ΤΟ ΛΕΣ ΚΑΙ ΝΕΠΟΤΙΣΜΟ...

Σκόρπιες (αλλά ουχί… άτακτες) σκέψεις που προκύπτουν μετά την ανακοίνωση της πρόσληψης της κυρίας Κορίνας Βουγιούκα ως Καλλιτεχνικής Διευθύντριας στο Φεστιβάλ Παπαϊωάννου.

1. Δε θα τολμήσω να τη χαρακτηρίσω αναξιόπιστη, αλλά όταν πέρυσι το Σεπτέμβριο η κυρία Βουγιούκα «έβγαινε» και δήλωνε ότι, ένεκα των επαγγελματικών της υποχρεώσεων στο Ιόνιο Πανεπιστήμιο, δεν την ενδιαφέρει η θέση του Καλλιτεχνικού Διευθυντή του Δημοτικού Ωδείου –που, εν πολλοίς, εκείνη την περίοδο ταυτιζόταν με αυτήν του Καλλιτεχνικού Διευθυντή του Φεστιβάλ Παπαϊώννου– τουλάχιστον μία… ελαφρότητα προκύπτει. Ενδεχομένως και μία… πονηρία, ικανή για να θολώσει τα (ήδη ταραγμένα) νερά.
2. Πρώτη φορά στα χρονικά, επιτροπή αξιολόγησης υποψηφίων απαρτίζεται από ένα άτομο! Προφανώς κάποιοι να θεώρησαν ότι το «ειδικό βάρος» του κυρίου Κουρουπού, καθιστά την επιτροπή… τριμελή! Αν μη τι άλλο, πρωτότυπο! Για… διαφανές θα σας γελάσω!
3. Λέγεται ότι οι φάκελοι με τις προτάσεις και το βιογραφικό των υποψηφίων ήταν σφραγισμένοι και ότι ο κύριος Κουρουπός επέλεξε βάσει… αρίθμησης! Όλως τυχαίως όμως, η επιλογή του συνέπεσε με την «εκλεκτή» του Αντιδημάρχου Πολιτισμού! Το λες και σύμπτωση!
4. Σε κανέναν σοβαρό καλλιτεχνικό θεσμό –και το Φεστιβάλ Παπαϊωάννου λογίζεται ως τέτοιος– δεν ορίζεται Διευθυντής (εν προκειμένω Διευθύντρια) λίγο πριν την έναρξη των εκδηλώσεών του. Μία τέτοια ενέργεια δηλώνει: άγνοια κινδύνου, τσαπατσουλιά, επιπολαιότητα, ερασιτεχνισμό, προπάντων όμως, ασέβεια στον ίδιο το θεσμό. Εκτός κι αν «παίζει» να ήταν όλα… μιλημένα με τη νικήτρια! Οπότε, πάσο…
5. Για τη… δημοκρατική τάξη των πραγμάτων –ή και για τη… διαύγεια του πράγματος – θα είχε πολύ μεγάλο ενδιαφέρον να δημοσιοποιηθούν και οι τέσσερις προτάσεις που τέθηκαν στη βάσανο της αξιολόγησης. Όχι πως είμαστε επαΐοντες του είδους, αλλά μία «γεύση» των προθέσεων και των ικανοτήτων των υποψηφίων θα την είχαμε. Αφήστε που έτσι θα «βούλωναν» και τα στόματα των… κακεντρεχών.
6. Ζήτημα μέγα στην υπόθεση, η περιθωριοποίηση του ρόλου του Διοικητικού Συμβουλίου του Δημοτικού Ωδείου. Αυτό που αύριο θα κληθεί να «υποστηρίξει» όλες τις δράσεις του Φεστιβάλ, αυτό που κατ’ εξοχήν «νοηματοδοτεί» το θεσμό και του δίνει οργανωτικό και καλλιτεχνικό κύρος, παραμένει άφωνο και άφαντο! Κοινώς… μαριονετεύει!
7. Τέλος, αποτελεί απρέπεια (και αγένεια μαζί) ο τρόπος με τον οποίο «εξαφανίστηκε» ο κύριος Γεώργιος-Ιούλιος Παπαδόπουλος. Χωρίς να αμφισβητώ το δικαίωμα της (κάθε) Δημοτικής Αρχής να επιλέγει τα πρόσωπα και τους ανθρώπους που (κατά τη γνώμη της) εκπροσωπούν και υπηρετούν το «πολιτιστικό της όραμα», εκτιμώ ότι όλη η τακτική της «ρήξης» αποκαλύπτει έντονα το στοιχείο του νεποτισμού. Που, πιστέψτε με, ουδόλως θα ήθελα να το ταυτίσω και με εκείνο του πολιτικού αμοραλισμού.

ΔΟΛΟΦΟΝΟΙ... ΔΥΟ ΤΑΧΥΤΗΤΩΝ

Θα τον θυμάστε φαντάζομαι εκείνον τον χαμό που έγινε στα Μέσα Ενημέρωσης με αφορμή τη δολοφονία της μικρής Άννυ από τον τοξικομανή πατέρα της. Θα θυμάστε, πιστεύω, και τους χαρακτηρισμούς που «συνόδευαν» τότε τον δολοφόνο: «αιμοβόρο κτήνος», «βουλγαρόγυφτος», «πρεζόνι», «ανθρωπόμορφο τέρας»… Και ίσως να θυμάστε και τη συγκέντρωση των «αγανακτισμένων πολιτών» έξω από την Ευελπίδων για το κλασσικό… λιντσάρισμα!

Πέρασε δεν πέρασε ένας μήνας και προχθές, ένας άλλος πατέρας σκότωσε με τον ίδιο φρικτό τρόπο την 9χρονη κόρη του! Το πιο «φυσιολογικό» που θα περίμενε κανείς, θα ήταν να υπάρχει η ίδια αντίδραση από την πλευρά των Μέσων Ενημέρωσης. Που σημαίνει, οι τηλεοπτικοί σταθμοί να είχαν παρατήσει τα της διαπραγμάτευσης και να ξεκινούσαν τα δελτία τους με αυτήν την είδηση, οι ρεπόρτερ τους να ψάχνουν από το πρωί μέχρι το βράδυ τους συγγενείς και τους γείτονες του παιδοκτόνου για μία δήλωση που θα αποκάλυπτε το «προβληματικό» και το «αιμοσταγές» του χαρακτήρα του, τα στούντιο να μεταμορφώνονται σε πασαρέλες ψυχολόγων και κοινωνικών αναλυτών, ενώ δεκάδες φωτογραφίες από όλες τις ηλικιακές φάσεις του δολοφόνου να «τρέχουν» πανοραμικά πίσω από την… Όλγα!

Αμ δε! Η Όλγα (και τα διάφορα «MEGA μου») φρόντισαν να «εξαφανίσουν» την είδηση στο τέλος του δελτίου με μία ολιγόλεπτη αναφορά στο αποτρόπαιο γεγονός, η τραγικότητα του οποίου «έκλεινε» στη φράση πανελλήνιο σοκ έχει προκαλέσει ο στραγγαλισμός της 7χρονης μικρούλας από τον πατέρα της… Και τέλος! Η συνέχεια δόθηκε με ένα σύντομο «καλλιτεχνικό ρεπορτάζ» –ελλείψει κάποιας δραστηριότητας της Μαριάννας Βαρδινογιάννη– με τις αθλητικές ειδήσεις και την πρόγνωση του καιρού!

Θα αναρωτηθείτε: γιατί αυτή η «μεταχείριση»; Υπάρχουν δολοφόνοι «δύο ταχυτήτων»; Και τι είναι αυτό τελικά που κάνει τον έναν δολοφόνο «χειρότερο» από τον άλλο; Γιατί ο ένας «πρωταγωνιστής» και ο άλλος «κομπάρσος»; Και τα θύματα; Έχουν διαφορετικές «συναισθηματικές διαβαθμίσεις»; Υπάρχει μήπως «ποιοτική διαφορά» στην τέλεση του εγκλήματος; Μετά, όταν πλέον ανακαλύπτεις ότι ο δολοφόνος δεν είναι κανένας περιθωριακός και ξένος άλλα ένας «κανονικός» και «δικός» μας, αρχίζεις πλέον να «πιάνεις» το επιλεκτικόν της υπόθεσης. Όταν μαθαίνεις πως δεν πρόκειται για κανένα τζάνκι που πουλάει πρέζα για να εξασφαλίσει τη δόση του, άλλα για έναν «κανονικό εργαζόμενο», μπαίνεις σιγά-σιγά και στο νόημα της υποβάθμισης. Κι όταν πια έχεις μάθεις ότι ο δολοφόνος δεν ήταν «κακοποιό στοιχείο», άλλα αστυνομικός που υπηρετούσε στις δυνάμεις των ΜΑΤ, καταλαβαίνεις απόλυτα και τους διαχωρισμούς! Ενίοτε και τον καθημερινό ρατσισμό που εκκολάπτουν καθημερινά τα… Τρεμοδελτία!

ΜΠΟΥΡΔΟΛΟΓΩΝΤΑΣ

Συγχωρέστε μου τη σιγουριά, άλλα το έχω… καταλήξει το θέμα! Τόση «πνευματική μούφα» από αυτήν που εξέθρεψε η κυβερνητική περίοδος του Σημίτη, δύσκολο να ξαναματαδεί αυτός ο τόπος. Και για να μην υπάρχουν παρερμηνείες: δε μιλάω για τις «προοδευτικές συγγραφικές τσιχλόφουσκες» που γέμιζαν τότε τα νεόπλουτα ράφια του χρηματιστηριακού μας βίου. Ούτε γι’ αυτές που έσκαγαν αμάσητες στα χιονοδρομικά κέντρα και τις Μυκονιάτικες πισίνες για να «πλανέψουν» τη λίμπιντο και τον ναρκισσισμό μας. Όχι, για τους άλλους μιλάω, τους και καλά διανοούμενος που μας προέκυψαν από το πουθενά, κουβαλώντας πάνω τους κιλά έπαρσης και ξερολιάς. Και ένα στυλάκι… ουάου, προσαρμοσμένο ιδανικά στη «νεοελαφράδα της σκέψης».

Κορυφαίος όλων αυτών, ο κύριος Τάκης Θεοδωρόπουλος, τα πονήματα του οποίου, συχνά-πυκνά, αντανακλούν όλη τη δηθενιά και το υπερφίαλο εκείνης της περιόδου. Όλη την ακαδημαϊκή ρηχότητα που έβρισκε καταφύγιο στις σελίδες του συγκροτήματος Λαμπράκη, γαλουχώντας στην μπούρδα και τη σάχλα τους επερχόμενους χίπστερς. Τη «μορφωτική χλαπάτσα» της καθ’ ημάς φενάκης.

«Τακτικός» και από ‘δω ο κύριος Θεοδωρόπουλος, αφού οι «εκτοξευμένες» απόψεις του δίνουν συνεχώς αφορμές για… περιποιήσεις! Ειδικά όταν αυτές συνοδεύονται κι από «σπαρταριστές» ανακρίβειες.

Τις πιο «φρέσκες» έτυχε να τις διαβάσω προχθές στο περί καθαρεύουσας κείμενό του, ο τίτλος του οποίου (Κι αν επιστρέφαμε στην καθαρεύουσα;), ουδόλως λειτουργεί ως πρόταση γλωσσικής αλλαγής. Άλλωστε, το λέει και ο ίδιος: Δεν γίνονται αυτά τα πράγματα παιδί μου, κι εγώ, εδώ που τα λέμε, είπα να κάνω λίγη πλάκα…

Βέβαια, για να «κάνεις πλάκα», απαιτούνται προσόντα ισάξια με αυτά των «σοβαρών». Πόσο μάλλον όταν στην «πλάκα» σου εμπλέκεις και ιστορίες με τη γλώσσα. Ιστορίες που μπορούν να σε εκθέσουν ανά πάσα στιγμή. Ειδικά όταν το «βάρος» των γνώσεών σου, διολισθαίνει σε φιγουρατζίδικες μπούρδες.              

Επιλέγω δύο από αυτές.

Με την «ακροβατική» υπόθεση επαναφοράς της καθαρεύουσας στη διδασκαλία, ο κύριος Θεοδωρόπουλος καταλήγει στο συμπέρασμα ότι τα παιδιά θα μάθαιναν στο σχολείο κάτι παραπάνω απ’ αυτό που ήδη ξέρουν… Πρώτη και αβίαστη ερμηνεία του ήδη ξέρουν; Εκτός από πλήρη άγνοια της εκπαιδευτικής διαδικασίας, ο αρθρογράφος-στοχαστής, εμμέσως πλην σαφώς, θεωρεί άσκοπη τη διδασκαλία της μητρικής γλώσσας. Άντε στην καλύτερη, αυτή να περιοριστεί στην εκμάθηση της γραφής και της ανάγνωσης!

Οι πιο «πονηροί» (ή και… συνομωσιολόγοι) θα μπορούσαν να σκεφτούν ότι ο κύριος Θεοδωρόπουλος «ρίχνει άδεια για να πιάσει γεμάτα» ή (προς το… αθλητικότερον) γίνεται ο «λαγός» μιας επερχόμενης αλλαγής στη διδασκαλία της ελληνικής (μητρικής) γλώσσας! Για να είμαι ειλικρινής –και με τα τόσα που έχουν δει τα ματάκια μου– τίποτε δε μπορώ να αποκλείσω πλέον. Ωστόσο, αν υπάρχει κάτι που αφορά στα τωρινά και τα χειροπιαστά, αυτό είναι η ευκολία με την οποία ένας (λέμε τώρα) διανοούμενος καταπιάνεται με τόσο «ευαίσθητα» και «λεπτά» θέματα. Είναι αυτή η «αβάσταχτη ελαφρότητα» με την οποία κάποιος προσέρχεται στον στίβο του «πνευματικού διακονήματος». Και επ’ αυτής της πραγματικότητας, ο κύριος Θεοδωρόπουλος ήταν και είναι διαρκώς εκτεθειμένος. Αμετανόητα εκτεθειμένος!

Στη συνέχεια, αδιάβαστος, ανενημέρωτος (μα και απερίσκεπτος), καταφεύγει σε αυθαίρετους συλλογισμούς για να «στηρίξει» τον περί καθαρεύουσας λόγο του. Αφού, λοιπόν, απαριθμεί μία σειρά συγγραφέων που έγραψαν στην καθαρεύουσα (συμπληρώνω: λογοτεχνικά αριστουργήματα), καταλήγει στο συμπέρασμα ότι αυτοί οι συγγραφείς είναι αποκλεισμένοι από την εκπαίδευση… Και για να το «κάνει» ακόμη πιο… δραματικό, «πετάει» και το απίθανο: αν επιστρέφαμε στην καθαρεύουσα, οι μαθητές θα διάβαζαν το υπέροχο «Το αμάρτημα της μητρός μου» στο πρωτότυπο και όχι από «μετάφραση» στη δημοτική…

Άσχετος εντελώς ο κύριος ή απλά ένας κοινός ψεύτης; Διότι, συγγραφείς όπως ο Βιζυηνός, ο Παπαδιαμάντης, ο Ροΐδης, ο Κάλβος και τόσοι άλλοι, διδάσκονται συνεχώς και αδιαλείπτως στα ελληνικά σχολεία και μάλιστα στο πρωτότυπο. Να θυμίσω δε στον κύριο Θεοδωρόπουλο ότι η πρώτη –και ευτυχώς μοναδική– πρόταση «μετάφρασης» των συγκεκριμένων συγγραφέων, προήλθε από το δικό του σινάφι. Από τη δικιά του «ιδεολογική συντεχνία».

Για ευνόητους λόγους, τον επίλογο αυτού του κειμένου τον παραχωρώ στη σχολική σύμβουλο Βασιλική Σακκά. Φρονώ ότι είναι και το ιδανικό «κλείσιμο» των όσων προηγήθηκαν. Με μόνη επισήμανση-προτροπή, να προσεχθεί ιδιαίτερα η τελευταία της παράγραφος. 

Είναι φανερό ότι ο κ. Θεοδωρόπουλος δεν έχει ιδέα (μα καμία απολύτως) για το τι και πώς διδάσκεται στο ελληνικό σχολείο εδώ και 30 χρόνια. Η καθαρεύουσα είναι παρούσα και όλοι οι συγγραφείς τους οποίους αναφέρει διδάσκονται ανελλιπώς. Η σχέση εκπαίδευσης και λογοτεχνίας είναι θέμα σύνθετο: προτείνω να το αφήσει στους ειδικούς, δηλ. στα πανεπιστημιακά τμήματα Νεοελληνικής Λογοτεχνίας τα οποία διεξάγουν και σχετικές έρευνες για τη διδακτική του αντικειμένου. Με βάση αυτές - και τη διεθνή εμπειρία και έρευνα - προτείνονται Προγράμματα Σπουδών όπως το εξαιρετικό του 2010 -11 για το Λύκειο το οποίο διέλυσε η αλήστου μνήμης Τράπεζα Θεμάτων. Μια υποδειγματική δουλειά της ομάδας του Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης που αγκαλιάστηκε από εκπαιδευτικούς και μαθητές, εισήγαγε και αξιοποίησε πολυτροπικά κείμενα και προσεγγίσεις, με στόχο τον κριτικό, οπτικό και μιντιακό γραμματισμό, την ομαδοσυνεργατική διδασκαλία και μάθηση και προώθησε τη φιλαναγνωσία. Κατά τα άλλα οι οιμωγές και η καταστροφολογία δεν ωφελούν κανένα. Ούτε βέβαια και η αφαίρεση μιας ώρας Λογοτενίας από τη Γ΄Λυκείου στο πλαίσιο της λογικής: έχω έλλειψη φιλολόγων - μου περισσεύουν κοινωνικοί επιστήμονες - βγάζω μια ώρα Λογοτεχνίας και βάζω μια ώρα Ιστορίας Κοινωνικών Επιστημών. Θλίψη γενικώς!

ΑΓΓΕΛΙΚΑ ΠΛΑΣΜΕΝΟ

Την πιο «σφαιράτη» φεστιβαλική πρόταση καταθέτει στο φετινό πρόγραμμα του Φεστιβάλ Φιλίππων ο Θοδωρής Γκόνης! Την πιο εμπνευσμένη, την πιο γοητευτική, την πιο «αξιόμαχη»! Κι ας έχουν προηγηθεί τόσα και τόσα «θαυματουργά» βράδια τα περασμένα χρόνια, με τον θεσμό να εκτοξεύεται σε δυσθεώρητα ύψη αξιοπιστίας και ποιότητας. Οι Εφτά Άγγελοι «πετάνε» πια σε άλλα ύψη. Δημιουργούν ένα ξεχωριστό «προηγούμενο» που θα χρειαστεί πολύς κόπος και πολλά πνευματικά χαρίσματα για να ξεπεραστεί.

Αυτός ο ευφάνταστος –μέσα στη χρονική και ιστορική του «παρέκκλιση»– χορός των Αγγέλων, θα μπορούσε να είναι από μόνος του ένα ολόκληρο Φεστιβάλ! Τίποτε άλλο να μην υπήρχε στις φετινές του εκδηλώσεις, θα αρκούσαν τα αφηγηματικά νάματα από το αναπάντεχο «πέταγμά» τους πάνω από τη γη των Φιλίππων για να λαμπρύνουν με «φως επουράνιο» τον ακριβό μας θεσμό. Αυτοί μόνον και τίποτε άλλο!

Μέσα σε μια τέτοια «μαγευτική αυτονομία», οι Άγγελοι των Φιλίππων θα μετουσιώσουν σε καλλιτεχνική δράση τα συγγραφικά έπη του Αισχύλου, του Θουκυδίδη, του Αποστόλου Παύλου, του Πλουτάρχου και του Σαίξπηρ, θα φωτίσουν τους λαϊκούς θρύλους του Μεγάλου Αλεξάνδρου από την ξεχασμένη Φυλλάδα και θα βρεθούν, γήινοι θαρρείς και καθημερινοί, στα «περάσματα της μνήμης» του Θόδωρου Γρηγοριάδη.

Για ‘μένα, εδώ «κλείνει» το Φεστιβάλ! Κι εδώ ακριβώς ολοκληρώνεται κι ο ρόλος του. Τα υπόλοιπα, όσο καλά και ενδιαφέροντα κι αν είναι, δεν παύουν να έχουν την αίσθηση της μανιέρας και της επανάληψης. Μαζί με την «κούραση» που φιλοξενείται κάθε χρόνο στην ορχήστρα του Αρχαίου Θεάτρου.

Τι θα ξεχώριζα από το υπόλοιπο πρόγραμμα;

Τον Ιούλιο Καίσαρα από τον σπουδαίο Τσέζαρις Γκραουζίνις. Την έτσι κι αλλιώς αγαπημένη Αμαλία Μουτούση στην Ιφιγένεια του Θωμά Μοσχόπουλου. Την Αντιγόνη του Μουμουλίδη, ένεκα Ιωάννας Παπά. Πιθανόν και την Ηλέκτρα του Κιμούλη, για το σκηνοθετικό απρόβλεπτο που τον συνοδεύει. Το «δύσκολο» αλλά πολλά υποσχόμενο Πλάτωνος, Απολογία Σωκράτους του εκλεκτού μας Δήμου Αβδελιώδη. Την παρουσία της Δραματικής Σχολής του Κρατικού Θεάτρου Βορείου Ελλάδος. Τη «θεατρική μετάφραση» των κειμένων του Θωμά Κοροβίνη με φόντο μια μουσική παράσταση που «τολμά» ο Παύλος Λεμοντζής. Την παρουσία της Γλυκερίας Μπασδέκη και του Βασίλη Αμανατίδη, γιατί, πάνω απ’ όλα, η Ποίηση!

Πού δε θα πατούσα το πόδι μου;

Στον Μπέζο, χωρίς επεξηγήσεις! Στον Νταλάρα κι ας χάσω την «ιερή» Βιτάλη. Δυστυχώς, ούτε στις σπάνιες Νεφέλες που σκηνοθετεί ο Παπαβασιλείου, γιατί δεν αντέχω… Φιλιππίδη! Για Ρουγγέρη, ούτε λόγος! Σεληνιάζομαι!

Περιέργεια εκτός κειμένου: πολύ θα ήθελα να μάθω ποιοι είχαν την ευθύνη του «στολισμού» της συνέντευξης Τύπου του Φεστιβάλ, απλά και μόνο για να τους επισημάνω την παράλειψη: δεν άκουσα το Σήμερα Γάμος Γίνεται…

ΤΟ "ΚΑΜΕΝΟ" ΠΛΕΟΝΕΚΤΗΜΑ

Άσχετα από το περιεχόμενο αλλά και τον τρόπο τον οποίο ο καθένας επιλέγει, το δικαίωμα στην διαμαρτυρία το έχουν ΟΛΟΙ! Συμφωνούμε δε συμφωνούμε μαζί τους. Ως εκ τούτου, το να πάει κάποιος στην εκδήλωση των Αποκαλυπτηρίων του Μνημείου των Εβραίων Καβαλιωτών που χάθηκαν στα ναζιστικά κρεματόρια, φορώντας ένα μπλουζάκι με τη σημαία της Παλαιστίνης, το θεωρώ απολύτως «νόμιμο». Αυτός «κουβαλάει» την πολιτική ευθύνη της έκθεσης, δικό του το κόστος της πρωτοβουλίας, δικά του και τα… αμαρτήματα. Και μέχρις εκεί!

Η «περίπτωση» του Χρήστου Μελίδη είναι χαρακτηριστική του «είδους». Καιρό τώρα, φροντίζει να δημοσιοποιεί τις ιδεολογικές του «ανησυχίες», κύριο γνώρισμα των οποίων είναι ο έντονος αντισημιτισμός και η ανεξέλεγκτη χρήση των συνωμοσιολογικών κωδίκων. Όσο για την «κινηματική» του δράση; Αυτή έχει ταυτιστεί με πλείστα όσα ακροδεξιά παραληρήματα τα οποία, τις περισσότερες φορές, «τρέφονται» από διαδικτυακά ξεπατικώματα και φοβικά πασαλείμματα. Κι όλα αυτά, ενδεδυμένα πάντα με τον (απαραίτητο σε τέτοιες περιπτώσεις) «εθνικοπατριωτικό μανδύα».

Προχθές, ο περί ου ο λόγος «ακτιβιστής» πρωταγωνίστησε σε ένα ακόμη επεισόδιο «βγαλμένο» από το συνηθισμένο του ρεπερτόριο. Έχοντας (για άλλη μια φορά) μπερδέψει την Ιστορία με τις ιδεοληψίες του, πήγε με μία (λέμε τώρα) συμβολική ενέργεια να ταυτίσει την (όντως) εγκληματική δράση της κυβέρνησης του Ισραήλ εναντίον των Παλαιστινίων, με όλους εκείνους που τιμούσαν
τους Εβραίους συμπολίτες μας. Πράξη όχι απλά γραφική και ανιστόρητη, αλλά βαθιά προβοκατόρικη και επικίνδυνη.

Αντί όμως ο Μελίδης να υποστεί μία σοβαρή, υπεύθυνη –μα πάνω από όλα κόσμια και πολιτισμένη– κριτική για όλο αυτό το «ιδεολογικό τσίρκο» που «έστησε» στις παρυφές της εκδήλωσης, υπέστη το… bullying της αρκούδας! Ξαφνικά, οι σελίδες κοινωνικής δικτύωσης πλημύρισαν από σχόλια με χυδαίες αναφορές στο πρόσωπό του (ναρκομανής, βρωμοχασίκλας, σκατοπουστρόνι, μαλάκας, μίασμα) και με πολιτικές αιχμές αβάσταχτης βαρβαρότητας και έμπλεες από σύγχυση και ηλιθιότητα (αριστερό πρεζόνι, γουρούνι μπολσεβίκος, φασιστικό σκουλήκι)!

Χωρίς καμία περιστροφή και χωρίς καμία δεύτερη σκέψη: τάσσομαι αναφανδόν στο πλευρό του Χρήστου Μελίδη και δηλώνω δημόσια την απέχθειά μου σε αυτό που ως πολιτικός βόθρος ξεχύθηκε εναντίον του. Στον φασισμό της «άλλης πλευράς». Τρομάζοντας ταυτόχρονα, γιατί όλο και πιο πολύ αρχίζουμε να μοιάζουμε με το τέρας

ΚΑΜΩΜΑΤΑ ΑΠΟ ΤΑ ΠΑΛΙΑ

Δύο τα τινά: ή εκεί στον ΣΥΡΙΖΑ έχουν «ξεφύγει» εντελώς, ή το «πνεύμα» Καλαντζή-Άρχοντα Ρεφερενδάριου έχει εισχωρήσει βαθιά στις καθημερινές τους συνήθειες και τους έχει… μουρλάνει! Και ειλικρινά, όσο κι αν το «πάλεψα», τρίτη ερμηνεία δε μπόρεσα να «δώσω» στα όσα «φτηνά», ανάλαφρα και παλιομοδίτικα ανακοίνωσε πρόσφατα η συντρόφισσα-βουλευτής Αλεξάνδρα Τσανάκα. Μία αντιγραφή, πιθανόν και να σας πείσει…

Ενημερώνουμε τους συμπολίτες μας ότι δρομολογήθηκε το Ε/Γ-Ο/Γ "ΘΑΣΟΣ ΙΙΙ" στη γραμμή ΚΕΡΑΜΩΤΗ - ΛΙΜΕΝΑΣ ΘΑΣΟΥ για το χρονικό διάστημα από 1 Ιουνίου έως και 30 Σεπτεμβρίου 2015 μετά την απόφαση του Αναπληρωτή Υπουργού Οικονομίας, Υποδομών, Ναυτιλίας και Τουρισμού κ. Θοδωρή Δρίτσα (Αρ. Πρωτ.:3314.1/53/15/0306-2015). Η επίσπευση της δρομολόγησης του "ΘΑΣΟΣ ΙΙΙ" αναμένεται να εξυπηρετήσει ουσιαστικά το επιβατικό κοινό ενόψει του καλοκαιριού.

Συγχωρέστε με ρε σύντροφοι, άλλα κάτι τέτοια ακούνε και διαβάζουν εκεί στο νησί και σε λίγο δε θα τους μείνει στομάχι από τα γέλια! Δηλαδή, τι θέλει να μας πει η… ποιήτρια; Ότι το εν λόγω πλοίο θα αναβαθμίσει το τουριστικό προϊόν του νησιού στον τομέα των μεταφορών; Πάει καλά; Πριν τα σκεφτεί όλα αυτά, δε μπήκε στον κόπο να τηλεφωνήσει στο Λιμεναρχείο και να ενημερωθεί από «πρώτο χέρι» για τα δρομολόγια που εκτελούνται καθημερινά στη γραμμή Κεραμωτής-Λιμένα (και τούμπαλιν) καθ’ όλο το διάστημα του καλοκαιριού; Γιατί αν το έπραττε, θα προφύλασσε (φαντάζομαι) και τον εαυτό της και το ρόλο της από την γκάφα! Και θα μάθαινε (πριν με τόσο ζήλο προτρέξει) ότι από τις 6 το πρωί μέχρι τις 10 το βράδυ και πριν τη δρομολόγηση του ΘΑΣΟΣ ΙΙΙ, τα πλοία πηγαινοέρχονται στη διαδρομή σχεδόν κάθε μισή ώρα! Με λίγα λόγια, θα μάθαινε αυτό που γνωρίζει και ο τελευταίος Βαλκάνιος τουρίστας!

Εμ, το άλλο; Ήταν τόσο σπουδαίο γεγονός η υπογραφή τού (κατά τ’ άλλα συμπαθέστατου) υπουργού, ώστε να χρήζει τέτοιας προβολής; Εκτός κι αν το «αυτονόητο» αποκτά πλέον διαστάσεις… επανάστασης! Τότε ναι, να… παραδοθώ!

Επανέρχομαι όμως στους «συντρόφους», με δεδομένο ότι τέτοιου είδους παρεκτροπές δε μπορεί να είναι ξεκομμένες από τη συλλογική τους δράση. Δε μπορεί οι βουλευτές να αυτονομούνται «αδειάζοντας» το πολιτικό τους ήθος (αυτό που κάποτε ορίστηκε και ως «αριστερό»). Και δε μπορεί ο καθένας να «κάνει του κεφαλιού» του, όταν τα «ρέστα» των επιλογών τους, μοιραία, θα «πληρωθούν» από τον… κοινό κορβανά!

Αν βέβαια υπάρχουν ακόμη… καταθέσεις!