Τετάρτη, 29 Μαρτίου 2017

ΣΑΝ ΤΟΝ ΑΗΤΟ...

Ο Νίκος Μπελογιάννης δεν «ανήκει» σε καμία Αριστερά και σε κανένα ΚΚΕ! Ο Νίκος Μπελογιάννης «ανήκει» στο μακρύ Μαρτυρολόγιο της Πατρίδας! Στο μεγάλο Αγιολόγιο της Δημοκρατίας! Στο Εικονοστάσι της Ελευθερίας. Ναι, κομμουνιστής και μάλιστα από τους «πιστούς», αλλά ταυτόχρονα και οικουμενικός. Άνθρωπος-σύμβολο που «σπάει» ιδεολογικά τείχη και κομματικά σύνορα. Που δεν «χωράει» σε καμία «οικειοποίηση» και σε κανένα «ζύγι». Καθώς μέγιστος και λαμπρός, υπεράνω όλων των ιδιοτελειών.

Η επιμονή του ΚΚΕ (και άλλων «πολύ αριστερών») να τον περιορίσουν στο δικό τους «εικονοστάσι» όχι μόνο αλλοιώνει το θυσιαστικό του μεγαλείο, όχι μόνο μειώνει τον πολιτικό του άθλο και την ψυχική του γενναιότητα, αλλά παραχαράζει και ένα μεγάλο μέρος της ιστορικής αλήθειας.

Ο Μπελογιάννης δεν «μπήκε» στην Ελλάδα για να οργανώσει την «σοσιαλιστική επανάσταση». Η «εντολή» που του δόθηκε από την εξόριστη ηγεσία του ΚΚΕ δεν «προέβλεπε» καμία προετοιμασία για «ορμητήρια» και «εξεγέρσεις». Εξ άλλου, τα «όπλα παρά πόδα» είχαν προ πολλού παραδοθεί. Το μέλημα (και το διακύβευμα) ήταν άλλο. Πολύ πιο «γήινο», πολύ πιο «χειροπιαστό»: να ανασυγκροτηθούν οι παράνομες οργανώσεις του κόμματος και να βρεθούν τρόποι και τακτικές που θα ενδυνάμωναν τις (ισχνές τότε) προσπάθειες και πρωτοβουλίες για τον εκδημοκρατισμό της χώρας. Στο όνομα αυτής της «Εντολής» θυσιάστηκε ο Μπελογιάννης.

Υπ’ αυτήν την έννοια, οι τιμές στη Μνήμη του έχουν μεγάλη αξία όταν συμβαδίζουν με τις αξίες τις Δημοκρατίας. Όταν γεφυρώνουν πάθη και αντιπαλότητες. Όταν αντί για «παντιέρες» καταφέρνουμε να αναψηλαφήσουμε από την αρχή σκέψεις και στοχασμούς. Όταν τα συνθήματα και οι φωνές υποχωρούν για να παραδώσουν τη θέση τους στον λόγο και τη σύνεση.

Ανατρέχοντας σε όλα αυτά που έχουν γραφεί και έχουν ειπωθεί για τον Μπελογιάννη, στέκομαι με δέος και ευλάβεια στα λόγια του τότε Αρχιεπισκόπου Αθηνών Σπυρίδωνα: Το ηθικό μεγαλείο του Μπελογιάννη, το θεωρώ ανώτερο και από των πρώτων χριστιανών, γιατί ο Μπελογιάννης δεν πιστεύει ότι υπάρχει μέλλουσα ζωή…

Δεν ξέρω αν αυτό αρκεί για να κατανοήσουν κάποιοι ότι ήρωες σαν τον Νίκο Μπελογιάννη, σαν τον Νίκο Πλουμπίδη, σαν τον Νίκο Καλούμενο, τον Δημήτρη Μπάτση, τον Ηλία Αργυριάδη, δεν μπορούν να «χωρέσουν» στα στενά τους μετερίζια. Καλά τα «κλουβιά» τους, αλλά όχι για «αετούς»!

Τρίτη, 28 Μαρτίου 2017

Η "ΦΥΛΗ" ΤΩΝ ΠΑΣΟΚΩΝ

Έχω καταλήξει! Δεν υπάρχει πιο ανθεκτική «κομματική φυλή» από αυτή των… πασόκων! Παρά τα ελάχιστα (έως μηδαμινά) «ιδεολογικά της προσόντα» και τα «πλαδαρά» της πολιτικά χαρακτηριστικά, καταφέρνει όχι μόνο να επιβιώνει, αλλά και να καθορίζει ένα πολύ μεγάλο μέρος των κοινωνικών εξελίξεων. Από γεννήσεως μεταπολίτευσης! Φαινόμενο «προσαρμοστικότητας» που σε πολλές περιπτώσεις μπορεί να ξεπερνάει και εκείνο του… χαμαιλέοντα! Εν προκειμένω του… πράσινου!

Τα τελευταία χρόνια, τα «μέλη της φυλής» επιδίδονται όλο και πιο τακτικά (να πω και… επισταμένως;) στο «διαδικτυακό σπορ». Εντρυφώντας σε Μέσα και ιστοσελίδες περίσσιας ευκολίας και «εκλεπτυσμένου» λαϊκισμού, καταφέρνουν να διατηρούν την «ιδεολογική τους συνοχή», να βρίσκονται συνεχώς στο «κοινωνικό προσκήνιο» και να αναζωογονούν τις «θεωρητικές τους ρυτίδες»! Κάτι σαν ένα… επικοινωνιακό μπότοξ που, αν εξαιρέσουμε τον κίνδυνο των «παραμορφώσεων», παρέχει το κατάλληλο υλικό για να εκφραστούν «πόθοι» και «λογισμοί» ευρείας (μα και φτηνής) κατανάλωσης.

Τα παραδείγματα είναι πολλά και συνεχώς αυξανόμενα. Τόσα που καμιά φορά νιώθω ότι δεν τα… προλαβαίνω, αναρωτώμενος μαζί, από πού άραγε να πηγάζει τέτοια ενέργεια! Τι είναι αυτό που ντοπάρει και αποχαλινοποιεί τα «πάθη» και τα «συναισθήματα» της «πράσινης φυλής»; Τι την κάνει να διαδίδει «αμάσητα» την κάθε μπούρδα (κατά κανόνα… φανταχτερή) και την κάθε βαρύγδουπη σαχλαμάρα; Να υποθέσω οι αντικυβερνητικές της διαθέσεις; Οκέι! Να προσθέσω και την αντισυριζική της απέχθεια; Να την προσθέσω! Δικαιολογούν όμως αυτά την «τύφλωση»; Δικαιολογούν την άνευ ορίων ακρισία της; Και ποιος σκοπός τάχα μπορεί να καθαγιάζεται μέσα από αναδημοσιεύσεις εμπαθειών και προχειροτήτων; Μέσα από τίτλους-παγίδες και γκλαμουράτους αυριανισμούς;

Με αυτά τα «προσόντα» υπό μάλης, ξεχύθηκαν και προχθές τα «μέλη της φυλής» στον μόνο «τόπο» που τους έχει απομείνει για να «παίζουν» και να εκτονώνονται: το facebook. Αυτήν τη φορά, προσκομίζοντας τα «πολεμοφόδια» από το δημοσίευμα του iefimerida που αφορούσε στην ΕΡΤ! Από πού «γαντζώθηκαν» οι (αναρίθμητοι, είναι αλήθεια) φίλοι μου πασόκοι; Εννοείται από τον τίτλο! Από την «εντύπωση»! Από τον «κράχτη»!  Πώς η ΕΡΤ έγινε «Aυγή TV», με τηλεθέαση όσο και οι πωλήσεις της εφημερίδας του ΣΥΡΙΖΑ… Τι πιο δελεαστικό και πιασάρικο για έναν που συνηγόρησε ανοιχτά στο κλείσιμο της δημόσιας ραδιοφωνίας και τηλεόρασης. Και πού αλλού να βρει κανείς τέτοιο «πάτημα» για να αναπτύξει το θεώρημα περί «καθεστωτικής ΕΡΤ». Η «ενημέρωση της ταχυφαγίας» μεριμνούσε και τώρα. Και το «πιάτο» της, έτοιμο προς… βρώση! Η «αντιπολιτευτική πείνα» δεν άφηνε κανένα περιθώριο… διαίτης. Μπούκωμα κανονικό!

Με τι «υλικά» όμως «μαγειρεύτηκε» το ρεπορτάζ της ιστοσελίδας; Από ποια «καρυκεύματα» προέκυψε η «γεύση» του; Κοπιάστε…

Αφού στην εισαγωγή του (υποτιθέμενου) ρεπορτάζ γίνεται αναφορά στα όσα ο Νίκος Ξυδάκης είπε πρόσφατα για τη δημόσια τηλεόραση (είπε και άλλα, βέβαια, ο πρώην υπουργός Πολιτισμού, αλλά η αντικειμενικότητα εδώ είναι κατά τι… επιλεκτική), ο ανώνυμος συντάκτης αναλαμβάνει να τεκμηριώσει τα περί «χαμηλής τηλεθέασης», επικεντρώνοντας αποκλειστικά στο ποσοστό ακροαματικότητας του κεντρικού δελτίου της ΕΡΤ. Και πουθενά αλλού! Κάτι βέβαια που ουδόλως «μαρτυράται» από τον τίτλο. «Μαμουνιά» πρώτη, λοιπόν!

Δεύτερη; Η επίκληση αυτού του ποσοστού (εν προκειμένω 1,6%) και η σύγκρισή του με τα αντίστοιχα των «αντίπαλων» καναλιών, έχει βέβαια ένα ενδιαφέρον, αλλά βάσει της (κατά κανόνα σταθερής) απόκλισης του 3%, αληθινό και τεκμηριωμένο δύσκολα να το πεις.

Θα ρωτήσετε όμως: είναι ή όχι ζήτημα ότι το δελτίο ειδήσεων της ΕΡΤ βρίσκεται στην τελευταία θέση ακροαματικότητας; Σαφώς και είναι, αλλά με αυτό δεν ανακάλυψε κανείς τον τροχό! Πάντα (ή σχεδόν) πάντα, σε αυτήν τη θέση κατοικοεδρεύει! Και αυτό βέβαια δεν αφορά στην αξιοπιστία του αυτή καθ’ αυτή, αλλά στο πώς έχουν διαμορφωθεί σήμερα οι (κυρίως πνευματικές) απαιτήσεις του τηλεοπτικού κοινού. Στοιχείο που (τεχνηέντως) προσπερνιέται από το ρεπορτάζ.

Τρίτο «χτύπημα» με το παράδειγμα της εκπομπής Αίθουσα Σύνταξης. Εδώ δεν έχουμε στατιστικά στοιχεία που να επιβεβαιώνουν τον τίτλο, αλλά ολομέτωπη επίθεση στο περιεχόμενο και τους δημοσιογράφους! Κατ’ ουσίαν, πρόκειται για πολιτική κριτική με συγκεκριμένη ιδεολογική αφετηρία και ολοκάθαρη στόχευση! Σεβαστή απόλυτα, αρκεί όμως να υπάρχει και μία (υποτυπώδης, έστω) τεκμηρίωση. Το να «τσιτώνεις» με τη συριζαία Γιάμαλη και να μην μπορείς να «συμβιβαστείς» με την «αλλαξοπιστία» της Κατερίνας Ακριβοπούλου, δεν παρέχει κανένα εχέγγυο σοβαρότητας στην άποψη ότι η ΕΡΤ ήταν και παραμένει το κανάλι της εκάστοτε κυβέρνησης!

Για να το ξεκαθαρίσω: και εμένα δεν με «τραβάει» το δελτίο ειδήσεων της ΕΡΤ –ειδικά στη σημερινή του εκδοχή και μετά την αποχώρηση του Πάνου Χαρίτου– αλλά αυτό δεν σημαίνει αυτομάτως ότι με «κέρδισαν» τα δελτία ειδήσεων των άλλων καναλιών. Παραμένουν το ίδιο απωθητικά και το ίδιο κατευθυνόμενα, παρ’ όλες τις «μεταγραφές» και παρ’ όλες τις «μετατοπίσεις».

Όμως –και εδώ «κρύβεται» η τέταρτη… πουστία του ρεπορτάζ– η ΕΡΤ δεν είναι ένα «εμπορικό» Μέσο για να μετρηθεί με όρους αγοράς! Όταν (για παράδειγμα) προβάλλει προγράμματα για την όπερα και την καλή μουσική, όταν τα κινηματογραφικά της αφιερώματα δεν έχουν καμία σχέση με τις αμερικανοκρατούμενες συνήθειες, όταν η λογοτεχνία και το βιβλίο έχουν «φωνή» και «πρόσωπο», όταν τα εικαστικά, το θέατρο, ο χορός βρίσκουν «έδαφος επικοινωνίας» και προβολής, οι «απέναντι» προβάλλουν Survivor, Star Academy, ΟΛΑ και The Voice. Α, και Μπογδάνο με Σρόιτερ για να «ξεπλένουν» (πού και πού) και από κανέναν Μιχαλολιάκο ή Σώρρα.

Και η «φυλή»; Όχι δεν την ξέχασα. Την άφησα απλά να πληκτρολογεί Like κάτω από σχόλια του τύπου: Κλείσιμο και κατεδάφισηΛουκέτο χθες… Οι υπάλληλοί της να απολυθούν όλοι χωρίς να πάνε σε άλλες υπηρεσίες…

Δευτέρα, 27 Μαρτίου 2017

ΔΙΟΔΙΑ

Άλλο να ξεσηκώνεσαι, να διαμαρτύρεσαι και να ζητάς την αυστηρή τιμωρία των υπευθύνων και εντελώς άλλο να κηρύττεις τουριστικό μποϊκοτάζ των νησιών επειδή μερικοί κάφροι πήγαν και σκότωσαν τις θαλάσσιες χελώνες στη Νάξο και τη φώκια στη Ίο. Γιατί, όταν την ατομική ευθύνη τη μετατρέπεις σε συλλογική, ακουμπάς τον φασισμό. Αυτό!

Πολύ μου άρεσαν αυτά τα all excluded, all included και youth hostel που διάβασα στην ανακοίνωση της Συμπαράταξης Πολιτών για τα Στρατόπεδα στο Περιγιάλι. Μιλάμε για… προχώ καταστάσεις!

Περικλής Βασιλάκης, Γιώργος Μίνος, Άρης Γάτας, Βασίλης Μπακόπουλος… Ιδού μερικοί από τους λόγους για να μη θέλεις να βλέπεις την Αθλητική Κυριακή.

Στα (πολύ) καλά νέα του τελευταίου μήνα, η συνεχής πτώση της κυκλοφορίας του Πρώτου Θέματος! Πάντα τέτοια!

Ο Μάρτιν Σουλτς εξελέγη επικεφαλής του Σοσιαλδημοκρατικού Κόμματος της Γερμανίας με το εντυπωσιακό ποσοστό του 100% των ψήφων! Ο μόνος που ξεπέρασε το 99% του… Κιμ!

Τρεις ολόκληρες σελίδες συνέντευξη της Πόλα Ρούπα στη νέα εφημερίδα του Μαρινάκη, Ελευθερία του Τύπου, κι ούτε μία φωνή διαμαρτυρίας! Κι εκείνοι που ξεσηκώθηκαν τότε που το μικρό κείμενο του Σάββα Ξηρού συμπεριλήφθηκε σε μία θεατρική παράσταση; Πού να χάθηκαν; Αμ οι άλλοι; Που ζητούσαν μετ’ επιτάσεως την απαγόρευση του βιβλίου του Κουφοντίνα; Να υποθέσω ότι και οι διαμαρτυρίες έχουν τα… αφεντικά τους;

Μωρέ, να πάνε οι σύντροφοι της ΔΗΜΑΡ στη Δημοκρατική Συμπαράταξη. Και με τις ευχές μου. Αλλά να τους βλέπεις και κάτω από το πορτρέτο του Αντρέα Παπανδρέου και την (πλαστική) σημαία του ΠΑΣΟΚ, ε, μια ήττα (μετά μελαγχολίας) την τρως!

Από τις αρχές του χρόνου, με απόφαση του υπουργείου Διοικητικής Ανασυγκρότησης, το γραφείο του βουλευτή Μαγνησίας της Χρυσής Αυγής Παναγιώτη Ηλιόπουλου ενισχύθηκε με μια νέα μετακλητή υπάλληλο που ανέλαβε καθήκοντα «γραμματειακής υποστήριξης». Το όνομα αυτής; Χαρά Νικοπούλου! Ναι βρε, η γνωστή δασκάλα! Η Μπουμπουλίνα του Έθνους! Γιατί πέφτετε από τα σύννεφα;

Η Παγκόσμια Ημέρα Ποίησης συνέπεσε φέτος με την αθώωση όλων όσων εμπλέκονταν στη υπόθεση Βατοπεδίου. Ε, όσο να ’ναι, αυθόρμητη και η… έμπνευση:  Αν δεις μια λίμνη στο βουνό, Μονή την έχει σύρει…

Κατερίνα Παπακώστα, η γνωστή της Νέας Δημοκρατίας: Μέσω της «υπόθεσης» του Βατοπεδίου, τι επιθέσεις δεχτήκαμε τότε, αλλά σταθήκαμε στο ύψος της… σπονδυλικής μας στήλης!

21.03.2017. Ντόρα Μπακογιάννη στο twitter: Αφιερώνω την αθωωτική απόφαση του δικαστηρίου για το Βατοπέδι στη μνήμη του Γιάννη Αγγέλου που δεν άντεξε τη λάσπη γι’ αυτή την υπόθεση.
13.06.2010. Ντόρα Μπακογιάννη στον Αδέσμευτο Τύπο: Ναι, ήταν σκάνδαλο το Βατοπέδι. Κάποιοι σίγουρα έβγαλαν χρήματα. Να πω διγλωσσία;

Ο εκπρόσωπος τύπου των ΑΝΕΛΛ, αφού πρώτα καταδίκασε την ξενοφοβία, λέγοντας ότι η μισαλλοδοξία, η ξενοφοβία και η ρατσιστική βία δεν είχαν και δεν έχουν θέση στην ελληνική κοινωνία, πέταξε μετά και ένα για το DNA του ελληνικού λαού. Έτσι, για να μην ξεχνιόμαστε…

Εμείς βρε δεν ήμασταν αυτοί που κοκορευόμασταν για τα «προσόντα» μας; Τον Ντάισελμπλουμ περιμέναμε να μας την «πει»; Που μεταξύ μας, και λίγα ακούσαμε.

Ναι ξέρω, το «ατομικό» δεν είναι «συλλογικό», αλλά όσο διαβάζω αυτά που σέρνουν του Ολλανδού οι δικοί μας οι ελληναράδες, γίνομαι… Τούρκος!

Ρε ’σεις το είπε; Είπε ότι πρέπει να συνταγματοποιήσουμε τον κόφτη; Ο Παπαδημούλης ρε;

Ως «πουτάνα του νότου» υπογράφει το κείμενο-απάντηση προς τον Ντάισελμπλουμ η Σία Αναγνωστοπούλου! Είχε δεν είχε, με ξενέρωσε!

Ποιος σήμερα δεν έχει επάνω του μια κάρτα με τον αριθμό 666 αναρωτήθηκε ο ηγούμενος της μονής Εσφιγμένου Μεθόδιος στη εκπομπή Αυτοψία του Αντώνη Σρόιτερ! Παίζει γέροντα να υπάρχει… σατανάς από τα Lidl; Γιατί εγώ μόνο αυτήν την κάρτα κουβαλάω επάνω μου!

Κωνσταντίνος Γρίβας, αναπληρωτής καθηγητής Γεωπολιτικής της  Σχολής Ευελπίδων και του Εθνικού Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών: Αν κάποιος έπρεπε να στοιχηματίσει ποιος θα νικούσε σε έναν Ελληνοτουρκικό πόλεμο, οι πιθανότητες θα ήταν με την Ελλάδα! Το ’δες! Το ’παιξες;
Αμ το άλλο; Από τις πληροφορίες που διαρρέουν αυτή τη στιγμή μπορεί να μην υπάρχει καν τουρκικός στρατός… Μωρέ, λες όλοι αυτοί οι τούρκοι στρατιώτες που βλέπω εγώ να είναι τίποτε… κομπάρσοι από τον Σουλεϊμάν;

Είναι καλό που βγαίνει πού και πού ο Γιώργος ο Καλαντζής και κάνει δηλώσεις! Σκάει λίγο το χειλάκι μας…

Κατά τη διάρκεια της Μεγάλης Εβδομάδας το «κόβει» η Ελεύθερη Ώρα να ανατινάξουν οι τζιχαντιστές την Ελληνική Βουλή!

Αρκάς! Πόσο πιο κάτω;

Στέλιος Ράμφος: Θες να ξαναγεννηθείς; Μην πεθαίνεις. Παραδίνομαι!

Τα Δανεικά αγύριστα της Γεωργίας Τριανταφυλλίδου, Το άκυρο αύριο του Κοσμά Χαρπαντίδη, Το ψωμί της Νινευί του Αντώνη και του Κωνσταντίνου Κούφαλη, ο Διαμαντής Αξιώτης που γράφει για τον Λευτέρη Ξανθόπουλο, ο άλλος Λευτέρης, ο Κελβερίδης για τα σινεμά της Καβάλας… Η πόλη που αντιστέκεται, η πόλη που επιμένει!

Παίδες, έκανα το τεστ «ποιος ήσουν στην προηγούμενη ζωή» και βγήκα… Βελουχιώτης! Θα σέβεστε!

Εννοείται ότι η ατάκα της χρονιάς είναι αυτή του Ευκλείδη Τσακαλώτου για τη Σκάρλετ Γιόχανσον! Μακράν λέμε!

Διαβάζω θεϊκό βιβλίο, δώρο του ακριβού φίλου Άρη Τριανταφύλλου. Ζωή, Οδηγίες Χρήσεως του Ζωρζ Περέκ!

Να δείτε που μετά τη συμφωνία για δωρεάν προβολή της εκκλησίας στο Μετρό, θα ακολουθήσουν και μυστήρια. Γράψτε το!

Να μπαίνεις στο μετρό και ξαφνικά να ακούς… Γαϊτάνο! Κατατροπώσαμε και τον σουρεαλισμό!

Κυκλοφορεί ανάμεσά μας, ονομάζεται Κωνσταντίνος Ηλιόπουλος και είναι αστυνομικός. Στον ελεύθερο χρόνο του, τουϊτάρει: Νομίζω ήρθε η ώρα στους συλληφθέντες Αναρχικούς να τους βάζουμε – στην κυριολεξία όμως – το γκλοπ στο κώλο!!! Και χ ω ρ ί ς βαζελίνη! Επαναλαμβάνω, στην κ υ ρ ι ο λ ε ξ ί α!!! Και προτρέπω τους συναδέλφους της Ασφάλειας Αττικής και Θεσσαλονίκης να το κάνουν!!! Πού σφυρίζει σήμερα ο Τόσκας;

Ένας δεν βρέθηκε, ρε πούστη μου, να πει: Τιμούμε όλους εκείνους που θυσιάστηκαν για να ζούμε σήμερα εμείς… φιλελεύθεροι;

Γεώργιος Προβόπουλος, ο γνωστός: Όσο αργεί η αξιολόγηση μειώνεται ο τζίρος στα Σούπερ Μάρκετ. Όταν αυτός ήταν διοικητής της Τράπεζας της Ελλάδος, φαντάζεστε τι φωστήρες ήταν οι παρακάτω.

Ερώτηση: αυτοί που γράφουν για έμμισθα τρολ, δουλεύουν αμισθί;

Όχι, δεν λέω τίποτε για το κόμμα που ίδρυσε η Ραχήλ Μακρή. Με ξεπερνάει!

Σταύρος Θεοδωράκης‏: Πατριωτισμός είναι να βγαίνεις έξω και να παίζεις ως ίσος προς ίσο όπως ο Αντετοκούμπο. Όχι να κλείνεσαι στο καβούκι σου γιατί «μας πολεμάνε». Ψαγμένο!

Δεν θα με πιστέψετε, αλλά στη Θάσο, αντί για σημαία, είδα σε μπαλκόνι μπάνερ με τον… Παπαμιχαήλ σε ρόλο Παπαφλέσσα!

Και τώρα το κορυφαίο! Αν κυβερνούσε ο Ανδρέας θα έκανε νόημα στη μάνα του Ντάισελμπλουμ να κατέβει απ’ το αεροπλάνο!!!

Βατοπέδι; Ποιο Βατοπέδι; Εκκλησιαστική-Μοναστηριακή Επιχειρηματικότητα!

Σε διαφήμιση της Vodafone, εμφανίζεται ένας εργαζόμενος να ανοίγει τον φάκελο με την επιταγή του μισθού του και τον φακό να ζουμάρει στο ποσό των… 435 ευρώ! Έτσι, για να συνηθίζουμε σιγά-σιγά!

Ο Αλιάγας στο Παρίσι απαγγέλλει Σολωμό!

Ελεύθεροι Πολιορκημένοι, εσαεί!

Παρασκευή, 24 Μαρτίου 2017

ΠΡΟΣ ΕΚΔΟΤΗ

Το ότι ο εκδότης και δημοσιογράφος Γιώργος Γανίτης υποστηρίζει (και υπερασπίζει) «θερμά» τη Δημοτική Αρχή, δεν νομίζω ότι χρειάζεστε εμένα για να το μάθετε. «Βοούν» τα σχόλια, οι απόψεις και τα ρεπορτάζ στα Μέσα που διαχειρίζεται. Αυτό, βεβαίως, δεν είναι απαραίτητα και «κακό». Σωστότερα, δεν θα ήταν απαραίτητα και «κακό» αν ο ίδιος φρόντιζε να «κρατάει» (αραιά και πού) και κάποια «απόσταση ασφαλείας» από τις… δημαρχιακές κουτσουκέλες. Κάτι τέτοιο θα προσέδιδε ίσως μεγαλύτερη αξιοπιστία και κύρος στα δημοσιεύματά του. Ενδεχομένως, και μία «δόση» αμεροληψίας, ικανή να «ανταμείψει» τη μακροχρόνια πορεία του στην τοπική δημοσιογραφία. Αυτά όμως αφορούν στον ίδιο και λόγος δεν μου πέφτει.

Από τη άλλη, το «είδος» της δημοσιογραφίας που ασκεί σήμερα ο Γιώργος Γανίτης μάς αφορά όλους. Όχι τόσο για το «τεχνικό» της μέρος –αναμφισβήτητα αξιοπρεπές και ευανάγνωστο– αλλά κυρίως γι’ αυτό καθ’ αυτό το περιεχόμενό της. Στην προκειμένη περίπτωση, η επιλογή-ρίσκο του Γιώργου Γανίτη να «σταθεί» επικοινωνιακά στο «πλευρό» της Δημοτικής Αρχής (σχέση που λίγο απέχει από το να τον χαρακτηρίσει, βασιλικότερο της… βασιλίσσης) υποβιβάζει το δημοσιογραφικό του κύρος στην κατηγορία ενός «άτυπου» συντάκτη δελτίων Τύπου.

Ταυτόχρονα, πρέπει να ομολογήσω ότι η προσπάθειά του να ανταποκριθεί στις «ανάγκες του ρόλου» του είναι εξόχως δύσκολη και κοπιαστική. Το να καλείσαι (σχεδόν καθημερινά) να «βαφτίζεις» το… κρέας, ψάρι, είναι κάτι παραπάνω από «εργασιακός κάματος». Είναι άθλος και επίτευγμα μέγα! Το θέμα είναι αν επιτυγχάνεται η… αλχημεία! Και φυσικά, αν ο προσερχόμενος αναγνώστης έχει την ικανότητα να «μυρίσει» τις… τοξίνες της «βάφτισης»!

Εκεί είναι που το «χάνει» ο Γιώργος. Όσο ταλέντο κι αν επιστρατεύει και όσο πάθος. Έτσι και αλλιώς, τα όρια της «συνηγορίας» του είναι περιορισμένα. Και οι «αγορεύσεις» του εν πολλοίς αίολες. Γι’ αυτό και πολλαπλά εκτεθειμένος.

Όπως εκτέθηκε τις προάλλες με την «ιστορία» της αξιοποίησης του αναστηλωμένου Μεντρεσέ. «Κρεμασμένος» από τις προχειρότητες και τις αυθαιρεσίες που εκστομίστηκαν στη συνεδρίαση του Δημοτικού Συμβουλίου και ορμώμενος από την (πολλαπλώς εκπεφρασμένη) «αντιπάθειά» του για το κτίσμα αυτό καθ’ αυτό, ταυτίστηκε πλήρως με την επωδό της κυρίας Τσανάκα. Ποια; Ότι ο Σύλλογος Μικρασιατών δεν θέλει να στεγαστεί εκεί το Μουσείο του Προσφυγικού Ελληνισμού!

Φευ! Την επομένη ακριβώς, ο Σύλλογος Μικρασιατών διέψευσε κατηγορηματικά την «είδηση» (ή μήπως τους… ευσεβείς πόθους;), τονίζοντας χαρακτηριστικά: Ο Σύλλογος μας, όχι μόνο προσδοκά να στεγάσει το Μουσείο Προσφυγικού Ελληνισμού στο αναστηλωμένο κτίριο του παλιού «Μεντρεσέ», αλλά η μεταστέγαση πρέπει να γίνει το συντομότερο δυνατό, αφού το Μουσείο δεν μπορεί να παραμείνει πλέον στο φιλόξενο ιδιωτικό χώρο όπου γεννήθηκε και διέγραψε εξαιρετική πορεία από το 2012 μέχρι σήμερα.





Σημασία δεν έχει το «τάπωμα». Με δεδομένη την «πίστη» του προς τη Δημοτική Αρχή (και με τα όσα αυτή «παράγει» επικοινωνιακά), βέβαιο είναι ότι ο Γιώργος Γανίτης θα βρεθεί κι άλλες φορές στη δυσάρεστη θέση να διαψεύδεται από τα γεγονότα. Σημασία έχει να «κοντρολάρει» ο ίδιος τις προσωπικές του εμμονές και να αποστασιοποιηθεί από τις ιδεοληψίες που τον διαπερνούν και τον παρασέρνουν. Μπας και καταφέρει έτσι να αποτρέψει τις όποιες «παρερμηνείες» συνοδεύουν την… αφοσίωσή του.

Πέμπτη, 23 Μαρτίου 2017

ΙΔΕΟΛΟΓΙΚΟΙ... ΜΠΑΦΟΙ

Στην «κουκουεδίστικων προσανατολισμών και κατευθύνσεων» ιστοσελίδα bellosblog, αναρτήθηκε ένα άρθρο υπό τον τίτλο: Καλλιέργεια Κάνναβης για Ιατρική Χρήση, «Όχημα» για τη Νομιμοποίηση των Ναρκωτικών. Άρθρο που, σε γενικές γραμμές, αποτυπώνει τις γνωστές για το θέμα απόψεις (και «θέσεις») του Κουμμουνιστικού Κόμματος. Εδώ όμως με μία «οπτική λαθροχειρία» αισχίστου είδους, καθότι η φωτογραφία που το συνοδεύει, αποθανατίζει χρήστες-ερείπια από… ηρωίνη! Δείγμα ενδεχομένως της πολιτικής και ιδεολογικής «τρικυμίας» που διακατέχει τους συντρόφους-κατοίκους του Περισσού.

Αλλά και αυτά που αναφέρονται στο «πόνημα» του μπλόγκερ, αγγίζουν πολλές φορές τα όρια του… φαιδρού. Τσιτάτα υπό μορφή «αδιαμφισβήτητου», κορώνες στα όρια του τρόμου, τεκμηριώσεις αφελούς επιχειρηματολογίας, συνθέτουν τη «γραμμή» ενός κόμματος βαθιά συντηρητικού και… νυχτωμένου! Εξ αυτών και ο τρόπος με τον οποίο «διαχειρίζεται» πολιτικά ένα τόσο σύνθετο και «λεπτό» κοινωνικό πρόβλημα. Απολυτότητες, μοναδικές αλήθειες και «λύσεις» του ποδαριού.

Ας γίνω όμως πιο συγκεκριμένος. Επιδιώκοντας την αντιπαράθεση με την πρόταση της κυβέρνησης σε ό,τι αφορά την καλλιέργεια της κάνναβης για φαρμακευτική χρήση (στο άρθρο δεν γίνεται καμία αναφορά για την κλωστική κάνναβη), προβάλλει τις παρακάτω ενστάσεις:

Για καμία ασθένεια και σε καμία περίπτωση η κάνναβη δεν προτείνεται ως «φάρμακο επιλογής». Ακόμη και για την ανακούφιση του πόνου, οι επιστημονικές έρευνες αναφέρονται σε ισχυρά παυσίπονα. Δεν θα μπω στον κόπο να ανατρέξω σε πλείστες όσες αναφορές ειδικών και γιατρών για το θέμα. Θα επικαλεστώ αυτό που λίγο παρακάτω αντιγράφει ο ίδιος ο αρθρογράφος από σχετικό δελτίο Τύπου του ΚΕΘΕΑ: Όσον αφορά τη φαρμακευτική χρήση της κάνναβης, θα μπορούσε, υπό προϋποθέσεις, να εξεταστεί για ορισμένες κατηγορίες ασθενών, ωστόσο δεν μπορεί να αποτελεί άλλοθι για τη νομιμοποίηση της ουσίας… Σύγχυση, αυτό-διάψευση ή άλλη μία προσπάθεια να αναδειχθεί η… κουμμουνιστική διαφορά;

Και συνεχίζει: Η ευρεία προπαγάνδα γύρω από την «ιατρική χρήση» της κάνναβης έχει αξιοποιηθεί σε όλες τις χώρες ως «όχημα» για τη νομιμοποίηση των ναρκωτικών. Ψεύδος μέγα! Σε καμία χώρα δεν υπάρχει «νομιμοποίηση των ναρκωτικών», κάτι που «επιβεβαιώνεται» και από το ίδιο δελτίο Τύπου του ΚΕΘΕΑ, που (κατά πώς φαίνεται) χρησιμοποιείται από τον «ηλεκτρονικό προπαγανδιστή» εντελώς επιλεκτικά. Τι αναφέρεται εκεί; Μέχρι σήμερα καμία ευρωπαϊκή χώρα δεν έχει νομιμοποιήσει την κάνναβη.

Στη συνέχεια, καταγράφονται «επί τροχάδην» μερικά στατιστικά στοιχεία, μόνο και μόνο για να «εξάψουν» τον τρόμο και την ανησυχία. Χωρίς να αμφισβητώ τις «κλίμακες» και τα «ποσοστά», χωρίς να «αδιαφορώ» για τους κινδύνους που παραμονεύουν από μία υπερβολική (ή και αλόγιστη) χρήση της ινδικής κάνναβης, οφείλω να σημειώσω και την ύπαρξη ερευνών που ανατρέπουν πλήρως τη λογική των απαγορεύσεων, ειδικά σε χώρες όπου υπάρχει (με την όποια μορφή της) αποποινικοποίηση της χρήσης.

Γιατί περί αυτής (και μόνο «περί αυτής») ο λόγος. Κάτι που οι «θεωρητικοί» του ΚΚΕ, όχι απλά το «προσπερνούν», αλλά το διαστρεβλώνουν κιόλας. Να υποθέσω στα πλαίσια ενός «ιδεολογικού σκοπού» που «αγιάζει» την… καθαρότητα;

Άφησα δύο μικρές μου απορίες για το τέλος. Γνωρίζουν οι σύντροφοί μου στο ΚΚΕ τους τρόπους με τους οποίους αντιμέτωπιζαν τη μάστιγα του αλκοολισμού στις χώρες του «υπαρκτού σοσιαλισμού»; Αν ναι, μήπως θα μπορούσαν να μας πουν και το «μοντέλο θεραπείας»; Και το άλλο: με δεδομένο ότι το αλκοόλ, ως ουσία, εμπεριέχει τους ίδιους (για να μην πω πολύ περισσότερους) κινδύνους από την κάνναβη, γιατί το κόμμα δεν ζητάει να… κηρυχτεί παράνομο; Ως πράξη ενάντια στην… ταξική χαλάρωση!

Τετάρτη, 22 Μαρτίου 2017

ΓΙΑΤΙ ΟΧΙ... ΦΟΥΑΤ;

Στην προσπάθειά της να «ερμηνεύσει» τα αίτια που οδήγησαν την πλατεία Ελευθερίας στο «μαύρο χάλι» που είναι σήμερα, η Δήμητρα Τσανάκα επικαλέστηκε την αισθητική της δεκαετίας του ’80, τονίζοντας ότι οι παρεμβάσεις για την ανάπλασή της εκείνη τη χρονική περίοδο συνδέονταν άμεσα με τη νοοτροπία των μεγάλων πολιτικών προεκλογικών συγκεντρώσεων… Ερμηνεία που, αν δεν κάνω λάθος, «ακούγεται» για πρώτη φορά στον δημόσιο λόγο. Και μάλιστα από… επίσημα χείλη!

Σαφώς απλουστευτική (αλλά κυρίως βαθιά ανιστόρητη) η «ατάκα» της δημάρχου αποτελεί τρανό δείγμα του τρόπου και της νοοτροπίας με τον οποίον η πλειοψηφία των τοπικών παραγόντων –εν προκειμένω των αυτοδιοικητικών– αντιμετωπίζει το χωροταξικό μέλλον των δημόσιων χώρων και την εν γένει πολεοδομική εξέλιξη των πόλεων. Γιατί, πέρα από τις «λεκτικές ακροβασίες», πέρα από τις ιστορικά «ελαφρές» προσεγγίσεις και τη διάθεση να υποβαθμιστούν οι πολιτικές ευθύνες των εμπλεκομένων, αυτό που στην ουσία διακυβεύεται είναι το «πλαίσιο» ευθύνης και σοβαρότητας των τοπικών Αρχών. Και μαζί, η συλλογική μας μνήμη! Αυτή «βιάζεται» και αυτή υπονομεύεται! Κατά κόρον και κατ’ εξακολούθηση!

Όπως όλος ο τόπος, όπως όλες οι ελληνικές πόλεις –δυστυχώς και η μεγάλη πλειοψηφία των παραθαλάσσιων οικισμών και χωρίων–, έτσι και η πλατεία Ελευθερίας υπήρξε «θύμα» πολιτικών επιλογών. Αν κάποιος «ακολουθήσει» την πορεία της μέσα από τις φωτογραφικές της απαθανατίσεις, εύκολα θα διαπιστώσει ότι τα φυσιογνωμικά της χαρακτηριστικά συμβαδίζουν απόλυτα με την «περιρρέουσα αισθητική» των «ιδεολογικών περιόδων» που μεσολαβούν.

«Καθρέφτης», ούτως ή άλλος, των πολιτικών και κοινωνικών εξελίξεων, η πλατεία Ελευθερίας υπέστη τις «φθορές» που της αναλογούσαν. Ο «αέρας» και η ανοιχτωσιά της, αργά αλλά σταθερά, «πνίγονται» μέσα στην αντιπαροχή της δεκαετίας του ’60. Το μνημειακό της παρελθόν «σβήνει» οριστικά στα μαύρα χρόνια της δικτατορικής λαίλαπας. Η λιτότητα της «γραμμής» της και η «αστική της ησυχία» λεηλατούνται από το μεταπολιτευτικό γιουσουρούμ. Μέχρι την ώρα που θα καταφθάσει ο «σοσιαλιστικός οδοστρωτήρας», για να αποτελειώσει μια και καλή και τα τελευταία «ψήγματα» της ταυτότητάς της. Της όποιας τέλος πάντων της είχε απομείνει…

Μέσα σε όλα αυτά, αδυνατώ να εντοπίσω πού εμπλέκεται η «θεωρία» της κυρίας Τσανάκα. Ειδικά αν αναλογισθούμε ότι από τη δεκαετία του ’80 και μετά, ο ελεύθερος χώρος της πλατείας συρρικνώνεται δραματικά από τις «εργολαβικές οχυρώσεις» και τις κατασκευαστικές ξεπέτες των… έργων αυτεπιστασίας.

Πώς «απαντάει» η Δημοτική Αρχή; Με το σύνηθες και το… βολικό! Την πρόθεσή της να προκηρύξει Πανελλήνιο Αρχιτεκτονικό Διαγωνισμό! Που δεν λέω, καλή και πρέπουσα (η πρόθεση), αλλά «ασυνόδευτη» από πολιτικό και αισθητικό όραμα. Γι’ αυτό ελλιπής και… πάσχουσα!

Τρίτη, 21 Μαρτίου 2017

ΝΑ 'ΧΑΜΕ ΝΑ ΛΕΓΑΜΕ

Στην τελευταία συνεδρίαση του Δημοτικού Συμβουλίου Καβάλας, γίναμε (για άλλη μια φορά) μάρτυρες του τρόπου με τον οποίο οι Δημοτικές Αρχές διαχρονικά αντιλαμβάνονται (και διαχειρίζονται) τον Δημόσιο Χώρο. Αυτοσχεδιασμοί, προχειρότητες, και «οράματα» έκαναν ξανά την «εμφάνισή» τους με επίκεντρο την αισθητική και τη λειτουργικότητα της πλατείας Ελευθερίας. Τώρα, και με την «επένδυση» του φόβου, ένεκα των «κρουσμάτων παραβατικότητας»!

Ας τα πάρω όμως από την αρχή. Επαναφέροντας (για άλλη μία φορά) το θέμα, ο δημοτικός σύμβουλος της Ανοιχτής Πόλης Λεωνίδας Παππάς χαρακτήρισε την κατάσταση της Πλατείας απαράδεκτη, θέτοντας ταυτόχρονα και θέμα ασφάλειας των πολιτών. Ειδικά τις βραδινές ώρες –θα πει–  η παραβατικότητα δίνει και παίρνει και καθιστά την προσπέλαση της πλατείας τουλάχιστον επικίνδυνη… Παρατήρηση-αγωνία που «ήρθε» να συμπληρώσει με τον γνωστό της ρητορικό αυθορμητισμό η κυρία Τσανάκα, λέγοντας ότι: δεν υπάρχει σώφρων που να περνάει από εκεί τις βραδινές ώρες…

Η αλήθεια είναι ότι έχω πολλά χρόνια να περάσω από την Πλατεία Ελευθερίας τις «μικρές ώρες». Όχι βέβαια επειδή με διαπερνά καμία ιδιαίτερη «σωφροσύνη» (το αντίθετο), αλλά επειδή τα «περάσματα» από αυτήν μου προκαλούν έντονα συναισθήματα θλίψης και μελαγχολίας. Θα πρόσθετα και μία διάθεση «ακτιβισμού» (διόλου μα διόλου… «ειρηνική») που τείνει προς την πλήρη… ισοπέδωσή της! Απωθημένο ή μη, θα σας γελάσω…

Με δεδομένο ότι ένα μέρος της αστικής μικρο-παραβατικότητας ευδοκιμεί σε περιοχές που το κοινό τους γνώρισμα είναι η εγκατάλειψη, η ασχήμια και η μιζέρια, πολύ λογικό η συγκεκριμένη πλατεία να αποτελεί ιδανικό τόπο για να «εκφραστούν» τέτοιου είδους συμπεριφορές. Το «χωροταξικό της πανδαιμόνιο» και η «λειτουργική της σύγχυση» είναι αυτά που συντελούν στον «απομονωτισμό» και τη «γκετοποίηση» της.

Αντί λοιπόν οι υπεύθυνοι (αιρετοί και μη) να επικεντρωθούν στην αιτία του προβλήματος, καταφεύγουν σε κοινότυπες διαπιστώσεις και σε ατελέσφορες (ενίοτε και γλαφυρές) περιγραφές. Τέτοιες που να κάνει τις σκέψεις και τους προβληματισμούς τους να μοιάζουν με ένα είδος «πολιτικού μελό» επενδυμένο με… σασπένς δαιμόνων! Γιατί, όπως και να το κάνουμε, η (προφανώς ασυνείδητη) τακτική της δαιμονοποίησης, αυτό που καταφέρνει είναι να «σκεπάζει» τις πρωταρχικές ευθύνες και να παρέχει άλλοθι στις ανικανότητες. Πολιτικές και διοικητικές.

Με το να αναζητάμε λύσεις στο «όνομα» της παραβατικότητας, όχι μόνο παλινδρομούμε και απομακρυνόμαστε από τον στόχο (που άλλος δεν είναι από την αισθητική και την ομορφιά), αλλά δίνουμε και τα κατάλληλα ερεθίσματα για να «εκφραστούν» οι κάθε λογής ρατσισμοί και αυτοδικίες που καραδοκούν στις σκοτεινές παρυφές της καθημερινότητας. Τα ζήσαμε και κανείς δεν μπορεί να μας εγγυηθεί ότι δεν θα επαναληφθούν.

Η «απάντηση» σε όλα αυτά; Το… λίφτινγκ! Το είπε η κυρία Τσανάκα, «αποκαλύπτοντας» ταυτόχρονα την πρόθεσή της να προκηρύξει ο δήμος Καβάλας Πανελλήνιο Αρχιτεκτονικό Διαγωνισμό για να προκύψουν νέες ιδέες που θα εφαρμοστούν στην πλατεία και θα αλλάξει εικόνα… Προσωπικά, δεν με «χαλάει» καθόλου η ιδέα, άσχετα αν τρόπος με τον οποίο «διοχετεύτηκε» παραπέμπει ευθέως στο «ρεπερτόριο» του… πηγαίου της αυθορμητισμού. Αυτό μένει να αποδειχτεί. Εμείς απλά την… κρατάμε.

Υ.Γ.: Επειδή παρουσιάζει πολύ μεγάλο ενδιαφέρον η (ας την πω) «ιστορική αναδρομή» που επιχείρησε η κυρία Τσανάκα για την Πλατεία Ελευθερίας, αξίζει το κόπο να δοθεί και η ανάλογη συνέχεια. Οπότε, κι αύριο μέρα είναι…