Τετάρτη, 3 Μαΐου 2017

ΜΥΘΟΙ Ή ΙΣΤΟΡΙΑ;

Ο φίλτατος (και, κατά πώς φαίνεται, τακτικός μου αναγνώστης) Αλέξης Γούλας απέστειλε την περασμένη εβδομάδα μία επιστολή-κριτική επί του κειμένου που (εκτός των άλλων) αφορούσε και στον Παύλο Μελά (διαβάστε το εδώ). Ένεκα της εκτίμησης και του σεβασμού προς το πρόσωπό του, αναβάλλω την (πρόωρη) καλοκαιρινή μου απουσία από τη Νέα Εγνατία και το KAVALA POST για να ανταποκριθώ στις «προσκλήσεις» (και προκλήσεις) των απόψεών του.

 

Η επιστολή


Διαβάζοντας κάποιος τα άρθρα του Μπάμπη Γαμβρέλη, μπορεί εύκολα να διαπιστώσει τη διάθεσή του να συγκρουστεί με τους πάντες και τα πάντα, κάτι που στις μέρες μας δεν είναι αυτονόητο για τις «πένες» του χώρου του. Άλλοτε δίκαια και άλλοτε άδικα. Σημερινό θέμα σύγκρουσης, ο Παύλος Μελάς. Ξεκινώντας από το τι ειπώθηκε τις τελευταίες εβδομάδες και το πώς το όνομά του συνδέθηκε ως «αντίπαλο δέος» στα εγκαίνια του Μουσείου Μπελογιάννη, έφτασε σε διαπιστώσεις που δυστυχώς αποτελούν επιχειρήματα «κύκλων» που μόνο αναταραχή θέλουν να προκαλέσουν. Ο Μακεδονικός Αγώνας αφορά σε μια ιστορική περίοδο της χώρας μας κοντινή στο σήμερα, γεγονός που βοήθησε στη συλλογή αφηγήσεων, καταγραφή γεγονότων και μνήμες ανθρώπων που βρέθηκαν σε αυτά τα γεγονότα.

Όλα τα παραπάνω συνέθεσαν τις «βεβαιότητες» και τις «μοναδικότητες» που αναφέρει. Ποιες αλήθεια ήταν «οι εθνικές αφηγήσεις» που έστησαν, όπως υπονοεί, το «φυλετικό μεγαλείο»; Ποιος ήταν ο Παύλος Μελάς ο «αγνός και γήινος», όπως συμφωνούμε; Ένας νέος αξιωματικός, γόνος εύπορης οικογένειας, παντρεμένος με μια πανέμορφη κοπέλα από μια οικογένεια που έπαιζε αποφασιστικό ρόλο στα πολιτικά πράγματα της Ελλάδας, πατέρας δύο μικρών παιδιών, ο οποίος θέλησε να αφυπνίσει τους σκλαβωμένους Μακεδόνες, να τους ξεσηκώσει για να αντιδράσουν, καθώς και να χτυπήσει το καμπανάκι στο «κοιμώμενο» κράτος των Αθηνών. Εγκατέλειψε όλες τις ανέσεις και ευκολίες που είχε και άρχισε να μπαινοβγαίνει στη Μακεδονία μέσα στις λάσπες και τα χιόνια, προσπαθώντας για όλα τα παραπάνω. Οι σκέψεις και το όραμά του είναι καταγεγραμμένα στα γράμματα που έστελνε στη γυναίκα του και που αποτελούν ένα μικρό κομμάτι των ιστορικών πηγών που έχτισαν τον θρύλο του.

Μια παρένθεση. Σε αντιδιαστολή με τις δικές του επιλογές προσπαθώ να βρω παρόμοιες πιθανές αντιδράσεις από γόνους σημερινών πολιτικών, μα η αναζήτησή μου είναι αδιέξοδη.

Συνεχίζω. Φτάνουμε τέλος, στον ίδιο τον θάνατο του Παύλου Μελά. Γράφει πως δεν έχει κανένα «εχέγγυο ηρωισμού». Αλήθεια, τι ηρωισμό μπορεί να έχει ένας θάνατος που προέρχεται μετά από προδοσία; Πώς αλλιώς να πέθαινε… Πέθανε όρθιος με το όπλο στο χέρι του. Ούτε κυνηγημένος ούτε κρυπτόμενος. Όσο για τις τελευταίες στιγμές του, οι αφηγήσεις των συντρόφων του είναι τόσο ξεκάθαρες που στη βάση τους έγραψαν την ιστορία, καθώς έγιναν και δημοτικά τραγούδια που παρέμειναν στη μνήμη των ντόπιων κατοίκων μέχρι σήμερα. Οι «γνώμες που διίστανται, οι ελλείψεις και οι ασάφειες» είναι δημιούργημα ξενοκίνητων αυτονομιστικών κύκλων και εκπροσώπων τους εδώ, που προσπαθούν να ακυρώσουν τη φήμη του ανθρώπου που χάλασε τα σχέδιά τους για την περιοχή της Μακεδονίας.

Συγκεκριμένα, αναφέρομαι στη διαδικτυακή έκδοση Nova Zora που εκεί μπορεί κανείς να βρει ό,τι ο κ. Γαμβρέλης επικαλείται με πηγή τον «Iό» της Ελευθεροτυπίας. Ακριβώς η ίδια ρητορική. Το τι θέλει και ζητά η Nova Zora μπορεί να το διαπιστώσει κάποιος με μια μικρή περιπλάνηση εκεί. Εδώ δεν έχουμε να κάνουμε με «κατασκευή ηρώων», αλλά με στοχευμένη αποδόμηση και συκοφάντηση της θυσίας τους.

Κλείνοντας, ως Δυτικομακεδόνας να τονίσω πως η θυσία του Παύλου Μελά ενέπνευσε τον πληθυσμό της Μακεδονίας, έδιωξε τον φόβο που είχαν μέσα τους πολλοί κάτοικοι, δημιούργησε ένα πανελλαδικό κίνημα στήριξης του Αγώνα και κυρίως τρομοκράτησε Τούρκους και Βούλγαρους καθώς και τους ντόπιους συνεργούς τους. Αυτή τη θυσία και αυτόν τον ήρωα τιμούμε. Δεν είναι τυχαία η επιγραφή στο μνημείο του δίπλα στη Μονή Ταξιαρχών στην Καστοριά, όπου υπάρχουν τα οστά του: «Πρωτομάρτυρας της Μακεδονικής Ελευθερίας». Παραμένω πιστός στην άποψή μου ότι δεν πρέπει να σκαλίζουμε το παρελθόν με σκοπό να προκαλούμε και να φέρνουμε διχόνοια. Οι εποχές απαιτούν σύμπνοια και αλληλεγγύη που δυστυχώς δεν βλέπω πουθενά. Διατηρούμε ένα εμφυλιακό κλίμα που μας κρατά πίσω. Πρέπει να κάνουμε ένα βήμα παρακάτω, αφήνοντας ό,τι μας χωρίζει πίσω.

 

Η απάντηση


Θέλω εξ αρχής να ξεκαθαρίσω ότι στο κρινόμενο από τον Αλέξη Γούλα κείμενο δεν είχα την παραμικρή πρόθεση και διάθεση να προκαλέσω αναταραχές ούτε φυσικά να συντελέσω στη διατήρηση εμφυλιακού κλίματος. Πόσο μάλλον να επωμιστώ ρόλο εκπροσώπου ξενοκίνητων και αυτονομιστικών κύκλων. Αν για κάτι μπορεί να «ελεγχθώ» είναι η εκ μέρους μου υπεράσπιση μιας Ιστορίας απαλλαγμένης από «εθνικούς συναισθηματισμούς», «ηρωικά θέσφατα» και (κυρίως) μοναδικές αλήθειες. «Οπαδός» γαρ της σολωμικής ρήσης: το αληθινόν είναι και εθνικόν!

Πέραν αυτού, νομίζω ότι δεν θα είχε κανένα νόημα να αντιπαραθέσω εδώ τις «ενστάσεις» μου για την πορεία, το έργο και την προσωπικότητα του Παύλου Μελά. Εξ άλλου, κρίνω τον εαυτό μου εντελώς αναρμόδιο να εμπλακώ σε μία συζήτηση, το «πάνω χέρι» της οποίας ανήκει στους ειδικούς, τους μελετητές και τους γνωρίζοντες. Και λαμβάνοντας υπ’ όψιν ότι η ιστορική έρευνα οφείλει να «ανακαλύπτει», να «ανησυχεί» και να ανανεώνεται συνεχώς και αδιαλείπτως. Χωρίς «κολλήματα» και χωρίς ιδεολογικές και πολιτικές υστεροβουλίες. Ψύχραιμα και νηφάλια.

Όμως, επειδή ο Αλέξης Γούλας «προχωράει» σε εκτιμήσεις που περιέχουν έντονο το στοιχείο της «σιγουριάς», ας μου επιτραπούν μερικές… αιρέσεις, αφού προηγουμένως ξεκαθαρίσω (και ενημερώσω) ότι:

Αγνοώ πλήρως την ύπαρξη της ιστοσελίδας Nova Zora και τα όσα αυτή προβάλει και «πρεσβεύει». Αντιθέτως, τις έρευνες και την αρθρογραφία του Ιού (και όχι μόνο της εποχής της Ελευθεροτυπίας) τις παρακολουθώ ανελλιπώς και απαρεγκλίτως. Και τις σέβομαι απεριόριστα. Αυτός ακριβώς ήταν και ο λόγος που στο επίμαχο κείμενο, παρέπεμπα τους αναγνώστες στα όσα εκεί αναφέρονται για τον θάνατο του Παύλου Μελά. Σωστότερα, για τις δέκα εκδοχές του θανάτου του.

Εκεί, ο «καλοπροαίρετος» και «ανοιχτός» αναγνώστης θα διαπιστώσει ότι τα στοιχεία γύρω από το ποιος σκότωσε τον Πρωτομάρτυρα της Μακεδονικής Ελευθερίας βασίζονται σε πηγές που κάλλιστα θα μπορούσαν να χαρακτηριστούν «φίλα προσκείμενες» σε αυτόν. Ήγουν:
Στην κλασσική βιογραφία που έγραψε η σύζυγός του Ναταλία Μελά (Παύλος Μελάς,  Αθήνα 1964, εκδόσεις Σύλλογος προς Διάδοσιν των Ελληνικών Γραμμάτων), βασισμένη κυρίως σε δικές του επιστολές. Στα όσα αναγράφονται στα παραρτήματα του βιβλίου της Διεύθυνσις Ιστορίας Στρατού, Ο Μακεδονικός Αγών και τα εις Θράκην γεγονότα (Αθήναι 1979), από την τελευταία έκθεση του Μελά και την έκθεση Βολάνη για τη συμπλοκή της Στάτιτσας. Στην έκδοση του Μουσείου Μακεδονικού Αγώνα, Οι απαρχές του Μακεδονικού Αγώνα 1903-1904 (Θεσσαλονίκη 1996) που, εκτός των άλλων, συμπεριλαμβάνει και την πολυσέλιδη έκθεση Κοντογούρη για τον θάνατο του Μελά. Στις αναλυτικές σημειώσεις του Γενικού Αρχηγού των Μακεδονομάχων της περιόδου 1904-1907, τις οποίες ο Γεώργιος Τσόντος-Βάρδας συμπεριλαμβάνει στο βιβλίο του Ο Μακεδονικός Αγών. Ημερολόγιο (Αθήνα 2003), εκεί όπου γίνεται και αναφορά στην ενοχοποίηση του Ντίνα ως εκτελεστή του Μελά. Συν αυτές του Τάκη Κύρου από το βιβλίο Ο καπετάν Παύλος Κύρου (μία βιογραφία ενός σλαβόφωνου μακεδονομάχου, έντονα επηρεασμένη από τις τοπικές αντιθέσεις), όπου γίνεται η καταγραφή της εκδοχής του αυτόπτη Χατζητάση, βάσει της οποίας η σφαίρα που χτύπησε τον Μελά βγήκε απ’ το όπλο του Πύρζα και από το βιβλίο του Δημήτρη Λιθοξόου Ο Ελληνικός Αντιμακεδονικός Αγώνας (Αθήνα 1998) στο οποίο (εκτός από την προσπάθεια απομυθοποίησης του Μακεδονικού Αγώνα), «υιοθετείται» η άποψη Χατζητάση για το θάνατο του Μελά.

Ειλικρινά, δεν ξέρω αν τα μελωδικά αφηγήματα των δημοτικών τραγουδιών είναι ικανά να «ξεπεράσουν» σε αντικειμενικότητα τις παραπάνω καταγραφές. Αυτό όμως είναι κάτι που επαφίεται στην κρίση του καθενός και λόγος δεν μου πέφτει. Αν όμως θα μου «έπεφτε», θα σημείωνα τα ακόλουθα…

Διαβάζοντας ένα αρκετά μεγάλο μέρος της βιογραφίας του Παύλου Μελά, διαπιστώνω ότι:

Πρώτον: αποτελεί «μυστήριο» η συμμετοχή του στη μυστική εθνικιστική οργάνωση Εθνική 
Εταιρεία, πρόεδρος της οποίας ήταν ο πατέρας του.

Δεύτερον: το 1897 συμμετέχει στην αποτυχημένη εισβολή Ελλήνων άτακτων στη Μακεδονία, την οποία οργάνωσε η Εθνική Εταιρεία, ενάντια στη θέληση των Μεγάλων Δυνάμεων. Η εισβολή αποδείχτηκε «βούτυρο στο ψωμί» της Οθωμανικής Κυβέρνησης η οποία αναζητούσε αφορμή για να κηρύξει τον πόλεμο, οι συνέπειες του οποίου ήταν τραγικές για την Ελλάδα. Στα ημερολόγιά του, ο Παύλος Μελάς εμφανίζεται ενθουσιασμένος από την έναρξη των εχθροπραξιών, όμως η γρήγορη αρνητική τροπή των πραγμάτων, η άτακτη υποχώρηση του ελληνικού στρατού και η εκκένωση της Λάρισας, τον… απογοητεύουν!

Τρίτον: η εμπλοκή του στο Μακεδονικό Κομιτάτο δεν συνοδεύεται από ιδιαίτερες περγαμηνές. Ακόμη και οι «καλές του προθέσεις», εξαντλούνται σε επιτόπιες μελέτες, ανταλλαγές σκέψεων και μία… φωτογράφηση!

Τέταρτον: η πρώτη του επιχείρηση στη Μακεδονία δεν θα μπορούσε να χαρακτηριστεί και ιδιαίτερα επιτυχής. Συλλαμβάνει έξω από το Στρέμπενο έναν ηλικιωμένο και δύο παιδιά 8 και 15 ετών και στη συνέχεια τον καταζητούμενο πατέρα του 15χρονου. Νωρίς το βράδυ, το σώμα εισέβαλε στο χωριό και συνέλαβε ακόμη έναν καταζητούμενο Εξαρχικό. Αποφάσισε τελικά να μη σκοτώσει τους δύο καταζητούμενους, υπό τον όρο πως θα πήγαιναν στην ελληνική Μητρόπολη και θα δήλωναν υποταγή στον εκεί Μητροπολίτη (!). Στη συνέχεια, προσπαθεί να οργανώσει επίθεση στο χωριό Άιτος, που ήταν κέντρο Εξαρχικών αυτονομιστών, όμως η απροθυμία συνεργασίας του ντόπιου συνεργάτη του τού άλλαξε τα σχέδια και αποφάσισε να επιτεθεί στο γειτονικό χωριό Πρεκοπάνα. Εκεί, περικύκλωσε τον τοπικό πληθυσμό, που εκείνη την ώρα παρακολουθούσε μια κηδεία. Απαίτησε να δηλώσουν πίστη στον Έλληνα Μητροπολίτη και να ζητήσουν την αποστολή ιερέα και δασκάλου (!).  Για να γίνει πιστευτή η απειλή του, πήρε μαζί του τον Εξαρχικό δάσκαλο και τον Εξαρχικό παπά, τους οποίους οι συνεργάτες του εκτέλεσαν λίγο έξω από το χωριό. Για τις δύο δολοφονίες, ο Μελάς φέρεται… συγκλονισμένος!

Πέμπτον: η συνέχεια της δράσης του παρουσιάζει τα ίδια πάνω-κάτω «συμπτώματα». Στο χωριό Μπελκαμένη, όπου υποχρέωσε τον ρουμανοδάσκαλο σε φυγή (!). Η προσπάθειά του να χτυπήσει το σλαβόφωνο χωριό Νερέτ (ο σημερινός Πολυπόταμος) απέβη άκαρπη, καθώς διαπιστώθηκε η ύπαρξη σημαντικής δύναμης οθωμανικού στρατού. Στη διάρκεια της άτακτης φυγής, τραυματίστηκε θανάσιμα ο συνεργάτης τους Θανάσης Καπετανόπουλος. Ο Μελάς τον σκέπασε με την κάπα του στην οποία είχε αφήσει από αμέλεια ένα γράμμα του Καπετανόπουλου προς τον Δημήτριο Καλλέργη, τον Έλληνα πρόξενο στο Μοναστήρι. Η εύρεση της επιστολής θα οδηγούσε αργότερα σε διάβημα της Υψηλής Πύλης προς την ελληνική κυβέρνηση και την ανάκληση του Καλλέργη.

Έκτον: τα όσα συνέβησαν τον Οκτώβριο του 1904 και οδήγησαν τελικά στον θάνατό του, είναι γνωστά. Αξίζει όμως να μνημονευθεί ότι αντί του βουλγαρικού στόχου, ο Μελάς και οι άντρες του πολεμούσαν (εν αγνοία τους;) τμήμα του οθωμανικού στρατού (!). Η συνέχεια είναι (δραματικά) γνωστή…

Τελειώνοντας, κρίνω σκόπιμο να επισημάνω στον φίλτατο Αλέξη Γούλα ότι η (ας την πούμε… επίσημη) Ελληνική Ιστορία βρίθει μύθων και υπερβολών. «Εκμεταλλευόμενος» όμως τη συγκυρία (άμα τι και τον καλοπροαίρετο του χαρακτήρα του) του προτείνω να «έρθει σε επαφή» με τα βιβλία του Βασίλη Ραφαηλίδη και του Κωστή Παπαγιώργη. Φρονώ ότι θα είναι μία πολύ χρήσιμη και αποκαλυπτική εμπειρία.

Παρασκευή, 28 Απριλίου 2017

ΤΑ "ΑΠΟΚΡΥΦΑ" ΤΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ (β)

Μνήμες από την «εποχή Ρεπούση» προσπαθεί να αναβιώσει το βδελυρό (άμα τι ανεπαρκές και ανιστόρητο) Πρώτο Θέμα του Θέμου Αναστασιάδη, θέτοντας στο στόχαστρο της πρωτοσέλιδης αθλιότητάς του τον ιστορικό Χάρη Αθανασιάδη. Με τίτλο Σύμβουλος του Γαβρόγλου, παραχαράκτης της Ιστορίας, επιχειρεί να προσδώσει στο έργο του χαρακτηριστικά «προδοσίας» και –εμμέσως πλην σαφώς– να «χρεώσει» στον υπουργό Παιδείας (κατ’ επέκταση και στην κυβέρνηση) «τάσεις» ανθελληνισμού.

Για ποιον λόγο ο Καθηγητής Ιστορίας της Εκπαίδευσης στο Πανεπιστήμιο Ιωαννίνων Χάρης Αθανασιάδης «κατατάσσεται» από τον αδαή (ή… εντεταλμένο;) συντάκτη του Πρώτου Θέματος στους παραχαράκτες και υβριστές του Ελληνισμού; Επειδή (άκουσον-άκουσον) τόλμησε να ισχυριστεί ότι ο Ελληνικός Στρατός στη Σμύρνη προέβη σε σφαγές!

Δεν θα καταφύγω στα όσα σοβαρά (και άκρως ενδιαφέροντα) καταγράφονται στο εξαιρετικό βιβλίο του Χάρη Αθανασιάδη Τα αποσυρθέντα βιβλία (έκδοση του 2015, παρακαλώ!) αναφορικά με τις «περιπέτειες» που έχει υποστεί η ελληνική ιστορία στα σχολικά βιβλία. Πρώτα (και κύρια) γιατί οι γνώσεις μου δεν μπορούν να ανταποκριθούν σε ένα τέτοιο εγχείρημα και δεύτερον γιατί εξακολουθώ να πιστεύω στον ρόλο των ειδικών. Ως εκ τούτου, η μόνη πηγή που μπορεί να μου εξασφαλίσει «τεκμήρια υπεράσπισης» της άποψης του κυρίου Αθανασιάδη είναι οι αφηγήσεις των ίδιων των Ελλήνων στρατιωτών που ενεπλάκησαν στη Μικρασιατική Εκστρατεία. Αφηγήσεις που με περίτεχνο λογοτεχνικό τρόπο ενσωμάτωσε ο Δημοσθένης Παπαμάρκος στη σπουδαία συλλογή διηγημάτων υπό τον τίτλο Γκιάκ.

…Στη Μικρασία στην αρχή ήμανε στα μετόπισθεν. Με τον καιρό στείλανε και τη δικιά μ’ τη μονάδα στο μέτωπο. Αλλά μη βάνεις και τίποτε φοβερό με το νου σου. Οι Τούρκοι ήτανε στη τρεχάλα. Που και που μόνο τίποτα ντουφεκιές δω και εκεί, όταν πέφταμε σε τίποτε Τσέτες που ‘χαν ξεμείνει, αλλά δεν ήταν κίντυνος σοβαρός. Ήτανε όμως άγρια. Είχαμε εντολές να διώξουμε τους Τούρκους απ’ τα γύρω μέρη, κι αυτά τα πράγματα δεν γίνονται με το σεις και το σας. Να σ’ το πω αλλιώς, θερίζαμε και σπέρναμε μ’ αλάτι. Κανένας δεν θα σου ειπεί τι έκανε κείθε πέρα… Ξεμάθαμε να ‘μαστε ανθρώποι.

…Είχα ιδεί που λες πολλά, τόσα που έτσ’ και δει ο άνθρωπος κρυώνει και πια άλλο δεν θωρεί, αλλά μια μέρα εγώ και δύο άλλοι είχαμε μπει σε ένα σπίτι, δήθεν να ψάξουμε για όπλα, και βρίσκουμε μέσα μόνο δύο γυναίκες. Η μία γριά, η άλλη νέα. Μάνα και κόρη. Μας λέγανε τι μας λέγανε, εμείς χαμπάρι. Τα φέραμε όλα τούμπα να βρούμε όπλα. Ψέματα. Να τους διώξουμε θέλαμε και ψάχναμε κάτι να πούμε. Εκεί λοιπόν που ‘χω βγει με τον έναν και είμαστε στον αχερώνα και σκοτώναμε τα ζα, ακούω ουρλιαχτά απ’ το σπίτι. Σημασία εμείς. Ξανά και ξανά. Με τα πολλά τελειώνουμε τι έχουμε να κάνουμε, κι όπως γυρνάμε βλέπω τον τρίτο να βγαίνει απ’ το σπίτι. Τι γίνηκε ρε; του λέω. Μου χαμογελάει και λέει, πάγαινε γυρεύοντας η πουτάνα, αλλά την κανόνισα καλά. Καλά της έκανες, του λέω, αλλά εκείνη την ώρα το μάτι μ’ πέφτει στα χέρια του. Στο ‘να κράταε ένα μαχαίρι και στο άλλο δύο κοτσίδες κομμένες. Να ξέρεις, ότι όταν γινόντουσαν τέτοια, χούγια βγαίνανε πολλά. Άλλος έκοβε τα βυζιά, αλλουνού του τ’ άρεσε να παίρνει μαζί ένα κομμάτι απ’ τα ρούχα.

Επειδή η Ιστορία δεν είναι μόνο «έπη» και «ηρωισμοί» και επειδή στα «απόκρυφά» της φωλιάζουν τα ουσιώδη και τα διδακτικά, καιρός είναι να αναθεωρήσουμε τις «εθνικές μας βεβαιότητες» και να ψάξουμε την αλήθεια και στα ημέτερα μέτωπα. Να σκαλίσουμε επιτέλους τις ευθύνες μας και να δώσουμε «αέρα» στην αντικειμενική γνώση. Σε κάθε άλλη επιλογή, σε κάθε άλλη οπισθοχώρηση, θα θριαμβεύουν και θα επιβιώνουν οι αδαείς και οι επιτήδειοι. Κάθε μορφής και κάθε επιδίωξης.

Πέμπτη, 27 Απριλίου 2017

ΤΑ "ΑΠΟΚΡΥΦΑ" ΤΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ (α)

Στον απόηχο των εγκαινίων του Μουσείου Μπελογιάννη, οι βουλευτές της Χρυσής Αυγής –και, στη συνέχεια, οι ιστοσελίδες των ομοϊδεατών της– έδωσαν το δικό τους σόου προκειμένου να σπιλώσουν τη μνήμη του, χρησιμοποιώντας για «αντιπερισπασμό» ακόμη και το σπίτι του Παύλου Μέλα! Το οποίο –σε αντίθεση με εκείνο του «αρχισφαγέα κομμουνιστή»– καταρρέει και χάνεται! Και επειδή δεν μιλάμε για το σπίτι «όποιου όποιου», ήταν πολύ φυσικό η επίκληση του ονόματος του ήρωα του Μακεδονικού Αγώνα να επαναφορτίσει ανάλογα και τα πατριωτικά συναισθήματα των επιρρεπών και ρεπόντων προς τα… ένδοξα και προγονολατρικά.

Παραβλέποντας το επίπεδο των «φορτίσεων» και τα όσα βαρύγδουπα και βερμπαλιστικά προσκόμισαν αυτές στον δημόσιο διάλογο, καθώς και το ότι η αδιαφορία για το υπό κατάρρευση σπίτι-εξοχικό του Παύλου Μελά στην Κηφισιά (που, ειρήσθω εν παρόδω, ζήτημα είναι αν έμεινε σε αυτό πάνω από μισό χρόνο), με τίποτε δεν μπορεί να ακυρώσει τις (διαχρονικά μεγάλες) τιμές της πολιτείας προς το πρόσωπο και την ιστορία του ανδρός, άρχισα, να «ψαχουλεύω» μία εν πολλοίς άγνωστη για εμένα χρονική περίοδο. Καθ’ όλα ενδιαφέρουσα μα και «γοητευτική» μέσα στην τραγικότητά της.

Συνήθως, εγχειρήματα αυτού του είδους έρχονται να ανατρέψουν βεβαιότητες χρόνων, να μοχλεύσουν θέσφατα και «μοναδικότητες» και να επαναπροσδιορίσουν ένα πολύ μεγάλο των «εθνικών μας αφηγήσεων». Όπως καλή ώρα αυτών που περικλείουν τη διαδρομή του Παύλου Μελά στη σύγχρονη ελληνική Ιστορία.

Συμπέρασμα πρώτο. Για άλλη μία φορά, η μυθοπλαστική διάσταση της ιστορίας (κυρίως όπως αυτή αποτυπώνεται στα σχολικά εγχειρίδια), η εμμονή στη «δραματοποίηση» των στιγμών και των ηρώων της, η τάση να παραμεριστούν ροπές και αδυναμίες, ικανές να αποκαθηλώσουν το «φυλετικό μεγαλείο» κάνουν και εδώ την εμφάνισή τους. Σε μία προσπάθεια να δημιουργηθεί ένα καινούριο «ηρωικό πρότυπο», οι ατομικές ικανότητες του Παύλου Μελά διογκώθηκαν υπέρμετρα, υπονομεύοντας πολλές φορές και τις ίδιες του τις προθέσεις. Κατά τεκμήριο… αγνές.

Συμπέρασμα δεύτερο. Σε κάθε περίπτωση, ο Παύλος Μελάς ήταν καθ’ όλα… γήινος. Τόσο που και αυτή ακόμη η «πορεία του προς τον θάνατο» να συμβαδίζει ελάχιστα με τα όσα είχαν προηγηθεί στον (σύντομο) βίο του. Ο οποίος, ρεαλιστικά και «ψυχρά» αν ειδωθεί, δεν παρείχε κανένα «εχέγγυο ηρωισμού». Το αντίθετο.

Συμπέρασμα τρίτο. Είναι από τις σπάνιες φορές που η Ιστορία δεν έχει «σαφή εικόνα» του θανάτου ενός ήρωα της. Με τις εκδοχές του τέλους να ποικίλουν (και να διίστανται), περιπλέκουν ακόμη πιο πολύ τις προηγηθείσες ελλείψεις και ασάφειες. Συνέπεια τούτων, η «συμμετοχή» του Παύλου Μελά στη συλλογική μας μνήμη να αντανακλά περισσότερο τη συλλογική μας ανάγκη για «κατασκευή θρύλων και ηρώων», τις περισσότερες φορές, «εις πείσμα» (και εις βάρος) της ίδιας της πραγματικότητας.

Παραπομπές: εδώ.

Τετάρτη, 26 Απριλίου 2017

ΓΑΡΙΔΑΣ

Ο θάνατος του Αντώνη Σερδαρίδη, εκτός των άλλων, κουβαλάει μέσα του και τη θλίψη της χαμένης μας αθωότητας. Εκείνη την πορεία μας από την ανεμελιά στις υποχρεώσεις. Το ταξίδι μας από το παιχνίδι στην επιβίωση. Από τη χαρά στα «καθήκοντα». Από την ελευθερία στους «δεσμούς». Από τη ιάσιμη κερκίδα στον ολετήρα του καθιστικού…

Ο Αντώνης των δικών μας «λατρειών», δοσμένος και αφοσιωμένος στον μεγάλο του έρωτα τον ΑΟΚ, καταγράφεται στην τοπική μας ιστορία ως μία από τις πιο «ευρύχωρες» και αγαπημένες της μορφές. Ασυνόρευτη. Τον Αντώνη τον αγαπούσε το ίδιο ο πλανόδιος πωλητής και ο καταστηματάρχης της Ομόνοιας. Ο γιατρός και ο περιπτεράς. Η γυναίκα πίσω από τις Καμάρες και ο ιερέας της ενορίας. Τα πιτσιρίκια και οι παππούδες. Το αδέσποτο «αληταριό» και ο ευυπόληπτος δικηγόρος. Ο μπάτσος και ο αναρχικός…

Έχω ταξιδέψει μαζί του στα «πέρατα» των ελληνικών γηπέδων. Ώρες ολόκληρες μέσα σε ντουμανιασμένα λεωφορεία με σκυλάδικα άσματα και αρσενικές εκτονώσεις. Με καζούρες και λοταρίες. Με μπύρες και ορμονικά ξεσηκώματα. Γιάννενα και Καστοριά. Αθηναϊκό και Πανιώνιο. Τρίκαλα και Κολινδρό. Τούμπα και Καυτατζόγλειο. Σε πέταλα με τσιμεντένιες κερκίδες. Σε στάδια λεηλατημένα. Σε «ζώνες εμπόλεμες». Με καπνογόνα, με σημαίες, με κασκόλ…

Ο Αντώνης, στόφα μιας παμπάλαιας λαϊκότητας, θα «γαλουχήσει» με τον τρόπο του δυο, τρείς και τέσσερις «γενεές ΑΟΚτσήδων». Το όνομά του θα συνδεθεί εξ ολοκλήρου με τις διαδρομές της ομάδας. Μαζί της θα «βασανίζεται», μαζί της θα «αρρωσταίνει». Εκεί. Στα «πάνω» της και στα «κάτω» της. Στις «απανεμιές» και τις «φουρτούνες» της. Πέρα-δώθε στο ταρτάν. Δρομέας ταγμένος σε μία συλλογική περιπέτεια άδολων παθών και ειλικρινών εξάψεων…

Ο Αντώνης, μύθος ισότιμος και ισοδύναμος των «γηπεδικών μας ηρώων», θα υπερβεί τα όρια της γραφικότητας. Έχοντας «μετά αληθείας» τακτοποιήσει τους ρόλους του, θα δίνει μοναδικές «κυριακάτικες παραστάσεις». Χωρίς καμία υπερβολή, χωρίς καμία επιτήδευση. Ατόφιος και αξεπέραστος…

Ο «Γαρίδας» μας δεν μένει πια εδώ. Στα περιστέρια του δεν έμεινε κουράγιο για να πετάξουν. Σήμερα οι ουρανοί είναι γι’ αυτόν. Και είμαι σίγουρος, καθώς θα φεύγει προς τα πάνω, θα ανεμίζει στα χέρια του τη σημαία του ΑΟΚ…

Τρίτη, 25 Απριλίου 2017

ΜΙΑ "ΔΙΑΜΑΡΤΥΡΙΑ" ΚΑΙ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Το άρθρο της 14ης Απριλίου που δημοσιεύτηκε στη Νέα Εγνατία και το KAVALA POST (διαβάστε το εδώ) προκάλεσε την αντίδραση του προέδρου του Συνδέσμου Αποστράτων Σωμάτων Ασφαλείας του νομού Καβάλας, την οποία, με τον δικό του… γλαφυρό τρόπο, εκφράζει σε μακροσκελή του επιστολή. Την παραθέτω και επανέρχομαι.

ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΔΙΑΜΑΡΤΥΡΙΑΣ

Κύριε Διευθυντά.
Στο φύλλο της εφημερίδας σας Μ. Παρασκευή 14-4-2017 και στην δεύτερη σελίδα φιλοξενείτε άρθρο και σχόλια του δημοσιογράφου κ. Μπάμπη Γαμβρέλη στο οποίο αναφέρει: «Δεν αποτελεί καμία έκπληξη το «ξύσιμο» των πληγών του εμφυλίου από τις στρατιές των αποστράτων. Τα ιδανικά τους διαλαλούν οι άνθρωποι και την ιδεολογική τους πίστη και προσήλωση σε όλους εκείνους που με τον έναν ή άλλο τρόπο υπηρέτησαν και στήριξαν το μετεμφυλιακό κράτος»
Το σχόλιο κ. Διευθυντά μας αδικεί πάρα πολύ και συγκεκριμένα: Ο ΣΥΝΔΕΣΜΟΣ ΑΠΟΣΤΡΑΤΩΝ ΣΩΜΑΤΩΝ ΑΣΦΑΛΕΙΑΣ ΝΟΜΟΥ ΚΑΒΑΛΑΣ που έχω την τιμή να είμαι πρόεδρος, απαριθμεί αυτή τη στιγμή 520 μέλη, γυναίκες και άνδρες ανεξαρτήτως βαθμού και πολιτικής χροιάς και εκτός από αστυνομικούς είναι εγγεγραμμένοι και συνάδερφοι προερχόμενοι από το λιμενικό και πυροσβεστικό σώμα. Είμαστε δημοκράτες χριστιανοί ορθόδοξοι, αγαπάμε την Ελλάδα μας όπως και εσείς και όλοι οι Έλληνες και τις εκδρομές που πραγματοποιούμε κατά τακτά χρονικά διαστήματα τις πραγματοποιούμε μόνο και μόνο για ψυχαγωγικούς, πολιτιστικούς ή θρησκευτικούς λόγους.

Για την συγκεκριμένη ημερήσια εκδρομή στο Λιτόχωρο, Βέροια και Ι.Μ. ΔΟΒΡΑ την Κυριακή 2 Απριλίου 2017 το πρόγραμμα προέβλεπε εκτός των άλλων να παρευρεθούμε 11-12 η ώρα στην επιμνημόσυνη δέηση υπέρ των φονευθέντων 9 χωροφυλάκων, 3 στρατιωτών και μίας γυναίκας καθαρίστριας ( Ευαγγελία) του Σ.Χ. Λιτοχώρου την 30-31 Απριλίου 1946 και κατάθεση στεφανιού στο Ηρώο Πεσόντων, ύστερα από πρόσκληση του Συνδέσμου Αποστράτων Σωμάτων Ασφαλείας νομού Πιερίας. Η επίσκεψη μας στην συγκεκριμένη εκδήλωση είχε σκοπό εκτός του να αποτίσουμε φόρο τιμής στους αδικοχαμένους συναδέρφους μας και στρατιώτες σκόπευε και μεταξύ των άλλων στο να υπενθυμίζει στους νεωτέρους μας τα λάθη και τις παραλείψεις των παλαιοτέρων και να μην επαναληφθούν τα ίδια ολέθρια λάθη και σφάλματα στο μέλλον και όχι να «ξύνει» πληγές. Λαός που ξεχνάει την ιστορία του δεν έχει μέλλον.

Μετά την εκδήλωση ακολουθώντας την ροή του προγράμματος μεταβήκαμε στη Βέροια και γευματίσαμε στην Ταβέρνα Πλάτανος και πλήρωσε ο καθένας μας 8 ευρώ, κ. Γαμβρέλη και αυτό σας πείραξε; Την 17:00 ώρα επισκεφθήκαμε την Ι.Μ. ΔΟΒΡΑ όπου προσκυνήσαμε την θαυματουργή εικόνα της Παναγίας και του Αγίου Λουκά του Ιατρού και θαυματουργού επισκόπου Συμφερουπόλεως (Ρωσία). Από τον ιερομόναχο πάτερ Δαβίδ ξεναγηθήκαμε στην Μονή και αργά το βράδυ επιστρέψαμε στην Καβάλα με τους εκδρομείς να είναι ικανοποιημένοι. Του χρόνου κ. Γαμβρέλη θα σας προσκαλέσω να έρθετε μαζί μας για να δείτε  ιδίοις όμμασι το «ξύσιμο» των πληγών γιατί ο σύνδεσμος μας όπως και οι άλλοι σύνδεσμοι της υπόλοιπης Ελλάδος θα πραγματοποιούμε και θα παρευρισκόμαστε στο ετήσιο μνημόσυνο προς τιμήν των συναδέρφων μας (φέτος έλαβαν μέρος πάνω από 1000 άτομα) από όλη την Ελλάδα. Δεν δίνουμε αναφορά σε κανέναν και δεν απολογούμεθα σε κανέναν γιατί το απαιτεί η συνείδηση μας. Είναι καθήκον έναντι των συναδέρφων μας.

Θα ήθελα να σας κάνω και μια άλλη ερώτηση κ. Γαμβρέλη. Πριν από λίγους μήνες πραγματοποιήθηκαν στην Αμαλιάδα τα εγκαίνια του Μουσείου Μπελογιάννη, όπου παρευρέθησαν ο Πρωθυπουργός, σύσσωμη η κυβέρνηση, ο γ.γ. του ΚΚΕ κ. Κουτσούμπας και πολλά άλλα αριστερά στελέχη. Αυτή την εκδήλωση πως την χαρακτηρίζεται; «Ξύσιμο πληγών»; Πέρσι τέλος Απριλίου πραγματοποίησε στο Λιτόχωρο εκδήλωση το ΚΚΕ με ομιλητή των γ.γ. του ΚΚΕ κ. Κουτσούμπα. Και αυτή η εκδήλωση κ. Γαμβρέλη είναι ξύσιμο πληγών κατά την κρίση σας;
Τελειώνοντας για το συγκεκριμένο θέμα που αδικείται το σύνδεσμο μας και εμένα προσωπικά με το καυστικό σας άρθρο σας γνωρίζω ότι την 7 Σεπτεμβρίου 2004, ο Σύνδεσμος μας πραγματοποίησε 8ημερη εκδρομή στην Ουγγαρία – Αυστρία και λοιπά που στο πρόγραμμα της εκδρομής προέβλεπε μεταξύ άλλων και επίσκεψη στο χωριό Μπελογιάννη στην πλειοψηφία Έλληνες κατοίκους. Είναι και αυτό ξύσιμο πληγών κ. Γαμβρέλη; Εσείς έχετε επισκεφτεί αυτό το χωρίο; Εμείς η «στρατιά» των αποστράτων το επισκεφτήκαμε και μάλιστα μοιράσαμε στους κατοίκους γλυκά. Πώς μας χαρακτηρίζεται μετά από όλα αυτά; Τουλάχιστον θα μας ζητήσετε μία συγγνώμη;

 Ακόμη σας γνωρίζω ότι ο σύνδεσμος μας δεν έχει καμία σχέση με ακροδεξιές ή ακροαριστερές οργανώσεις όπως πάτε να μας προσάψετε στο σχόλιο σας. Ασχολούμαστε με τα προβλήματα των μελών μας (θεσμικά και οικονομικά), με τα προβλήματα του τόπου μας της Καβάλας μας και με ότι άλλο ήθελε ας προκύψει (αιμοδοσία, εράνους, βοήθεια σε συνάνθρωπους, φιλανθρωπικά ιδρύματα και λοιπά.

 Κ. Διευθυντά θα ήταν παράλειψη να μην απαντούσα και σε ένα άλλο σημείο του κ. Γαμβρέλη και συγκεκριμένα στην αρχή του άρθρου του γράφει: «Συνεχίζει απτόητος τα εθνικοπατριωτικά τουρ ο Σύνδεσμος αποστράτων νομού Καβάλας έτσι μετά από εκείνες τις περίεργες για να μην πω προβοκατόρικες συμμετοχές του στο πρόγραμμα Θείων λειτουργιών στα απόμακρα πομακοχώρια της Ξάνθης». Μου κινεί έκπληξη το σχόλιο. Δηλαδή ο προγραμματισμός και πραγματοποίηση μιας ημερήσιας εκδρομής στην Θράκη είναι περίεργη ή προβοκατόρικη ενέργεια; Καταρχάς κύριε Γαμβρέλη είστε εμπαθής προς στο σύλλογο μας και δεν γνωρίζω τον λόγο. Όπως σας απήντησα και πέρσι είμαι γνήσιος Θρακιώτης από παππούδες και γονείς πρόσφυγες από την Ανατολική Θράκη. Το χωριό μου Νέα Πέτρα Κομοτηνής κατοικείται από χριστιανούς και έλληνες μουσουλμάνους στο θρήσκευμα. Μεγάλωσα επομένως συναναστρεφόμενος με αυτούς τους ανθρώπους και παρά το γεγονός ότι λείπω 40 χρόνια διατηρώ άριστες σχέσεις και φιλίες. Επομένως την ευαισθησία μου για την Θράκη και την καταγωγή μου δεν δίνω σε κανένα το δικαίωμα να την αμφισβητήσει. Είμαι υπερήφανος για την καταγωγή μου και η κάθε είδους επίσκεψη μας στη Θράκη δεν είναι «περίεργη» ούτε «προβοκατόρικη», νιώθω δέος και υπερηφάνεια κάθε φορά που επισκέπτομαι την συγκεκριμένη περιοχή είτε λέγεται Εχίνος είτε λέγεται Κομοτηνή είτε Ορεστιάδα. Στον Εχίνο όταν πάμε οι κάτοικοι έρχονται κάθονται στο ίδιο τραπέζι μαζί μας, πίνουμε καφέ μαζί και μας προτρέπουν να τους επισκεπτόμαστε συνέχεια, γιατί προσφέρουν ωραίο θέαμα για τουρισμό και ψυχαγωγία.

Στα πομακοχώρια της Ξάνθης και γενικά σε όλη τη Θράκη ο Σύνδεσμος θα πραγματοποιεί ανά τακτά χρονικά διαστήματα ημερήσιες εκδρομές και άδεια δεν θα ζητάμε από κανέναν. Τελειώνοντας θα ήθελα να σας γνωρίσω ότι ο Σύνδεσμος μας πραγματοποίησε 2 φορές 2ήμερες εκδρομές στις πατρίδες των παππούδων μας Αδριανούπολη, 40 Εκκλησιές και λοιπά. Είναι και αυτό περίεργη και προβοκατόρικη ενέργεια;

Κ. Διευθυντά η παρούσα απάντηση μας στο σχόλιο του Κ. Γαμβρελη θα θέλαμε να αναρτηθεί στην δεύτερη σελίδα της εφημερίδος σας αν είναι εφικτό. 

Σας ευχαριστούμε για την φιλοξενία

Θα παραβλέψω το γεγονός της αποστολής της «Επιστολής Διαμαρτυρίας» του κυρίου Κιοσσέ και σε άλλο τοπικό Μέσο Ενημέρωσης χωρίς (ως όφειλε) να παραθέσει και τις απόψεις της «άλλης πλευράς» τις οποίες και αυστηρότατα κρίνει. Ίδιον προφανώς της… δημοκρατικής του ευαισθησίας. Ή και κατάλοιπο «παλαιών συνηθειών». Ας είναι…

Πάμε όμως στα (όποια) ουσιαστικά:

Το Μνημόσυνο του Λιτοχώρου υπέρ των εννέα φονευθέντων αστυνομικών, των τριών στρατιωτών και της μίας γυναίκας καθαρίστριας, είτε το θέλει ο κύριος Κιοσσές είτε όχι έχει πολιτικό (και ιδεολογικό) πρόσημο. Διόλου τυχαίο, άλλωστε, ότι σε ΟΛΕΣ τις εφημερίδες και σε ΟΛΑ τα σάιτ που «ασχολούνται» με το συγκεκριμένο τελετουργικό, οι φονιάδες έχουν πρωταγωνιστικό ρόλο και χαρακτηρίζονται… κομμουνιστοσυμμορίτες! Το ότι στην «αφήγηση» του προέδρου δεν υπάρχει καμία τέτοια αναφορά, πιθανόν να οφείλεται στον ψυχαγωγικό, πολιτιστικό και θρησκευτικό χαρακτήρα του… δρώμενου! Βέβαια, εδώ θα ταίριαζε απόλυτα και το άλλο με τη «λεγάμενη» που θέλει να κρυφτεί μα η χαρά δεν την αφήνει, αλλά επειδή έχουν ενσκήψει δημοκρατικά και ορθόδοξα χριστιανικά φρονήματα, αποσύρω πάραυτα τον δόλιο υπαινιγμό.

Θέλω όμως να επισημάνω στον κύριο Κιοσσέ μερικά… αξιοσημείωτα.

Πρώτον: Από πουθενά δεν προκύπτει ότι αρνούμαι το δικαίωμά του (και των συν αυτώ… Συνδεσμιτών) να τιμούν τους «αδικοχαμένους συναδέλφους» τους. Αυτό που εγώ επισήμανα ως «θεσμικό ατόπημα» –και με την υποσημείωση, αν όντως υφίσταται– ήταν η συμμετοχή στο εν λόγω Μνημόσυνο υψηλόβαθμων στελεχών της Ελληνικής Αστυνομίας και των Ενόπλων Δυνάμεων.

Δεύτερον: Ακόμη και έτσι, καλό θα είναι ο κύριος Κιοσσές (και οι συνάδελφοί του) να μην ξεχνούν ότι το έργο τους και οι συμπεριφορές τους πρέπει να διέπονται (εκτός των άλλων), από σύνεση, αυτοκυριαρχία, αμεροληψία και αντικειμενικότητα. Στοιχεία που συνδέονται άμεσα και με τον υπηρεσιακό τους όρκο. Ως εκ τούτου –και επειδή οι «ιστορικές αναγνώσεις» ποικίλουν– η παρουσία τους σε μία τελετή με «μονοδιάστατο περιεχόμενο» εγείρει και θέμα… ανυπακοής. Εκτός κι αν ο δικός τους όρκος έχει «χρονοδιακόπτη» που ενεργοποιείται άμα της συνταξιοδοτήσεως. Οπότε… πάσο!

Τρίτον: Το τι έκανε ο Πρωθυπουργός στην Αμαλιάδα και ο Γενικός Γραμματέας του ΚΚΕ στο Λιτόχωρο, θα κριθούν (αναλόγως) από τον λαό. Το σίγουρο όμως είναι ότι και στις δύο περιπτώσεις εξέλειπε η υποκρισία. Ούτε ο ένας ούτε ο άλλος προσπάθησαν να κρυφτούν πίσω από το «ιδεολογικό τους δάχτυλο». Αν μη τι άλλο, πρόκειται για «ξύσιμο» ευθύ και ευανάγνωστο. Θα πρόσθετα και… παλικαρίσιο.

Τέταρτον: Προσπαθώ να καταλάβω τι ακριβώς «εξυπηρετεί» –και μάλιστα μετά από δεκατρία ολόκληρα χρόνια!– η γνωστοποίηση της επίσκεψης του Συνδέσμου Αποστράτων στο χωριό Νίκος Μπελογιάννης στην Ουγγαρία. Κομίζει μήπως «άλλοθι αντικειμενικότητας»; Θα το πίστευα αν, εκτός από τα… προσφερόμενα γλυκά (σιροπιαστά; καριόκες; κουραμπιέδες;) τιμόταν και η προσφορά των προσφύγων στην αντίσταση εναντίον του φασισμού. Για να μείνω στα… απλά! Και για να «βγάλω» τον ερωτώντα από την αγωνία και την περιέργεια, το χωριό Νίκος Μπελογιάννης το επισκέφτηκα πολύ πριν από τη δικιά σας… ανακάλυψη. Και όχι για τουριστικούς λόγους.

Πέμπτον: Σε καμία περίπτωση δεν ισχυρίστηκα ότι ο Σύνδεσμος των Αποστράτων έχει «οργανωτική» σχέση με ακροδεξιές (για… ακροαριστερές ούτε λόγος) οργανώσεις. Εγώ μίλησα για «κοινά ενδιαφέροντα» με ακροδεξιά κόμματα και δράσεις που ταυτίζονται με τη θεματική τους ατζέντα. Η αλήθεια πάντως είναι ότι στην αντίληψή μου δεν υπέπεσε… αιμοδοσία μόνο για Έλληνες από τα μέλη του Συνδέσμου. Και χαίρομαι γι’ αυτό.

Έκτον: Και η δικιά μου (ημίσεια) καταγωγή είναι από την Ανατολική Θράκη, αλλά αυτό δεν με οδηγεί στο να τρέχω στα πομακοχώρια για να λειτουργηθώ. Έχω την ενορία μου και την εκκλησιά μου. Θέλω όμως να υπενθυμίσω στον κύριο Κιοσσέ ότι τα εξωκκλήσια που έχουν «υιοθετήσει» οι Σύνδεσμοι Αποστράτων χτίστηκαν σε μία χρονική περίοδο (που εντελώς «αθώα» δεν την λες) για να επιτελέσουν έναν πολύ συγκεκριμένο ρόλο. Ήγουν, να καλύψουν τις «θρησκευτικές ανάγκες» των στρατιωτών που υπηρετούσαν τη θητεία τους στο «ιδιόμορφο καθεστώς» της περιοχής. Αναρωτιέμαι λοιπόν: συντρέχουν σήμερα παρόμοιοι λόγοι; Ή όλα αυτά τα… τουριστικοψυχαγωγικά «κινούνται» στο πλαίσιο που περιγράφει το ρεπορτάζ του triklopodia.gr; Το αντιγράψω προς γνώση των ανύποπτων και… αδαών: Τα ξωκλήσια στα Πομακοχώρια της Ξάνθης αφημένα χρόνια στην τύχη τους χωρίς Παπά και Ψάλτη, χωρίς πιστούς και χωρίς την έγνοια της Πολιτείας, ξαναζωντανεύουν και μάλιστα με τέτοιο  καταιγιστικό ρυθμό  που έχουμε χάσει πια το μέτρημα! Πολλοί από εμάς δεν καταλαβαίνουν αλλά αν πας να ζήσεις έστω και μερικές ημέρες δίπλα στο «Τζαμιά και τους Χοτζάδες» τότε  ίσως μπορείς να καταλάβεις ποιο είναι το Εθνικό έργο που οι άνθρωποι αυτοί εκτελούν! Κατά τα άλλα… ειρηνική συνύπαρξη!

Τέλος, προετοιμάζω από τώρα τον εαυτό μου για την επικείμενη πρόσκληση. Με την ελπίδα, το γεύμα στην Ταβέρνα Πλάτανος να μην υπερβαίνει τα 8 ευρώ.

Δευτέρα, 24 Απριλίου 2017

Ο ΘΕΟΣ ΚΙ Η ΠΑΝΑΓΙΑ

Εγώ δεν το «έπιασα». Εσείς; Ζητούνται (λέει): α) άνεργοι, β) νέοι, γ) πτυχιούχοι για να ενταχθούν στην ομάδα μας Επιστημονική Ομάδα «Οψόμεθα εις Φιλίππους». Και θα την πω την «αμαρτία» μου: από την αρχή, ένα μικρό προβληματάκι το είχα με το… όλο πρότζεκτ.

Από τις εκλογές στη Τουρκία, υπάρχει ένα πολύ ενδιαφέρον (γεωγραφικό) στοιχείο. Η ψήφος των Τούρκων που ζουν στα παράλια της γείτονος. «Τάπα» στο Ερντογάν και «αύρα» δημοκρατίας.)......
Σιγά μη δεν έπαιρνε το μέρος των Απόστρατων των Σωμάτων Ασφαλείας του Νομού Καβάλας το… καρντάσι. Σιγά που δεν θα υποστήριζε τους «κομμουνιστοφάγους» και τους «νοσταλγούς». Πώς το λένε; Όμοιος στον όμοιο κι η κοπριά στα λάχανα; Αυτό!

Άλλο πάλι και τούτο! Να χρειάζεται αίτηση συμμετοχής για να γίνεις… εθελοντής!

Δήλωση του Ευάγγελου Βενιζέλου από το μακρινό 1999: Ο νέος αιώνας μπορεί να είναι αριστερός! Πάντα «μέσα» στις προβλέψεις του αυτός ο άνθρωπος. Άλλως πώς, χαμένος μέσα στην διορατικότητά του! Πςςςςςςςςςςςς!!!

Εσείς το ξέρατε ότι η Παπακώστα είναι… Παλαιολογίνα; Νά, σας ορκίζομαι! Το έγραψε!

Αλέξης Χριστοφιδάκης, δημοσιογράφος του ΣΚΑΪ: να δούμε τι μώλωπες θα έχουν οι κυβερνητικοί βουλευτές που επιστρέφουν από τις περιφέρειες τους. Κατά τα άλλα, καταδικάζουμε τη βία απ’ όπου κι αν προέρχεται!

Μόλις τώρα στο TheTOC της Έλλης Στάη: Τα 7 λάθη που κάνεις όταν αυνανίζεσαι και σου στερούν το θεαματικό φινάλε! Το επίπεδο της… μαλακίας!
Βέβαια, καθότι περίεργος και… επιρρεπής, μελέτησα προσεκτικά το όλο πόνημα και με βρήκα… αλάνθαστο!

Ο Κώστας Μορφίδης δεσμεύτηκε στον δημοτικό σύμβουλο Νέστου και επικεφαλής της Δημοτικής Παράταξης Δύναμη Πολιτών Περικλή Αμπεριάδη ότι στο επόμενο διάστημα το ίντερνετ θα «φτάσει» στον δήμο Ορεινού. Παραμένει άγνωστο αν η «άφιξη» του πολυπόθητου σήματος θα γίνει με τη γνωστή… ταχύτητα του συντρόφου!

Με όλο μου τον σεβασμό και την αγάπη μου προς τους δασκάλους και τους μαθητές του Μουσικού Σχολείου Καβάλας, αλλά κομματάκι υπερβολική η «τιμή» στον Παντελή Θαλασσινό. Νομίζω…

Από τη συνέντευξη του υφυπουργού Οικονομίας και Ανάπτυξης Στέργιου Πιτσιόρλα στο (ω, ναι!) Capital.gr και τον Μανόλη Καψή: Αυτό που οφείλουμε να κάνουμε είναι να ξεφύγουμε από το κρατικοδίαιτο μοντέλο ανάπτυξης της οικονομίας. Και όσο κι αν σας φαίνεται παράξενο, αυτό θα το προχωρήσει ο ΣΥΡΙΖΑ… Παράξενο; Καλέ, σώπα…

Πρωτοσέλιδο στην Αυγή: Ξεπουλάει τη ΔΕΗ ο Μητσοτάκης! Δεν μπορεί, κάτι θα παίρνουν! Προς το… ληγμένο!

Τρελαίνομαι για αποφθέγματα Κοέλιο! Μπροστά του η Χρυσηίδα, γατούλα…

Όλα τα περίμενα, αλλά να παίζουν κινηματογραφικές σκηνές για ειδήσεις, με τίποτε. Ήρθαν όμως ο Ευαγγελάτος και ο Σρόιτερ και έβαλαν τέλος στις βεβαιότητές μου.

Η Αρχιεπισκοπή Κρήτης κυκλοφόρησε ανακοίνωση ενάντια στη… γιόγκα! Στα πλαίσια προφανώς του… υγιούς ανταγωνισμού!

Ανδρέας Ανδριανόπουλος: Ο λαός δεν ξεχνά τι σημαίνει Δεξιά, τώρα που έζησε και κατάλαβε τι ακριβώς σημαίνει Αριστερά. Ο «δικός» μας… Κοέλιο!

Το Ποτάμι (ναι, υπάρχει!) εύχεται στον Ερντογάν να χρησιμοποιήσει τις νέες του εξουσίες για το καλό! Εδώ ακριβώς είναι που αποκτάει νόημα η λέξη… κουκουρίκο!

Προχθές το έμαθα! Ο Μάο Τσε Τουνγκ είχε μιλήσει για τη Συμφωνία της Βάρκιζας, λέγοντας ότι πρόκειται για τη μόνη νικηφόρα επανάσταση που παρέδωσε την εξουσία. Από τότε, κανένα ένοπλο κίνημα, κάθε απόχρωσης, εθνικιστικό, δεξιό ή αριστερό, από το Σαλβαδόρ μέχρι το Κονγκό και από το Νεπάλ μέχρι την Ιρλανδία, ποτέ δεν δέχτηκε να αφοπλιστεί χωρίς να έχει αποσπάσει γενική αμνηστία. Έτσι, για να θυμούνται οι παλιοί και να… παραδειγματίζονται οι νέοι!

Εκτός της Βενεζουέλας, υπάρχει και η Ουκρανία! Για να μην ξεχνιόμαστε…

Επί χούντας, λέει, κοιμόμασταν με ανοιχτές τις πόρτες. Όντως, μας φύλαγε ο… χαφιές!

Εντάξει, εμείς τους στέλναμε στη Μακρόνησο, στη Ρωσία απλά τους χαρακτηρίζουν «εξτρεμιστές» και απαγορεύουν τη δράση τους. Για τους Μάρτυρες του Ιεχωβά ο λόγος. Κάτι σε… Je Suis μήπως;

Και όπως αυτήν τη στιγμή διαβάζω στο Ορθοδοξία ή Θάνατος, τα άτομα που ταλαιπωρούνται από ανοιξιάτικες αλλεργίες, είναι στην πλειοψηφία τους άθεοι ή άπιστοι που δεν νηστεύουν! Αψιουυυυ!

Έκανα το τεστ Ποια εθνικότητα ταιριάζει περισσότερο με το πρόσωπό σας και με «έβγαλε»… Τούρκο! Θα σέβεστε!

Είχα να το ζήσω χρόνια! Να με πάρει το ξημέρωμα διαβάζοντας ένα βιβλίο! Συνέβη προχθές με το βιβλίο του Λευτέρη Κελβερίδη για τα Σινεμά της Καβάλας. Τον ευχαριστώ από καρδιάς. Και ναι, το Paterson ταινιάρα… μέντορα!

Και εκεί που η Νέα Δημοκρατία άρχισε να το «γλεντάει» με αυτά που συμβαίνουν στη Βενεζουέλα, βγαίνει η στελεχάρα της επιθυμώντας… λύση Πινοσέτ! Όχι, για να δείτε…

Πάσχος (ή… πάσχων;) Μανδραβέλης: Όταν πεθαίνουν διαδηλωτές στην Δύση τους δολοφονεί ο καπιταλισμός. Όταν δολοφονεί ένα σοσιαλιστικό καθεστώς φταίει το ανθρώπινο είδος… Το προσέξατε; Στον καπιταλισμό οι διαδηλωτές «πεθαίνουν» ενώ στο σοσιαλισμό «δολοφονούνται». Είναι αυτό που λένε, η… ειδοποιός διαφορά!

Έχει δίκιο ο Γιώργης ο Διπλός. Ανεξάρτητα αν συμφωνείς ή όχι, ο Βαρουφάκης έχει κάτι να πει. Και αυτό, λίγο δεν το λες. Ειδικά στις μέρες μας.

Κι άλλος Πάσχος: Αν το 1969 γινόταν λαϊκή εξέγερση στην Ελλάδα, πόσοι χουντινίστας θα υπερασπιζόταν την «εθνοσωτήριο επανάσταση» με όπλα κατά διαδηλωτών; Τι να σε πω, ρε Πάσχο! Δύσκολο το ερώτημα! Το σίγουρο όμως είναι ότι κάτι σαν του λόγου σας, πάλι κάπου θα βουλευόσασταν!

Θέλω να γνωρίσω έναν θεατή του Survivor και έναν θεατή του Star Academy για να βγάλω τον μέσο όρο του Έλληνα ψηφοφόρου. Και όποιος με πει ρατσιστή, τον πήρε και τον σήκωσε. Για να μη πω, τη… γάμησε!

Θυμάμαι κάποτε στο γήπεδο τον Αντωνάκη τον Γαρίδα να λέει στον επόπτη: κύριε λάινσμαν, σας είχα και σε μία κάποια εκτίμηση… Πολιτισμός!

Όπως διαβάζω στο (λατρευτό) liberal, αντίσταση στη χούντα δεν έκανε μόνο η Αριστερά. Ε ναι! Ήταν και τα… ένδοξα Παρίσια!

Η Κάπα Research ρωτά αν η Ελλάδα θα ήταν καλύτερα με Χούντα ή Βασιλιά. Στην επόμενη έρευνα, το ερώτημα θα περιλαμβάνει και την περίοδο της Τουρκοκρατίας! Πλουραλιστικά μιλώντας!

Όσο υπάρχει Βενεζουέλα και Μαδούρο, τα νεκρά παιδιά της Υεμένης δεν πρόκειται να γίνουν θέμα στη Βουλή! Άσε που είναι και… μαύρα!

Μπογδάνος (ο γνωστός): Αφιέρωμα του Focus λέει ότι οι Έλληνες θέλουν να φορολογηθούν οι πλούσιοι, δηλαδή να ψοφήσει η κατσίκα του γείτονα! Όταν ο ποιητής… αρμέγει!

Και για να μαθαίνετε: ο άγιος Νικόλαος, είναι μεγάλος και δημοφιλέστατος, διότι, από την βρεφική του ακόμη ηλικία, είχε εκδηλωθεί η εξαιρετική εύνοια του Θεού σε εκείνον, ένεκα του ότι δεν θήλαζε Τετάρτη και Παρασκευή! Όχι σαν κάτι του λόγου σας που πέφτετε με τα μούτρα στο… βυζί!

Δεδικασμένο από τη δίκη της Νυρεμβέργης: Ο συμψηφισμός του ναζισμού με  ο τ ι δ ή π ο τ ε  είναι άκυρος! Δεδικασμένο και… τετελεσμένο!

Παρασκευή, 21 Απριλίου 2017

ΧΩΡΙΣ ΑΜΟΡΤΙΣΕΡ

Τον Νίκο Πορτοκάλογλου τον γνωρίζω για πρώτη φορά τον Οκτώβριο του ’93. «Συγκάτοικος» και αυτός στη μεγάλη παρέα του Παλιού Ωδείου, θα βρεθεί για τρία βράδια στη σκηνή του, «αδειάζοντας» πάνω της τις «αποσκευές» των Φατμέ και μοιράζοντας απλόχερα τη «ροκιά» των προσωπικών του «αναμετρήσεων». Τραγούδια-ταξίδια σε ένα απρόβλεπτο μέλλον. Το παρόν αρχίζει ήδη να ξεθωριάζει. Μπαίνουμε ολοταχώς στην εποχή της ευμάρειας. Οι Δύο ξένοι προμηνύουν τα απρόσμενα.

Ο Νίκος είναι σεμνός και μετρημένος. Θα προλάβει να το πει από παλιά: Είμαι μετρίως μέτριος και πάντα μετρημένος… Εγκάρδιος και σοβαρός. Άνθρωπος «χαμηλών τόνων» και με έναν πολιτισμό που έρχεται από τα πίσω χρόνια. Από μια «άλλη Αριστερά». Μου δείχνει τα βιβλία που έχει φέρει μαζί του. Συγκρατώ τον πρώτο τίτλο. Ο Μαιτρ και η Μαργαρίτα… Μου το συστήνει. Ξανοιγόμαστε. Ψαχουλεύουμε σκέψεις και αγωνίες. Μιλάει λίγο, ακούει πολύ. Θα ξαναβρεθούμε. Σε μια χώρα μες στη σκόνη…

Απρίλιος του 2017. Ο Νίκος μιλά στην Καθημερινή. Στη Μαρία Κατσουνάκη. Όταν λες αντιδημοφιλείς απόψεις, έχεις κόστος, θα πει, και η φράση του θα γίνει ο τίτλος που θα συνοδεύσει τα υπόλοιπα. Ακροβατώ μαζί του. Στα δίκια του, στις αποτιμήσεις του, σε εκείνο το από πείσμα και τρέλα θα ζω σε τούτη τη χώρα…

Συνοδοιπόρος και ’γω σε μία «πατρίδα διαψεύσεων», ξεκρέμαστος από ιδεολογίες και «αφηγήματα», άστεγος από κόμματα και περιπλανώμενος πολιτικά, τον ακούω τώρα να μιλάει για τους συντρόφους των δρόμων και των πλατειών. Για εμάς. Για μένα. Τον ακούω να λέει: η πιο απλή εξήγηση που οι άνθρωποι είναι απαθείς, που δεν υπάρχουν ούτε φωνές, ούτε διαδηλώσεις, είναι επειδή οι αγανακτισμένοι έχουν διοριστεί, οπότε δεν έχουν χρόνο για τέτοια… και θέλω να του δείξω εκείνο το παιδί που, τον Οκτώβρη του ’93, καθόταν πλάι στη σκηνή και σιγοτραγουδούσε μαζί του το ουρανό ή Άδη θα με πάει… Τον Γιάννη των πλατειών και των «αγανακτισμένων». Τον Γιάννη της ανεργίας και της φτώχειας. Τον Γιάννη που δεν κιότεψε.

Και να του πω του Νίκου, ότι η οργή του Γιάννη δεν ανταλλάχτηκε με καμιά «καρέκλα». Και μόνο γι’ αυτόν τον «Γιάννη» όφειλε να είναι πιο προσεκτικός. Γιατί στη ζωή, όλοι δεν είμαστε ίδιοι!