικά όταν αυτή αφορά στο «συντηρητικό πυρήνα» της ελληνικής κοινωνίας. Και δεύτερον, επειδή έχω καταλήξει ότι όταν κάποιος «ψωνίζει» εκλογική πελατεία από παραληρηματικές μάζες ημιάγριων εθνικοφρόνων, μοιραίο είναι να εκτιναχθεί και σε ύψη που… ζαλίζουν!

Από την άλλη πάλι –κι όσο περνάει ο καιρός– διαπιστώνω κάτι που δεν είχα την ικανότητα να προβλέψω από την αρχή: το πόσο τίμια συμπεριφέρεται ο κύριος Γραμμένος απέναντι σε όλους αυτούς που του έδωσαν τα «μπόνους της επιτυχίας»! Το πόσο τους προσέχει και τους προβάλλει. Με το που πατάνε το πόδι τους στο Δημοτικό Συμβούλιο, αμέσως να «σκιστεί» για πάρτι τους. Με το που αρχίζουν να σκούζουν και να χλιμιντρίζουν, αμέσως να τους δώσει το λόγο.

Τι κι αν αυτά που εκστομίζουν προσβάλλουν το θεσμό και τη δημοκρατία. Τι κι αν λοιδορούν και υβρίζουν τους συναδέλφους του δημοτικούς συμβούλους και τους αρχηγούς των παρατάξεων. Τι κι αν η ιδεολογική τους μπόχα σε πνίγει από παντού. Το σπουδαιότερο: τι κι αν σε μία συνεδρίαση που αφορούσε στη γενοκτονία 1.484 Εβραίων Καβαλιωτών στα ναζιστικά στρατόπεδα, αυτός επέτρεψε στους θαυμαστές και τους υμνητές του Χίτλερ να ασχημονούν και διαλαλούν ανενόχλητοι τα ρατσιστικά και ξενοφοβικά τους παραληρήματα. Τα «γραμμάτια» υπεράνω όλων!